758 resultaten.
Geklopte hartslag
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
731 nimmer braken golven harder
dan in de branding van vandaag
klotsend als een wilde hartslag
tegen een onverzettelijke geraamte
bij elkaar gehouden door wilskracht
maar ze laten sporen na
onuitwisbaar fel getekend
in gebroken dromen
soms tijdelijk verblekend
door lichte waakzaamheid
geen gedachte zal zich verslapen
door vermoeidheid van…
ik haat de werkman
hartenkreet
0.6 met 8 stemmen
4.582 handen werken laat
met zijn zuurverdiende centjes
zijn aardappelprak en een teevee
die altijd aanstaat
ik haat de werkman
met zijn stof en werkschoen
met zijn “niet lullen maar doen”
ik haat de werkman
met zijn puberzoon en labrador
zijn wijfie en ‘daar doe je het voor’
ik haat hem met ze kratje en ze shag
zijn slaafse houding en vermoeide…
Finish
netgedicht
4.2 met 32 stemmen
871 Ik zie mijn Elfstedentocht
palen zijn geslagen
om waterverzet te vertragen
ijs te laten leven
en
met zicht op de finish
de Bonkefeart
waar het koperen kleuren zonnedalen
de eenzame molen hemels doet bestaan
wij koek en zopiekraampjes
zalig geurend hartverwarmend doen verrijzen
tochtrijders pijn en vermoeidheid vergeten
in het helpend…
Schepen vergaan....
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
1.357 Ik hou haar stevig vast
een vermoeide en een zo jonge geest, zij, nog zo enthousiast.
Ik zie, het -verlies- kan zij nog niet aan
en smeek God, laat mij nog iets langer bestaan.…
de zwerver
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
463 stroomopwaarts in een drukke straat
zijn woorden hoorde hij alleen
hij sprak ze uit
in zacht geluid
en vielen snel uiteen
als letters op een witte steen
gescheiden van hun zin
en zwijgend ging hij verder
en dan
stroomafwaarts
kwam hij terug
vermoeid
maar bij de witte steen
sprak hij ze toe
en reeg ze weer aaneen
en sprak ze uit
in mooie…
zwerver
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
595 stroomopwaarts in een drukke straat
zijn woorden hoorde hij alleen
hij sprak ze uit
in zacht geluid
en vielen snel uiteen
als letters op een witte steen
gescheiden van hun zin
en zwijgend ging hij verder
en dan stroomafwaarts
kwam hij terug
vermoeid
maar bij de witte steen
sprak hij ze toe
en reeg ze weer aaneen
en sprak ze uit
in mooie…
Geluk zoeken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 Wat kun je moe zijn
op je zoektocht naar vrede,
maar wat helpt die vermoeidheid
als je daardoor het zoeken staakt ?
Bedenk dat wat wíj maken
van dood materiaal
ooit levend is geschapen.
Nee, geluk brengt geen wijsheid,
wijsheid wél geluk.…
De aarde schudt
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
534 Een vermoeide god dooft het licht
in het zwart blaffen honden
Poseidon aardschudder van het eerste uur
jaagt ons naar de ijskoude nacht
Nu de ene steen tot de laatste
van de andere valt
gloeit onze huid van angst
de mensen van de dag verdwijnen
Waar komen we vandaan?
Is er wel een vroeger geweest?…
Dag mijn lief
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.965 Pijnlijk laten bloesems hun schoonheid los
Vogels roepen je van 's morgens vroeg tot 's avonds laat
Aarde bedekt de werkelijkheid
De zon verschuilt zich in verbijstering
Trappers vertragen de weg
Plassen verdriet takelen zich omhoog
Vermoeide wind baant zich een weg
Bomen hebben hun leven weg gegeven
De kist omsluit ons leven.…
Witte rozen
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.099 Mijn vermoeid hart
legt zich neer
in een bedding van
witte rozenwolken.
Het rust uit in de geuren
van een vederlichte wind.
Verfrist door het wiegen
in handenvol dons,
brengt een luchtstroom
mijn bezwaard hart
tot ongekende hoogtes,
waar het zwelt door
een hemels gegons.…
Het einde van de avond.
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
3.776 Met verdwaasde blikken en
vermoeide ogen werd er rondgekeken.
Waarop zij me aankeek en zei:
"Denk niet alleen aan mij,
maar ook aan ons."
"Zo zou je moeten eindigen".
Verzuchtte ik.…
Rendez-vous
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
715 heen en weer
aan mijn raam voorbij
voorover gebogen
armen op de rug
misschien morgen, mompelt hij
met een oude hand
en versmalt langzaam de stilte
wanneer hij me te vroeg
verontschuldigend aankijkt
hij klimt weer verder
daalt op en af
breekt de wijzers
van een vermoeide dag
misschien morgen, mompelt hij
en steekt de tijd
terug…
Adembenemend
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.996 Hoor…
de noordenwind roept kil mijn naam
nog even en ik zal haar volgen
waarheen de vlucht ook gaat
nee, ik voel geen angst
het leven was gelijk een bloem
geknopt, ontloken, volle bloei
maar nu vermoeid aan rusten toe
dus laat ik mijn laatste adem
wiegend over aarde dragen
kus nog één keer al wat raakte
voordat ik eeuwig slapen ga…
Zigguramurdi
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
441 In je kamers huizen heksendromen
slaapdronken duik je op
terwijl ik nachten wakker lig
je ingewanden voel verstenen
in mijn vermoeide lijf
je verhaal broeit onderhuids
laat zich lezen in een glazen bol
waarin vleermuizen luchtledig
schud me wakker
leg je stenen ziel bloot
laat de zon het uur aanwijzen
het is tijd om terug te keren…
WENKEN EN WEGEN
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
511 's Avonds of bij vermoeidheid
noodt het bed heerlijk
languit te liggen
in gedachten en slaap
wegzweven naar bevrijding
brengt het prettigste ogenblik
van heel het etmaal
bij het ontwaken
geeft de zalige legerstede
zegen of tegenzin
voor het snelle opstaan
stemmingen en boodschappen
van de geliefde slaapplaats
komen steeds…
Op de heupen
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
2.564 liever hadden zij zich thuis
in de bank geboord bij hun
vermoeide kont
zij gaan niet vaak naar feesten
maar er zou dans zijn en bekenden
dus wie weet werd het wat
droge wijn aan de rand van de zaal
waar het ritme begon
was die kont niet stil te krijgen
moesten zij wel die voeten volgen
naar die vloer, werd alles wakker
konden…
Hypothyrioidie
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
2.481 Een ziekte met een naam
maar zonder gezicht
Van buiten niet te zien, wat het bij mij
van binnen heeft aangericht
De vermoeidheid, de lusteloosheid, de pijn
worden niet begrepen in een wereld
waar alles te zien moet zijn
Ik lach, doe ´vrolijk´ maar
niet altijd even oprecht
Het sloopt me van binnen, het is
een lang en eenzaam gevecht…
chemin de fer
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
767 nooit ergens zoveel in onbruik
geraakte stukjes spoor gezien
als onlangs in Frankrijk
restanten van idyllisch gelegen
lijntjes van weleer
waarover moeder natuur
zich met liefde ontfermt
sporen van oxidatie
op vermoeide rails geven kleur aan
woelige geschiedenis van jaren her...…
Eindeloos gevecht
netgedicht
5.0 met 16 stemmen
777 Daglicht haalt uit, vermoeid en gehavend,
de rode handschoenen nèt iets te laag
een klap, een draai met rollende ogen
en plotseling wordt alles zwart.
Stilte valt over de ring,
licht verdwijnt door de touwen,
morgenochtend is er weer een ronde,
dan zal er een andere winnaar zijn.…
zondagsmens
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
1.200 hij luimt zich loom
zijn arm over haar dij
zij deint zachtjes weg
naar het andere eind
van het ledikant
ergens loopt een mens
met een wens, wie weet
sleept de dag zich voort
eindeloos, betekenisloos
een dozijnen dag als anders
kraakt een veer gespannen
in antwoord op het gekreun
van een vermoeide zondagman
die zijn arm te lam bevindt…
Het betrekkelijke
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
677 het bestaan
En wandelend over die weg
In een afgebakende visuele cirkel
Ziet men dat alle begin het einde is
En haalt het voorbije uitzicht u in
Met moeizame schreden koud en schraal
Komt de mens steeds dichter bij begin
Vertwijfeld is men heen en weer geslingerd
Ervaart zo de betrekkelijkheid van bestaan
Dan ziet men zichzelf vermoeid…
Onnadenkendheid
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.523 Dan kijkt hij met vermoeid gezicht,
naar de brieven, niet aan hem gericht,
maar toch, hij gaat even later,
de postzegels weken boven ’t hete water.
Zijn wereldje is heel klein geworden,
de kinderen druk, zijn belangrijk geworden,
voor hem bezoeken hebben zij geen tijd,
of is het gewoon…onnadenkendheid.…
doorgaan
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
670 buiten trilt de dag nog na, er loopt
een meisje, tussen alle anderen
ze wuift haar haren zachter
door het open raam
binnen slaapt vermoeidheid, rond
de steeds verlegen naam
van kleine kinderogen
morgen mogen we weer leven
morgen
mag ik alles geven, aan mijn doorgedraaide lach
en buitelt door de nieuwe dag
het weven
van haar vrije…
Afscheid van Japan
poëzie
4.0 met 3 stemmen
3.484 ik voel mij gesterkt en tot reizen gereed;
vermoeidheid en slaap zijn verwaaid als mist in de wind ...
— waar gaat gij heen ? —
naar het land dat mijn hart heeft bemind
en de zee die zijn kusten omdruist ...
nu is het er zomer; nog in de herfst ben ik thuis. —…
lui
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
558 de zon draait haar ellips
in een transpirerende ruimte
en het veld golft
in vermoeide cadans
vee herkauwt schaamteloos
de dag
voorbij een horizon
verjaagt een anonieme hond
het geluidloos uur en schaduwen
strekken zich lui
van boom naar boom
waar vogels schuilen die zien
hoe de avond het vuur
vergeet
dan sluit ik de vensters
ga…
het jaartal slaapt nooit
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
861 langs de spoorweg
vijftien kinderen, beschreven
in boeken
het kan niet anders dan oorlog zijn
zijn vermoeide hoofd
knikt naar het bruine water, rimpelt
maar kan geen vergeving beloven; de sloten uitgegraven
gedempt is het geweten
op vaderlandse grond
hij leest verder de dodengang in
sluipt onder prikkeldraad, trapt op de einder
met…
Verdwenen vriendschap
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
872 Alsof het dicht bij het vertrouwde bed ligt
het verdriet en het vermoeide bedrog
wanneer ik mezelf denk te troosten
keer ik de gemoedswaarde om
naar een oude kringloopwinkel
in het moerasland van een gevallen engel
eindelijk nuchter, en alleen op de grond
schrijf ik jou over eenzaamheid
onze vriendschap blijft in mijn genegenheid
een…
Memento Mori
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
686 Vermoeid slaat een klok:
traag tikken op de gang
looprekjes van maaltijd
naar maaltijd naar bed.
Ongekende kleinkinderen,
vergeten geliefden komen
en gaan; het verdriet
blijft voelbaar hangen.
Er wordt gedwaald in mist,
gebeden, geleden, gewacht
in zware stilte; hier
duurt het leven lang.…
Dromerijen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
539 In het schijnsel van vroege maan,
dansen silhouetten tussen vermoeide bomen
waar wolven huilen en durven te komen,
dan bront mijn stille waan
Bij het dwalen door het leven.
Eén bewegen waardoor spiegels breken
en het gelaat smeekt om te vergeven
door alles met liefde te strelen.…
Mayday Mayday
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
549 Zij toont de wereldlingen
dat oneindigheid niet bestaat
het vermoeide
m’aidez m’aidez
blijft ongehoord.
Tot geen vogel nog
door de lucht zal dansen
geen boom haar takken
naar de hemel heft tot Gaia
taal noch tekens geven kan.…