3326 resultaten.
Leegte
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.240 Aan de rand van de duinen,
voorbij het eeuwige water,
keten ik mijn handen aan de horizon,
verbonden met een uitgeputte achtergrond.
Het zand blijft aan mijn tranen kleven,
ik wil de afstand niet weten
tussen de leegte en het leven.
Hoog in de lucht,
blijft een laatste meeuw
om een gouden wolk smeken.…
Lieve liefste.....
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
2.742 Lieve liefste,
kom, kom met me mee
kom, kom laten we dansen
aan de zee
lieve liefste,
kom, kom in de zon
kom, kom laten we lopen
tot aan de horizon
lieve liefste,
kom, kom laten we vlijen
kom, kom laten we vrijen
in het hete zand
lieve liefste,
rust nu maar loom
en denk in je gedachten
nog eens terug
aan deze mooie droom.…
gevangen en toch vrij
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.291 gedachtenloos
je pasjes licht frivool
de wereld om je heen
liet je alleen, speelde
zogenaamd niet mee
je had je handen vol aan
jaren zonder diepte, verdiende
liefde als goedkeurend woord
je dacht jezelf verloren
dat niemand je zou horen
maar je had het mis
ik heb je uit de lucht
gevist, een glijvlucht in
het ongewis, de horizon…
Wolkenwaas
hartenkreet
3.4 met 22 stemmen
1.759 Liefde zomaar weggegrist
Vertrouwen zachtjes verloren
Zo kwetsbaar als een kind
Dwalend in een doolhof
Waar ik jouw schaduw vind
De echo van het verleden
Verliest langzaam aan kracht
Dagen opgevuld met leegte
Niets wat het gemis verzacht
De wereld lijkt zo anders
Kouder als voorheen
De zon hield op met schijnen
Toen jij met de horizon…
voor altijd dichtbij
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
839 ogen als ik ze opsla
in verwarring, niet wetend wie dit is
verloren wie ik was, op weg naar
wie ik worden moet en daar ben jij
midden op de weg, kalm en rustig
onbevreesd voor de zekere gevolgen
weet je dat ik je tegenkomen moet
maar omhels me niet, het zal me deren
losmaken wat vast had moeten zijn
als je me draagt naar de horizon…
heb de lucht gekraakt
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
820 donkere strepen
in de avondlucht
ik wil ze breken
samen op de vlucht
de horizon voorbij
dan is er eindelijk
weer ruimte voor jou en mij
samen in een wereld
voor ons beiden
zonder maatschappij
waarvan jij je al
zo lang bevrijdde maar
jouw paradijs bleef leeg
geef lente weer een veeg
ik heb de lucht gekraakt
in zachte warme zinnen…
Storm
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
882 Het knielt en daalt tot het dal der horizon
en bundelt samen met de grond.
Op het land lekt de verterende massa
uit de donder
en rekt zich uit
met barsten en bevingen.…
Mocht het licht
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
1.079 Mocht het licht ons blijven leiden,
licht dat warmte brengt en gloed;
mocht het licht dat leven doet
onze horizon verwijden,
zien doen waar we moeten strijden;
licht dat ieder mens begroet.…
Verweven gebalanceerd
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
799 vanmorgen vroeg
was er een lange sliert van nevel
die over de witte daken trok
het nieuwe daglicht schilderde
onnavolgbare kleuren licht aan de horizon
bijna sprookjesachtige sfeerbeelden
en de maan was vannacht
flonkerend zilverwit
werd ik al vroeg
overmand door het witte grasbeeld
en door silhouetten van de magnolia
die steeds meer…
Zon zee en liefde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.998 Ik zie ons urenlang op de golven deinen
met mijn ogen dicht en jou aan mijn zij
we zullen verliefd aan de horizon verdwijnen
ik geniet intens van deze vrije valpartij
Omhelst door de stilte van de zee
laten we ons meevoeren onder de zon
prachtige wolken reizen met ons mee
die waren er al toen onze reis begon
Het oneindige nodigt ons gastvrij…
Er na
gedicht
3.0 met 89 stemmen
52.540 De glimlach, die wij op dingen kunnen zien, die nooit
kúnnen lachen: een boeddhabeeld, de maan,
de oostelijke horizon, zo vredig, dat
ik goddank er zelf niets van begrijp.
------------------------------------
uit: Verzamelde gedichten, 1988.…
Namen in het zand
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
862 mijn huid
zoals verlangen branden kan
ik teken namen in het zand
en schelpjes leg ik daarbij uit
De zee van eb golft nader
rustig maar bewust en sterk
tot aan de namen in het zand
die zijn getekend in een kader
Speels glimlach ik naar mensen
die reflecteren mijn geluk
want door die namen in het zand
herkennen zij mijn wensen
Op de horizon…
"Geliefd"
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
2.252 Ik zie je aan de einder
waar de kim zich kleurt
in vale tinten en licht
verdwijnt achter de horizon.
Ik weet dat j'er nog bent
al kan ik je niet vatten
herinneringen zó tastbaar
in glas-in-loodramen gelijst.
Een ónvergetelijke indruk
kleurt de afdruk waarin
jóuw woorden zijn geëtst
zó maakte jij jezelf onsterfelijk...
"Geliefd"…
Pijnlijk stil
netgedicht
2.8 met 19 stemmen
2.696 Eindelijk is er niemand meer
die je nog verlaten kan
niemand vond een juist verweer
geen vriend of vrouw of man
Zo volmaakt onredelijk was
jouw felle woordenstroom
in de zakken van jouw jas
geen enkel spoor van vreugd of droom
Zelfs het vloerkleed vlekt jouw gemoed
en de horizon bestaat nog slechts
uit de stalen spijlen van het bed…
contactadvertentie
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
889 geniaal
de levenslust reeds lang op apegapen
de libido niet als bij jonge knapen
het maandsalaris … ach een ietsje schraal
de woning tja … we zeggen maar modaal
de buik is daarentegen welgeschapen
zou graag -het zijn z’n allerlaatste jaren-
eens kennismaken met een jonge stoot
met blonde haren, slank, de borsten groot
om samen naar de horizon…
wolkenslaap
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
710 de avond liep binnen
met waterige ogen
en schrobde het maanlicht
van mijn zilver bespatte huid
met zorg had ik
sterrenzaad gestrooid
tussen land en hemel
ver van de plaats
waar uren verdwijnen
en de dood zich in mijn
lichaam sleept
boven de horizon
en het slapende zuiden
kromde het licht
met ingehouden adem
toen jij stenen gooide…
saffraangeel
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
9.559 vliegen
ze blaast naar krokussen
kleurt haar wereld zonnegoud
en ik roep, help haar
kleur haar wereld geel
ze lacht, ik lach met haar mee
maar nu moet ik snel gaan
want straks kloddert de nacht
haar gele wereld modderzwart
en huilt ze van de pijn
kijk toch nog even om
al weet ik niet waarom
zie nog net een streepje geel
ver aan de horizon…
Bon vivant
netgedicht
4.7 met 17 stemmen
1.133 hun liefde uit het dorre gras
ze meten hun krachten
met de natuur
die bollenland was
koesteren hun kalveren
steken de koperen zon af
van de noordzeeplas
ineengehurkt in de verkoeling
van het meer van eigen tranen
sombert de man verdord in het gras
rimpelend komt de zon uit het meer
in fragmenten van zijn beeld
tussen hier en de horizon…
het kleiner wordend wit
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
696 kaboutermensen
puntmutsten hun groet
het zag er zwart
van afscheidnemend velen
meeuwen krijsten
schor hun groet
water sloeg in deining
terug met golven
hoofden braken ze
maar argeloze voeten
werden nat bedolven
met een laatst
signaal de haven uit
de zee draagt langs
de pieren het kleiner
wordend wit als stip
de horizon…
jouw schoonheid
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.047 jouw schoonheid, sierlijk ontleend
aan de broze teerheid van bloesem
ontwakend in tijd van het uur van puur
pogend te blinken in het spoor van elegantie
schoonheid wat simpel speelt op de achtergrond
in de transparantie van zachtheid
bespeeld met jouw deinende ogen in een lichtval
van begeerd geluk, reikend over de horizon…
jouw stem
hartenkreet
3.5 met 15 stemmen
1.418 geraakt
gesponnen in klamme angst
je toekomst vaag mistig
verdronken in het licht van lelies
jij hemels moois waarom moest
jij vergaan – in mijn blanke gedachten
werd je stem gewist- in
het oefenen van geduld
droogde je dorre stem
jouw spraak in gebraak
jouw stem,voor eeuwig
verloren in de galm van horizon…
scherpe kant, botte rand
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
1.689 richtingloze deuren
tijdloos balancerend
op de botte rand
van het scherpe mes
in te harde realiteit
in zijn dromenwinkel
ruilt hij oude idealen
voor verse dromen
van een mooie stilte
tegen redelijke prijs
niet bang meer zijn
voor lonkend leven
duistere gedachten
over koude dood
die wegsmelten
achter het blikveld
van zonvolle horizon…
verwandeld
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
859 sporen in het zand
de rand reeds afgesleten
hier kwam een mens voorbij
alweer een hele tijd geleden
met welzeker een last vol oude jaren
zichtbaar aan de meegesleepte lijn
zijn naam is onbekend
het kan Horizon zijn geweest
of Kim, wie weet zelfs Einder
de wind is nu zijn milde helper
en ook de tijd, ongrijpbaar en toch
nog immer alom aanwezig…
mijn stervende hoop
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.301 intens zwart was de nacht
terwijl de maan achter de wolken riep
ga niet ga niet op weg
in je droom die verloren is
sinds gisteren aan de horizon
gezonken was in het zilt
het bed was koud
en de winter liet me weten
dat vluchten geen zin meer had
en zodra ik het verloor van de slaap
kwam ik terecht op de gletsjer
van vervlogen dromen
en…
Als een vogel zo vrij
hartenkreet
4.8 met 15 stemmen
2.885 overstijg ik al mijn zorgen
Vanaf vandaag zet ik alles opzij
kijk uit naar de dag van morgen
Als een vogel zo vrij
zweef ik op de wind
Over bergtop en vallei
waar ik rust en vrede vind
Als een vogel zo vrij
spreid ik mijn beide vleugels uit
Vergeet al mijn tobberij
voel de frisse wind op mijn huid
Als een vogel zo vrij
vlieg ik de horizon…
FANTASEREN
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.151 stapje na stapje
omhoog klimmen naar de bestemming
achter de horizon zonder grens.
Daar wentelen we ons vredig
in het wilde steppegras
staren sprakeloos naar
zoete wolken
en fantaseren samen
een sprookje naar de hemel.…
Vogel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
598 Heel de horizon van jou.
Je leven, één melodie.
Een warreling van klanken.
Samengevat in schone poëzie.
Nooit genoeg kan ik je danken.
Stimulator der zinnen.
Prozaïsch is je stem.
Akkoorden, zinderend van binnen.
Neem mijn vers, vertolk hem.…
Hemeltergend blauw
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
576 hemeltergend blauw
warmte vragend voor de kou
jij was anders in beweging
verbaasde me compleet
vroeg me of ik meeging
ik was nog niet gekleed
pelde laag na laag
mijn oordeel en gewoonten
helder werd mijn blik steeds meer
verschoonde zich mijn eigen ik
zocht je deur na deur
verruimde zo mijn geest
je verkeerde aan een horizon…
Onvergetelijke liefde
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.100 heengaan
van het treurlied onder regen
valt een leven te verlaten
het is nog niet te laat, toe droom
op een ander verlaten eiland
in een wildvreemde stad
waar treinen niet meer rijden
waar nergens een weg toe leidt
begint een betekenis te gloren
het is nog niet te vroeg, toe droom
vergeet die andere mensentaal
blijf geloven achter de horizon…
De heide
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
928 De heide blakert onder 't zonlicht
en kleurt de horizon met paars dat
als een ruwgewolde deken
een vreugde is voor wie in kou en
zuchten ademhaalt. Ze bloeit en schittert
en lokt bijen ver van hier om
't zoet van honing te vergaren
nog eer de winter komt en alles weer
in stilte toedekt, grijs en grauw.…