801 resultaten.
De mist pakt de polder in
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
491 voor Jocha
De mist pakt de polder in,
hult elk gehucht in een gewaad
en ook de slee- en meidoornhaag,
sloten, kreken, bruggen, putten, hutten,
een school, de danszaal en een kerk,
de mist is als een verlegen regen,
ze leekt weemoedig op je neer
tot traag de voorhang opengaat
en de zon doorbreekt.…
Liefde is...
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
1.836 Ik kijk in de rondte en zeg quasi-verlegen:
Mijn vent loopt hier ook ergens, dus niet meer doen!?…
Oase
netgedicht
4.6 met 22 stemmen
508 Deze voorbije levensfase
sluit onze liefde achter deuren
van een oogverblindende oase
liggend in levensechte kleuren
dat jij mijn diepste wond zacht streelde
maakt mijn gestolen hart verlegen
dank zij jouw innerlijke weelde
zijn wij voorgoed aan tijd ontstegen.…
Abstractum van de nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 De eenzame winternachten
keren terug naar oude waarden
ware aard doorklieft het donker
we ontdoen ons van textiel
voelen op tast de verlegen huid
gezichten vervagen door het duister
het zaad gedijt in nauwe kieren
in machteloze bekoring gesmoord
in het abstractum van de nacht.…
kwetsbaarheid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
756 de trein is kwetsbaar
wat u zegt
maar zeg eens zelf
wie is dat niet
ik ken een grote kerel Piet
die is twee meter negen
maar als ik met hem praten wil
dan is hij zó verlegen
u bent wat dat betreft een vent
en stress-bestendig tot 't end
en koeler nog dan vissen
niets zeggen meer
u bent vast GOD
dat kan gewoon niet missen…
Liefde is het
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
462 Ik hoef niets te vragen
zijn verlegenheid op mijn borst
zegt genoeg, ademt zacht
over mijn huid naast
zijn warme wangen
er is niets mooiers
dan dit, liefde is het, helemaal
niets kan ik er aan doen
niets heb ik er voor gedaan
een cadeau is het, het mooiste
dat een mens voelen kan
de vrede van zijn overgave
aan mijn dankbaarheid…
Duisterklacht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
618 Je hoeft me niet te redden
ik weet hoe ik me gedraag
nooit bang om alleen te zijn
in dat verlegen zijkamertje
van duisterklacht in zwijgtaal
jouw decadente woordenbrij
van lethargie en fatalisme
jouw zoemende zwemmende woorden
ze drijven weg, nemen af
in geluid en kracht over de rivier
van aanwezigheid in duisterklacht.…
ostinato
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
203 we kwamen terug na elders verblijven
vonden appels gelegd op ‘n schaal
aan de muur hingen gedachten te beklijven
onbewolkt nog, als een vervlogen ideaal
te wikken en te wegen
om van hier naar terug te gaan
zaten we om richting verlegen
misschien dat ongerepte verten bestaan…
Liefde heel de dag
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.345 ik fluister liefde
en kijk verlegen
- het is zo fijn -
ik wil bij je zijn
niet alleen in de avond
ook 's ochtends vroeg
en bij de lunch
's avonds in de kroeg
of voor de buis
lekker thuis
en lekker knus
jij bent mijn lach
jij maakt mijn dag
ik fluister je liefde
liefde heel de dag…
Oude vlam
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
800 als grauwe sluiers
hingen buien in beider ogen
getekend door het onvermogen
een nieuwe lente af te dwingen
de dingen zijn
zoals ze zijn geworden
wij namen horden
maar niet meer
het zeer ging overwegen
om ons verlegen gloeit de vlam
na in deze woordenregen
op afstand is hij klein
in herinnering een grote zegen…
Onverwacht zonnig bezoek
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
560 De ontbijttafel is net gedekt
als iets van buiten mijn aandacht trekt
dat lichtvlekjes op de muur doet bewegen
heel subtiel, haast verlegen
De balkondeur open ik blij verrast
voor deze onverwachte gast,
die ik met haar gouden stralen
maar al te graag naar binnen wil halen
want al is zij niet door de weerman voorspeld
ik ben erg op haar gezelschap…
het hotel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
896 de brede trap
waarin hun
voeten verzonken
in diepe tapijten
zij giechelde
onwennig
de reusachtige kamer
was ( te ) mooi
zij wilden gelijk in bad
maakte de spiegels
verlegen
het stromende water
smoorde intieme geluiden
cupido die stiekem om
het hoekje had gekeken
trok zich zacht terug…
het is niet
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
513 Je hebt te weinig lief
zeg jij in het voorbijgaan
even ben ik stil
is dat zo denk ik
het is niet dat ik niet lieven kan
ik ontbeer al even
het lijkt alsof de magie
is uitgedoofd, of toch
zie ik daar nou 'n twinkeling
zeg je, verlegen glimlach ik
voel hoe m'n wangen blozen
jouw woorden, ze zoenen…
met de noorderzon
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
735 ik schrapte
mortel weg
bikte uren
stenen uit je muren
legde vuren
aan jouw schenen
maar jij nam verlegen
steeds de benen
ik nam je hand
maar jij koos toch
voor eigen land
met huis en haard
ben vertrokken
met de noorderzon
jouw recht wordt
nooit meer krom…
veertien
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
810 je bent zo jong
lijkt schuchter
en verlegen
je ogen willen
achttien zijn
ze hongeren
naar leven
je lijf telt
veertien streken
borsten zijn alert
op zelfbewuste blikken
heupen draaien
zijn gewend om
zich te schikken
je lijf is klaar
maar jij,
jij bent pas
veertien jaar…
Houthi’s wereldberucht nu
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
566 Lemen hoogbouw
in een middeleeuwse stad
Gerokte mannen in colbertje
kromdolk op de buik
zitten op een mat
Geweer, losjes over de schouder
kauwen ze op blaadjes qat
Onverwacht leggen die
gedrogeerde Allahkrijsers
een stukje wereldhandel plat
en wordt de USA
met een defensiebegroting
van 800 miljard
in verlegenheid gebracht…
Ik wist niet wat liefde was
hartenkreet
4.3 met 24 stemmen
1.735 Ik wist niet wat liefde was
Als ik er over horen praten werd ik dwars
Dat gezwijmel en dat geklier
Echt dat interesseerde me geen zier
Nooit had ik vlinders in mijn buik
Ik werd niet rood of verlegen
Er liepen geen tranen over mijn wangen
Liet me door niemand vangen
Stoer sterk maar wel alleen
Liep ik door het leven heen
Ik was niet van…
geheime liefde
hartenkreet
3.0 met 37 stemmen
3.627 als jij in mijn gedachten bent
mijn hoofd volledig vult
jij al mijn kleine dromen kent
en mijn geheimen zo onthult
ik blozend in je armen lig
verlegen en verbaasd
mijn ogen neergeslagen
verliefd en ook onthaast
dan dwaal ik zonder zorgen
niet langer meer alleen
ik slaap gerust
en morgen....
ga ik stralend van je heen…
Ongetwijfeld
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
715 Eén woord dat ik een plaats geef
staart mij verlegen aan
een beetje vragend
weet je zeker vraagt het
dat het hier is waar ik
in dit verhaal moet staan
want gisteren stond ik elders
als stopwoord mocht ik gaan
je streepte al mijn letters
alle krassen overpeinzend
streep ik nu andere woorden
jou laat ik ongetwijfeld staan…
Neveldans
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
689 ik laat de lente
in mijn handen spelen
wanneer ik een gedicht
op het linnenwater teken
over vlinders die gaan slapen
onder de verlegen schaduw
van onbedwingbare woorden
die ik zachtjes als nevels
uit mijn ogen laat stromen
naar de duizend stappen
die ik dans met jou
op een lichtsluier
van je lach
eindeloos mag ik zijn
in de dauwdromen…
langs de Leie
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
616 Ik kan niet bij haar geraken
overal is de rivier te breed
zijn de meanders uitgesleten
gelijk mijn handen in haar
het blad sterft op de oever
geur van humus dringt door
tot een verlegen donkerte
in mijn hart, pindraad streelt
de koebeesten, aait mijn vel
het water ruist, speelt met
de naakte vissen, zilvert dan
stillekes de gouden zon…
De pronte vrouw.
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
763 Hoofd hoog geheven,
trotse blik
Schrijdend
met veel bravour
Niets verhullende kleding aan
Laat iedereen
in zijn hemdje staan
Geen schaamte
geen verlegenheid
Hier ben ik,
Zie me staan
ik ben aanwezig
En verklaar mij
Dan ook vogelvrij.…
Paradiso
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
611 daar stond ik dan
onder gebrandschilderde kleuren klein te zijn
rond groter voelen, met het waanidee
dat God
zijn tempels reeds verloren had
wat ging er anders mee
mijn iele stem zocht zacht verloren noemers
volgens hooggeacht publiek- en de muziek
vertrok geen spier
ze vloeide door de aders van een glimlach
en kon nu verlegen zeggen…
Geturfd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
569 afbranden gebeurt
natuurlijk
kleef-
letters blijven
beter niet te schrijven
nagelaten resten
vraag me niet
waarom
een streepje voor
een streepje tegen
dan ga ik
onbedoeld
om mezelf verlegen
letterlijk begrepen
uitgedrukt
en as
en als
stellen zich niet voor
waaien in een storm
verwaaide feiten
af-
danken geldt…
Ogen bleven blauw verlegen
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
493 zag je wolken
blond in haar
benen lang gesloten
slank een paar
stapte uit in
gracieus bewegen
straalde lach je ogen
bleven blauw verlegen
danste korte passen
in een vlinderend gaan
keek me stilstaand aan
wiekte vloog voorbij
maar in dat
godvergeten
zonneogenblik
bloeide jij voor mij…
De schuchtere regenboog
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
445 Ergens bij de wolken, heel hoog,
woont een schuwe regenboog
Als de zon komt opgestegen
verstopt hij zich steevast heel verlegen
Ook de druppels van de regen
komt hij het allerliefst niet tegen
Maar als zon en regen samenkomen,
voelt hij kracht door al zijn kleuren stromen
en vormt hij vliegensvlug
tussen deze twee zijn kleurrijke brug…
JONG EN OUD
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
568 jong zijn is een zegen
nog zo onschuldig en verlegen
nog een lange weg te gaan
nog zoveel om te overwegen
oud zijn komt dan wel met gebreken
maar het zijn wel de oude bomen
die vele stormen hebben doorstaan
die zo mooi zijn gaan verweren
die ik zo bewonder dat ik
er graag bij stil blijf staan
want er valt zoveel van hen te leren…
Duizend giften
netgedicht
5.0 met 91 stemmen
499 jij hebt je
lach vervolmaakt
uit de duizend
giften die jou
zijn geschonken
waarbij je mond
de oh’s en ah’s
van nature
hebben meegekregen
in ontvangst van cadeaus
de sprankeling
in je ogen is van later
toen verlegenheid
in spontaan worden
werd omgebogen
ja een nieuwe
dank cultuur waarbij
ook handen en de
verandering in postuur…
Ra
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
581 al ben ik nog zo verlegen
voor jou kom ik uit de schaduw
normaal is onderdanigheid taboe
maar aan jou ben ik verslaafd
ik nestel me
in je lange armen
waar je ook bent
wanneer je maar wilt
een glimp van je
is genoeg
om me te lokken
ja, ik volg je
met mijn ogen dicht
overal waar jij je licht
laat schijnen
zal ik zijn
en al raak…
Anders dan voorheen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
493 ik draag mijn gemoed
naar het weidse
een eindeloze verte
verleg mijn grenzen
twist met de wind
als een gevouwen bootje
varend oeverloos
ongekunsteld broos
aanvaardend de
onstuimige golven
ziende naar de gloed
een horizon van moed
‘k slijp de scherpe kanten
van de vuursteen
fonkellicht warmt de bron
maar, anders dan voorheen…