438 resultaten.
speels de wind
netgedicht
4.6 met 18 stemmen
633 ( voor Hans Lodeizen )
dit gedicht gaat over de buigzaamheid
van ene Hans Lodeizen ( wie kent hem nog )
hij schreef over het schuilen onder het lover
en wist mij daarmee steevast te ontroeren
( kom daar nog maar eens om )
in zijn te korte bestaan speelde eenzaam zijn
en buigzaamheid van het verdragen
een uiterst belangrijke rol
zó mooi…
schrikbeeld
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
794 de tijd bleef even haperen
voor de alledaagse vitrine
met de aanblik op dreigend somber
en aan de overzijde een helder licht
uitnodigend geestdriftig naar een speelse uitstalling
versierd met een dynamisch leven
waarop hij zichzelf over een andere steven wende
en werd meegesleurd door een ontroering van bloeiend geluk
verlangend vluchtte…
Verzuchting
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
704 Hoe kan ik mijn ontroering
subtiel over jouw diepe water
tillen, zonder mezelf te verliezen?
Als woest water die mijn oevers
doen inkalven en jouw bekken
uithuizig wordt in mijn bodem.
Zullen wij ons dan bloot
te glunderen leggen voor elkaar?
Als een kamerheer en
een Chinees theemeisje?…
ik zag een winterroos
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
769 mijn ziel slaapt niet, maar drinkt
bij het stijgen van vogelveren
de ingevlochten zon wanneer
ik door ontroering gloei
bomen brengen me tot zwijgen
of rozen, licht van winter
ik weet ook niet waarheen
of zonder, de lome stilte
waarnaar ik liever luister
mijn handen rusten nog in
de wind, minder zichtbaar
en ik denk een dag weer…
Queeste II
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.111 De liefde en ontroering die ontstond
toen haar lichaam in aanraking kwam
met het vooruitstrekkende heiligdom
Neem mijn hand, pak hem goed vast
Ze voelt haar vlinders op zoek naar een
uitweg door de slokdarm om de lucht
te vullen Vlieg Vlucht!…
Waterkant
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
599 De schoonheid van dit groene woud
brengt mij tot ontroering
en merk dat de natuur mij aanzet
tot ontvoering, want..
ik zou u allen willen leiden
naar deze plek aan het water
en met u ongestoord gaan zitten
denkende aan later...
om het beeld vast te houden
ik wil het terugzien keer op keer
want morgen is het er misschien
niet meer!…
Wedergeboorte
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
488 Er worden nieuwe dromen geboren
harnassen uitgetrokken, slaven ontketend
onder zwijgzame metaforen
tillen handen voorzichtig zand
van een in de zon gelegen strand
terwijl een vogel het licht nadert
en ik ga naar de frisse rivieren
achter je mooie blauwe ogen
Ik luister naar de ontroerende echo
in je hemelse oren klinkt een fluistertoon…
Mooie woorden
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.139 Letters worden mooie woorden
Woorden worden mooie zinnen
Hiermede kunt u mooi verwoorden
Wat u voelt voor mooie dingen
U krijgt al snel een mooi gedicht
Die de bijzondere mooie zaken
Selecteert en mooi belicht
En u ontroerend mooi kan raken
Het woordje mooi zo vaak beschreven
Ik weet niet wat u van dit mooie vind
Maar ik laat het u mooi…
Kind
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
1.386 ik herken jou
in mijn blikken,
ik versta jou
in mjn praten,
ik luister naar jou
in mijn denken
ik hou van jou
in mijn hart,
in mijn lichaam
heb je gewoond,
zo vol levenskracht
jouw ziel schuilt
in mijn ontroering,
jouw verdriet zwerft
in mijn ogen,
jouw geluk weerklinkt
in mijn horen,
jouw stem groeit
in mijn zingen
een lied…
de impulsman
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.551 wat doet de driftkop
als-ie kwaad wordt
omdat hij
zich kapot ergert
vanwege frikkerig zeiken
over puntjes komma's
zijn ontroering
leidde tot beroering
hij ontplofte
eerst zag men rookpluimen
uit de neusgaten
stoomwolken
uit de oren
toen vonkten toetsen
er kwam vlammend tekst
de ontvangers
schroeiden hun ogen
zij schreeuwden het…
Onrust
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
687 De zinnen moeten mij vervoeren
maar dat onbekend gebied
mij verklanken een nieuw lied
scheppend een verbaasd ontroeren.
Verbeelding zorgt voor macht
ontsluit tot nu gesloten ramen
de letters juist bijeen gebracht
voegen gevoel en beeld tezamen
tot een onweerstaanbare kracht
geschreven om aan te gehoorzamen.…
handjes samen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
671 het middenschip brak uit in luid applaus
binnenin een glimlach bloeide lof
om vrouwenstemmen die hun tongen zachter maakten
want we raakten niet alleen
onszelf
ik zag ontroering in een oog
uit een mond zong de beleving van
een warmgezongen lied
een wit-met-roze groet vertelde liefde
zij vergat de zomer niet
en alle mensen zweefden…
In diepte van mijn heimweeklacht
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
712 De eenzame stilte
die jij in mijn ziel
wilt ontroeren
ademt in mijn twijfel
als hoogste noot
van heimweelied
de wind neemt misschien
geluiden mee, fluisterende
beelden, die nooit zwijgen
uit wanhoop, toen je wegging
in de boot zonk de moed
mij in de schoenen
ik weet nog steeds niet
wat te doen, bij de notaris
die mijn testament reclameert…
oprechte uitnodiging (2)
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
596 ik zwerf graag in jou, zeg ik
om de dorre bladeren
te horen spreken
de ontroering is soms niet meer
dan het zien van een uit de mist verschenen boom
die, ontbloot, opnieuw zijn weg moet vinden
zich alleen waant
wanneer de avondzon zijn roestige takken brandt
na een dag, te donker om volop te leven
het is zo voorbij, antwoordt het…
Onbezorgde bureaucratie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 Verdwaald duidt u verborgen ontroering
bij emoties met een onwetend gevoel
waarom beslist de bureaucratie in deze fase
terwijl ik alleen staar in mijn sta-op stoel.…
AAN DE HAND VAN DE LIEFDE
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
660 Wie door het hoogste is verkozen
en zich door het hart laat voeren
draagt in z'n ziel de kleur van rozen
die slechts het reine kan ontroeren
Wie door het hoogst is aangezocht
en zich niet van zijn weglaat trekken
maakt in de schaduw vaak z'n stille tocht
zal niettemin zijn weg met lief bedekken
Wie door het hoogst is aangesproken,…
Nu is zij wedergekomen
poëzie
4.1 met 19 stemmen
5.516 Haar blijdschap is vervoering,
En grote, stille verlangst,
Haar droefheid een zachte ontroering,
En onbestemde angst.
Wat is er toch in haar stemme,
Dat mij ontroeren doet?
Wat toverklank in haar woorden,
Dat ik haar volgen moet?…
Narcissus
gedicht
3.3 met 39 stemmen
15.817 Het is zo moeilijk om te houden
Van de dingen die je maakt -
Je kijkt vertederd naar een hand
Vol kaf en koren
En je bakt je brood verkeerd;
Je last met sleutelende ogen,
Met een hart vol werkzame ontroering
Twee linkerkanten aan mekaar.…
ik leefde
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
780 leefde liefde lang
langs lange lanen
van een zomers groene lariks
in weelderige bermen
zocht het droog donzig gras
langs water met witte zwanen
waar glinsterende libelles zwermden
en ik prille stilte las
wuifde met mijn wimpers
naar naderende mussen
die ogenschijnlijk bij
iedere tedere tred
moederaarde wilden kussen
ontroering…
Zee-vlucht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
789 Sterren wil ik schilderen
op het linnen van geluk
de maan geef ik een likje mee
al schijnt zij dromen stuk
De zon lacht alle zorgen warm
zij straalt zware sores licht
de regen vangt mijn tranen op
tekent lijnen in gezicht
Wind waait wilde woede weg
neemt somb’re gedachten mee
storm geeft ontroering lucht
vertroosting vind ik aan zee…
Soms kom je voorbij
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
604 soms in een stille overdenking
geraakt er een ontroering in mijn hart
och, in talloze herinneringen
kom je nog zo vaak voorbij…
Zuivering?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 Ik weet dat de winterkou
mijn keel beslopen heeft,
dat aan mijn lied een rafeltje
rouw kleeft, liep te vaak
de innerlijke stem voorbij, dan
werd het moeilijk ademhalen voor
het wezen dat samen met mij leeft,
in de rollende wind zonder einde,
in wat vervoering brengen zou
verzamel ik de ontroering, toch
spreekt het zich niet uit, zo…
Vaccinatieprik
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
525 jouw bloem mij bezorgde
hoe je met me bloesemde in de nacht
vreugde telkens als een pianotoets
in melodie van wandelen
in het op en neer gaan
tussen dunne wanden
het heeft ook geen zingeving
om mijn bewondering hier
te laten ademen met jouw bloesem
mijn donkere ziel is als de nacht
niet bestemd voor jouw tranen
of in de ontroering…
Koningin
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
6.807 verweven
Alle pijnen kunnen je niet deren
elke traan glinstert als een juweel
en God wat zijn het er veel
die de waarde van bezieling leren
Onmacht word omgezet in wil en wens
kritiek heeft nooit echt kunnen raken
van majesteit ben je niet te beroven
Omdat het diepe vertrouwen en geloven
je in mijn ogen heeft weten te maken
tot een ontroerend…
Alle tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.502 Ik maak een reis door vlinderland
sterren stralen daar zelfs overdag
ik volg mijn hart, niet mijn verstand
en ik zie kleuren die ik nooit eerder zag
De drempels van verleiding zijn laag
de mooiste glimlach weet mij te ontroeren
ik merk dat ik gelaten de weelde draag
en mij simpel door passie laat ontvoeren
Lopend over de heuvels van puur…
Leven
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.210 Mijn voeten droegen mij
al langs zovele wegen
en kijk ik soms eens achterom
vielen dingen mee en tegen
Sommige dingen niet te bevatten
triest en ook ontroerend vaak
andere als een nachtmerrie
waaruit in soms huilend ontwaak
Er ligt een leven achter mij
waar menige traan is gevloeid
maar door al die ervaringen
ben ik als mens enorm gegroeid…
De dichter zet de wereld.....
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
518 De dichter (vrouw of man
dat is maar om het even)
zet de wereld naar haar hand,
gaat uit van dit gegeven
om de lezers te betoveren
dicht zij een schilderij
waarmee zij hen wil boeien,
meevoeren aan haar zij
tot in haar eigen wereld
die zoveel kleuren heeft
ontroerend, maar ook heftig is
en waar ze liefde leeft
het dreigen van een storm…
Betoverde kastelen
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
830 De koele aarde penseelt
deze indrukwekkende stilte
in mijn leeg en wankel hart
en vult het met warme beelden
van deze ontroerende dag.…
zoals zwart op wit
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
956 kom en volg me
zeg niet dat je blijft waar ieder het hoofd afwendt
van eigen onvruchtbaarheid
het vals gefluister
kruipt immers over barre grond
om de zwakste wind te vertrappen
beneden, waar ramen uit het licht gezogen worden
en alle manen verdwijnen rond het najaar
kom en laat je ontroeren
door het stilzwijgende of door witte…
Advent
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
659 Rorate zingt mijn ziel vol van weemoed,
verlangen en ontroering.
De zon die ondergaat en het licht
dat even nog wil dralen
doet iets trillen in de kamer die in schemer
wordt gehuld tot straks de nacht
voorgoed de dag doet vergeten.
Rorate, ik verlang naar Jou.…