5125 resultaten.
MIJNE VERZEN
poëzie
3.6 met 11 stemmen
3.484 Wie te traag is, te loom van bloed,
Adem heeft noch stem,
Roert mijn koude zangen niet:
Zij zijn dood voor hem.…
Blind vertrouwen...
hartenkreet
3.4 met 30 stemmen
4.768 Mijn ogen sluiten als de sjawl wordt omgedaan
Je laat mij voorzichtig aan je arm geleiden
Alle gevoel voor oriëntatie vervaagd
Toch is er voelbaar een spanning in ons beiden
De geur van je atelier bekruipt mijn reukorgaan
en proef de adem van verf, linnen, en drogend doek
Dan laat je mij los in een spelonk van donker
woorden,voetstappen…
Klein Theater
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
2.315 Ik durf niet te kijken
speel mijn hart aan jou voorbij
in poppenkramen waar ik woon
verhalen van mijn klein theater
nee, ik durf niet te kijken
hoe je blauwe ogen staren
hoe je langzaam dichterbij komt
in voorzichtig ademhalen
Hoe je staat, tussen coulissen
met je adem zo nabij
die ik als voorjaarswind zal vangen
spelend dichterbij wil…
Zoete pijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
636 Ik voel je
als weerstand ophopend in mijn buik
Ik voel je
Als trillingen in mijn hand
Ik voel hoe je langzaam mijn nek dichtknijpt
Alsof ik niet meer adem halen mag
Ik ben zo bang van jou
Zo boos op jou
Ik voel mijn buik samentrekken
Mijn hart klopt als een gek
Wat haat ik jou
Ik hoef jou niet
Ga weg, schreeuw ik
Ik wil dit niet…
547
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
568 Je adem, een zachte cadans naast de mijne,
Ochtendlicht dat teder door de jaloezieën schijnt.
En voor één keer is er tijd — een beetje tijd.
Dus blijf ik, luisterend naar jouw adem,
Jou warmte tegen mijn huid,
En ik denk aan hoe alles nu anders is.…
De stem van de aarde
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
562 Wind spreekt in fluisterende adem door de
bladeren, die verhalen dragen van reizen en thuiskomst.
Welluidend als een symfonie van het leven die nooit stopt en altijd in
beweging blijft, onuitputtelijk in haar cadans, een spiegeling van tijdloze harmonie.…
In de schaduw van de bomen
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
775 In hun adem leeft een geheim dat geen stem
nodig heeft; een ongekende rust die wacht op wie durft stil te staan en te luisteren.…
Wat tussen ons leeft
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
618 Want liefde hoeft niet te worden
ingekaderd om te bestaan, ze mag golven, ze mag zinken; ze mag ademen in alle stilte.…
Laat de natuur leven
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
665 Laat de natuur leven, zoals zij leeft
in ons - met ruimte om te groeien, te ademen en te
helen, zonder grenzen, zonder angst voor wat komt. Wie haar breekt,
raakt de leegte van zijn eigen ziel; wie haar bemint, geneest iets oud en onbenoembaar.…
Opwaartse Vlucht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
447 En ergens, waar de horizon zichzelf herhaalt,
ontvouwen zonnen zich—eeuwig, ongebonden—
elk een kroon van licht voor wie durft opwaarts te zien,
terwijl de aarde, zachtjes sidderend, haar adem inhoudt.…
Natuurfluisteringen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
534 Als ik terugkeer naar de wereld
van paden van steen en haastige stemmen, blijft
er iets in mij achter — een zachte echo, een fluistering die zegt:
keer terug, telkens weer, want hier vind je de kern, de rust, het ademen van de natuur.…
De dragers van stilte
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
280 Er zijn kinderen
die geboren worden met open huid,
met poriën die luisteren,
met harten die de adem van hun ouders voelen
nog vóór ze woorden kennen.
Zij drinken spanning uit de lucht,
vrede uit gebaren,
ze vangen de echo’s van wat niet gezegd wordt
en bouwen er werelden van.…
In het licht van Euterpe
netgedicht
2.4 met 63 stemmen
695 Je toon zweeft over rivieren
waar dromen elkaar ontmoeten, waar rust
geen grenzen kent, en elke trilling een vers wordt, waar
elke adem de echo draagt van tijdloze muziek die de ziel omarmt.…
April
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
357 Ik dacht aan jou,
terwijl ik naar adem hapte.
In de kamers waar de muren op me afkwamen,
tot ademen een handeling werd.
Geef me lucht.
Of bevestig dat de slang is doorgesneden.
Zeg niet dat dit hetzelfde is.
Is dit een wandeling naar een begin,
of staan we bij het hek van het einde.
De poort gaat bijna dicht.…
De fluistering van het begin
netgedicht
2.5 met 23 stemmen
546 In dit kleine opmerken vind ik ruimte
om opnieuw te ademen: niets staat stil, ook de winter in mij beweegt mee.…
Schaduw en...
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.209 Aan de oppervlakte blijven‐—
dat was mijn drijfvermogen
niet omdat ik licht was
maar omdat de diepte mij kende
ik leerde ademen alsof het een
besluit was
leerde wachten in het water
dat geen vragen stelde
en toch alles onthield
na de duik was ik niet verbaasd
over de onbewuste ziel die opdook
maar ook over de rust
waarmee zij mij hield…
Opmerkzaam
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
290 Waarom zouden we lopen door de dode steden
waar geen wind de adem je toe kan blazen
en alleen het verlangen naar groene velden
je instinktief voorwaarts drijft naar de groene vlakten
om die verstikkende industrieële lucht te ontsnappen.…
In stilte met mijn hond
netgedicht
1.7 met 54 stemmen
521 Je leert me langzaam ademen, diep en bewust;
een stille, trouwe vriend die mijn milde ziel streelt zonder ooit iets te vragen.…
Rome
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.134 Je kleuren gebonden
tegen de horizon
omdat nu niet wil
doordringen in je rustig ademen.
Huizen van warmte gesierd
door zon en bomen
zoals ik Augustus zie wonen
kijkend over de Tiber.
In jou, mijn Rome,
met je groots geheugen
in alle tijd, verleidelijk
gespreid over je zeven heuvels
leef ik even mee.…
ze bloedloos uit mijn leven snij
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
736 ze peuren en ze peuteren
met vingers in mijn geest
ik voel hun koude adem
ze zijn al eerder langs geweest
ze haken aan gedachten
dreigen angst en geven pijn
ze laten me geloven dat
je hier niet hoeft te zijn
een duik, een sprong
een stapje meer opzij
je bent zo aan de overkant
het is heel snel voorbij
ze duwen en ze dwingen
krijsen…
Helastiek
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
692 Lachend snoeit zij
verdroogde takken
terwijl de herfst
oogluikend toekijkt
hecht morgen zich in
reeds omwoelde grond
wanneer de laatste loten
buigen klinkt onverhoeds
als de halmen waai ik en
laat ogen stralen op vlagen
van aanstormende wind
haar laatste oude adem
geeft zacht veerkracht
aan een nieuw leven
stormenderhand…
Prima Materia
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
733 Wanneer wij komen te liggen in
de handpalm van de tijd,
die adem over jou en mij
doet strijken en ons dan
in één zucht wegblaast.
Wanneer wij dus door eeuwen waaien
in het heelal van onze dood,
zullen wij zoveel zwaarte krijgen
dat ik naar jou en jij naar
mij wordt toegebogen.…
verdriet
netgedicht
3.5 met 26 stemmen
2.419 als het verdriet
te groot is
voor jouw hart
en de tranen
niet echt meer
willen stromen
als het verdriet
je meer en meer
verwart
en je verkiest
niet naar mij
toe te komen
als het verdriet
je adem
steeds ontneemt
en je de woorden
niet meer uit
kunt spreken
als het verdriet
ons van elkaar
vervreemdt
en mijn liefde
onvoldoende…
Vogelvrij
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
2.020 Ik adem de lucht in,
stap vooruit, spreid mijn vleugels
en ik zweef weg...…
De spiegel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.023 Gezichten vol van onverstand
Ik kijk maar weg van onschuld
En zie hoe men in dromenland
Haar nadagen verguldt
Gezichten vol gezapigheid
Vol kinderlijk verwerpen
Te vol van de gezelligheid
Om nog iets aan te scherpen
Ik zie ze waar ik kijken moet
Mijn adem in de weg gerot
En in de spiegel die mij groet
Verdoem ook ik mijn lot
Te leven…
leegte
netgedicht
3.5 met 38 stemmen
4.464 Zwarte leegte
koude eenzaamheid
tranen van ijs vallen op een gebroken hart
Een beving, een rilling
een windvlaag door mijn kille lichaam
Starend in het niets
snakt mijn ziel naar adem
gevangen voel ik mij
Geketend in de boeien van het alleen zijn
kruip ik diep in mijn schulp
Tijdloos en kleurloos
een gapend gat is mijn gemis
smachtend…
Middernacht
gedicht
2.9 met 77 stemmen
20.139 Jij die hier naast mij ligt, ik hoor je adem niet,
in de schaduw tussen stadlicht en nachtlicht,
arm om je hoofd, zo stil en ver verwijderd.
Waak je of slaap je nu, denk je of droom je?
Ik werd wakker vannacht als gestreeld door je hand,
op mijn voorhoofd gelegd, mijn denken geregeld,
mijn angstige zorgen gesust en verminderd.…
Nooit eerder ...
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
1.353 Ik pel het vel van
mijn gedachten
omwikkel mijn
woorden met een
zacht stukje huid
blaas mijn adem
in jouw handen
schraap het eelt
van mijn ziel
keten het gewicht
van zinnen vast
in mijn gevoel
waar het verstand
elke letter telt
dicht mijn ogen
in de jouwe
waar verborgen
taal teder ontluikt
en omhelst wordt
door regels nooit…
ik mis je
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
2.034 Ik mis je, het is uit
Sta bij het raam
Kan niet slapen
Ik mis je
Door mijn raam
Zie ik sterren
Ze twinkelen in de
Donkere nacht
Zomaar
Sta je naast me
Raak je me aan
Voel ik jou warmte
Ineens ben je weg
Opgegaan in de duistere nacht
Met zijn twinkelende sterren
Ben je weer lucht geworden
Ik ga terug naar bed
Daar
Adem ik jou stiekem…
bekentenis
netgedicht
3.5 met 23 stemmen
1.025 vingers vol
zwarte vlekken tikken
de vloedgolf op mijn lijf
dwingen tot woorden
en verdraaide schaduwen
onder een bewolkte lucht
ik zink
naadloos van dag naar nacht
wanneer honderd ogen van de zee
mij verdoven
met ijzige koude
als gehuil van stilte
het is niet jouw tijd
die me alles vertelt
noch de adem van het scherpe water…