2581 resultaten.
Een Feuerzauber, toen.
poëzie
3.3 met 21 stemmen
2.845 . –
De felle hemel leek Brünhilde’s Rots,
En ‘k wist: ‘k zou waden, ik, haar held, haar trots,
Door bliksemvlammen, kreeg ‘k Brünhilde weer.…
Violenbed
poëzie
2.8 met 21 stemmen
3.270 De paarsen leken ernstige oude heertjes,
De bruinen glanzend-moll'ge, goed'ge beertjes,
De gelen pluimen van een goudfazant;
En massa's witten stonden om de rand,
Zo wit als vlinders of als duivenveertjes,
Net roomse kindertjes in Pinksterkleertjes,
Die om iets heiligs heen staan, hand in hand. -
Verwilderd is 't, deels plat, deels uitgeschoten…
Op `t randje van `t lood
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.092 Glas in lood, zo leken haar ogen gelegen
in een mozaïek van kleurvrijheid gebonden
een spiegelkrans van waar we ons bevonden
vertekend door `n plots ontstoken verzwegen
Paniek, in huiver, bevroren zonder besluit
op weg om al het klare verstand in te binden
onzeker of `t kwaad haar via mij kon vinden
vluchtend liep haar loodgrijs kristalzuiver…
Onbegrijpelijk
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
2.786 Onbegrijpelijk
Ik kon werkelijk niet begrijpen
dat een leven in mij ontstaan was
een persoontje langzaam groeide
in zijn eentje voelbaar stoeide
soms heel heftig
dan weer rustig
en na amper veertig weken
zuigend in mijn armen lag
Het is echt niet te geloven
dat ik als kind zo kon genieten
mijn geluk altijd compleet leek
zonder maar een…
De duistere reis
hartenkreet
3.8 met 18 stemmen
1.376 De goddelijke geheimen die altijd zo ver weg leken.
De klaarheid van een waarheid die je niet bezighoudt in je jeugd,maar bij het ouder worden.
Het is alsof er met deze woorden een last van me afvalt.
Ik weet dat als je dit leest, je deze last met me zult dragen.…
De val
hartenkreet
3.5 met 18 stemmen
1.858 het pad dat we volgden leidde ons langzaam,
maar zeker omhoog
steeds steiler en mooier leek het
en ik genoot
de berg was hoog
ik wist dat we de top konden bereiken
met moed en de wil om door te gaan
en ik geloofde
Je bleef staan en keek omhoog
naar de top en ik zag onzekerheid
in je houding, in je ogen
jij twijfelde en ik hoopte…
schouwburg.
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
684 niksvermoedend ging ik zitten
naast het net geklede gezelschap
op een houten stoel in de halfronde
zaal, de muziek begon:
het leek alsof ik door een vloedgolf werd
geraakt, ik kon nog net op tijd mijn benen
schrap op de grond zetten, mijn handen
versteend op mijn knieën, jammer
ik werd toch weggeblazen de ruimte in
en onder mij bewogen…
Ideologische repressie?
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
488 Droom op droom te bouwen, de
wolven hebben de nacht gemerkt,
wat eerst op zwarte holen leek,
sloot zich op in een verbond
als schapenwolken op de vlucht,
verholen in het licht tot het duister
en de geademde lucht geketend
werd door list met de tong aan-
gescherpt, verwerpt de zuivere
wiel van geest en ziel, waaruit de
vrije passie…
- Ik wil zo graag bij jullie behoren -
hartenkreet
4.2 met 23 stemmen
935 Ik wil zo graag bij jullie behoren
als mijn dag ontwaakt, het leek
alsof ik niet verder mocht komen,
mijn gezichtsveld duidelijkheid kreeg.
Naar de grote mallemolen
van het leven wilde ik stromen,
wist dat ik niet mocht verstoren
dit ontzettend mooie natuurtafereel.…
Muziek
poëzie
3.8 met 12 stemmen
2.523 En ’t bladerflappen leek geheimvol fluistren.
Mijn weemoed zwaar, die ’t leven nooit genas,
Mijzelf bevreemdend, zwol in ’t avondduistren,
Doch iets in mij spring los, dat lag in kluistren,
Of ‘k mooie verzen of een sprookje las.
Dan doolde ik eenzaam door verlaten lanen.…
Er gaat geen dag voorbij
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
609 drie jaar geleden
op donderdag
23 november 2006
om half acht in de morgen
de dag dat mijn wereld
op zijn grondvesten
schudde
en de hemel naar beneden donderde
de tijd stil stond
voor mij in verdwazing
maar iedereen
verder leek te leven
alleen jij was dood
zo vaak liep ik huilend
in jouw voetsporen terug
stond voor jouw venster stil…
BB met R
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
628 in haar hand een pen
wat nadenkend
speelde ze er mee
voor haar lag het dikke boek
ooit schreven ze het samen
daarna leek de inkt op te zijn
dus hadden ze het boek gesloten
soms had ze het even ter hand genomen
om er even aan te ruiken
de geur van herinneringen te proeven
maar nee, het boek bleef dicht
tot op die ene middag
in december…
Kalme zee
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.857 Toch ging de dreiging, leek het, ons voorbij
toen wij voor anker lagen op de ree.
We deelden in de haven nog een kade
maar dan is elk een eigen koers gaan varen
alsof de trossen nooit verstrengeld waren.
Nu mijden we elkanders breedtegraden
en schrijven in ons logboek: kalme zee.…
Derwisj.
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
649 Deze carrousel verslikt zich in
de draden van de tijd, wat eeuwen
leek verdampt in seconden, in dwaze
lidtekens van gesloten wonden, een
voortschrijdende droom verbonden.
en een eenzame strijd maskeert.
Uit de bundel:
" Tussen foppen en falen "
Pama…
Verdronken
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
486 Verdronken is nu definitief het oude land in jou,
niks is wat het leek, van streek jouw bijzondere
wereld van de schitterendste kleuren en een ring
die bloedt is wat je nog draagt, de wolken en de
Regen komt niet tot bedaren meer, alles is laag
en komt te dichtbij, weken van ontkennen ten spijt
het is over en uit, weet je?…
WIJNRODE TRANEN
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
838 noch haar wijnrode tranen die kwamen
Wanneer ’t donker viel,viel dat immer
met het diepe gevoel van eenzaamheid
Het voelde dan als een bergbeklimmer
die stilletjes in een diepe afgrond glijdt
Als het duister dan over het land gleed
gleed het eenzaam in haar huilend hart
In automutilatie vertaalde zich dat leed
aangezien alles zwarter leek…
Bedrogen gedachten?
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
762 Vandaag leek weer de dag,
Alsof ik je voor het eerst weer zag.
Ik stond helemaal stijf,
Mijn hart bonkte uit mijn lijf.
Om jou liet ik een laatste snik,
Tenminste dat dacht ik.
Hebben mijn gedachten me dan bedrogen?
Heeft mijn hart tegen me gelogen?
Ik weet het niet meer,
Wat voel ik de volgende keer?…
Ik lig op mijn stil-doodbed
poëzie
3.4 met 9 stemmen
2.998 Ik lig op mijn stil dood-bed, heel alleen,
ik weet het wel: - nu zal het hart gaan breken;
uit mijn onheelbre, wijde wonde leken
de trage, donkre droppen, één voor één.…
Ik droomde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
546 Ik droomde dat ik eeuwig leefde
maar ik werd wakker in de tijd:
de blauwe, weidse eeuwigheid waarin ik als gewichtloos
leek te zweven
duurde maar even.
En even had ik hevig spijt,
en heimwee naar die flard van vlinderleven.
Wist ik dan bloemen, wind of regen?
Bestond dat alles in oneindigheid?
Geluiden, vormen, alles was mij vreemd.…
In mijn dwarse jaren
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
767 In mijn puberjaren
Liep ik de hele dag
Te schelden op de wereld
Want in hoe ik de wereld zag
Had iedereen het mis
Tot ik in de spiegel keek
En zag dat mijn eigen gedrag
Ook werkelijk nergens op leek
Als iedereen nou zo was
Zoals wij moesten zijn
Dan had geen sterveling
Meer dan dood te vrezen
Gooi die eerste veldsteen maar
En…
Symfonie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
565 Ooit zette ik een kruis over
Dingen die iedereen
Logisch leken te zijn
En zocht naar een mol die
Bewees dat mijn waarheid
De echte zou kunnen zijn
Ik dwaalde rond over
Bergen en dalen
Toen vond ik het instrument
Dat bewees dat alles
Niet zo was
Als het klonk op dat moment
Naar mijn thuisland waar
Harmonie heerste
Heb ik het toen…
Droge olifant
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
890 olifant in de woestijn
liep al wekenlang te zoeken
ze wilde bij het water zijn
zocht in alle hoeken
Maar die waren daar niet veel
en was ze snel mee klaar
ze had nu zelfs een droge keel
wat een hitte daar
Heel de familie was ook mee
liepen allemaal achter haar aan
zij had het van haar moeder geleerd
en wist waarheen te gaan
Maar alles leek…
dat draag ik altijd mee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.241 Moeders omhelzing, onze
reizen als gezin
we leken wel zigeuners
altijd op pad
hecht en warm een clan
ik hou van het leven en heb
(h)eerlijke relaties gekend
omdat het me zo geleerd is
bij tegenslagen
kon ik altijd rekenen op mijn
familie.
beschamend hoe vanzelfsprekend
ik dat vond.
pas je op jezelf!…
weemoedig
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.568 het was een warm weekend en het leek
of mijn verjaardag elke dag wel “alvast“
werd gevierd.
op de vooravond dan, lekker in je armen
keek ik terug met enig weemoed. och,
zoveel mensen zijn er niet meer.
het gemis doet me zeer.…
Over namen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
551 Hij leek het nauwelijks te horen.
Een paar dagen later,
we waren weer in gesprek
vertelde hij, hij was ongewild,
zijn moeder zei 't hem onverwijld,
zodra hij wat kon horen.
Hij had een meisje moeten zijn
met een mooie naam.
Zijn enig broer, 13 jaren ouder,
had mogen kiezen hoe dat meisje heten zou.
Hij noemde toen die naam.…
Wolken van beschaving?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
443 De meeuwen mengen zich met zwervende gedachten
laverend op de duizelingwekkende toon van de wind
zijn hoon wuift de vooroordelen weg, hij heeft de
gestolen zielen van de wereld ingelijfd,
dan is het verhaal van de ruïnes snel verteld en
jaagt op de overgebleven wolken van beschaving
wat dood leek komt tot een wederkerend leven
er gloeit…
Delen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
596 Eens wou die neef uit kwaadheid Samson kelen,
en schopte hem zo lek als een vergiet
-de reden was weer schep en zandvorm delen-
en Samson voelde pijn maar geen verdriet.
Hij ging door ‘t lint, dat valt niet te verhelen
en met zijn schep besloeg hij neefjes raap . . .…
Als dagen breken
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
666 loszittende pannen
met het zicht op dit speelgerei
warmt een koude storm zich ver weg glimlachend op
vogels en vlinders vragen asiel
onder dikke rieten daken die als mantels voor elk seizoen
om de schouders van hoeves en hofstedes hangen
een eerste blad verkent de afstand
afgestorven lijkt alles bereikbaar
wat in leven ontoegankelijk leek…
Oktobervijver.
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.072 Zijn 't vlokken sneeuw uit puur-azuren hoogen
Oktoberhemel, kondende ongenâ
Van wufte koning Herfst en wordt nu logen
't Beloofde heil, dat leek mijn hoop zó na?…
Zoem zoem
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
463 Toen Korsakov eens in het stadspark liep
te Petersburg om zich wat te verpozen
-’t was warm en ’t leek of heel de wereld sliep-
kwam er geluid vanuit een perkje rozen.
Geen vogelzang en ook geen muisgepiep
was wat hem haast van opwinding deed blozen,
toen Korsakov eens in het stadspark liep
te Petersburg om zich wat te verpozen.…