486 resultaten.
Le temps des cerises
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
686 Het juliet rondom mij
tegen het blauw van Magritte
drijven wollige plukken voorbij
ik
in een tuinstoel
lig hier
voornamelijk
mezelf te zijn
het patina van de tijd
krijgt meedogenloos
vat op mijn lijf
en in de luwte grijnst
de schaduw van verval
maar zolang
het juliet rondom mij
er wollige plukken drijven
tegen het blauwe zeil…
Een pijlsnel verdwijnen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
427 ik dacht je
in mijn
handen te
hebben
uiterst
breekbaar
doorzichtig
kristal
je draaide
warmte in
veelkleurig
verval
in handen
die zichtbaar
waren en
jou koosden
zonder
behoudende grip
wilde je opgooien
terug in je vlucht
nog keek
je om in
een pijlsnel
verdwijnen
om een
keer luid
de schreeuw te
doen van beiden…
De zonnewind
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
554 ruimte
gedragen op vleugels
van de zonnewind heb ik
geboorte en groei gadegeslagen
massa en aantrekkingskracht
in een spectaculaire balans
geregisseerd door hogere macht
in een kleine oneindigheid
ontwaarde ik het bekende blauw groen
als een schitterende parel van toen
wist dat ik terug was
en zag in passerende tijd
het pulserend verval…
dal
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.295 raak me aan
sla me er door
geen kans
geen gehoor
de vlam zwakt af
slaap door de dag
niemand weet waar heen
niemand geeft
laat het maar met rust
genadeloos is de kus
kus van eenzaamheid
niet op voorbereid
bergen verzetten
de geesten gezelschap
geven
geef me een berg
om af te dalen
dalen naar het dal
het dal van eenzaam
verval…
Onder felle tegenwind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
537 alleen de langste sprieten
van de grasmat buigen
onder felle tegenwind
zichtbaar zijn de sporen
die maatschappelijk verval
in het weidse land getrokken heeft
het snel door bochten maaien
maakt modderpoelen
in het al jong gekneusde gras
eindelijk knakken zij die
jarenlang hun zaad hebben geschoten
in de luwte van het onverdiend succes…
Strijd tegen de tijd
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
673 Je lijf raakt in verval
dat geeft verdriet
je wilt er aan ontsnappen
dat lukt niet
probeert het uit te stellen
dat lukt soms
denken dat je dan ontkomt
is iets doms
met chirurgie wegsnijden
kan lonend zijn
beseffen dat dat schijn is
doet erg pijn
wat je ook probeert
dat is zo zuur
het krijgt je toch te pakken
op den duur
al wat nu nog…
Het vrije circuit
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
411 lang heb ik gespeeld
met contrasten in
donkere tonen en
ijle uitschieters in
de hoogste regionen
maar het samenspel
in elkaar versterken heb
ik al tijden gemist omdat
die tonen in het gewone
niet hoorbaar zijn
er was even schrik
over de stem van het
eigen ik in het vrije circuit
de heerlijkste details
bleken gelukkig niet in verval…
Gretige kijkers
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 altijd trekt vuur
gretige kijkers
strakken banieren
schouders en borst
spannen verwachtingen
een ademloos volgen
heffen mensen
hun vuisten vol trots
weer klinkt opstandig
het protest van de tijd
scanderen van woorden
verenigt gevaarlijke massaliteit
hysterie loert
in verval van de normen
het gevreesd populisme
gooit olie op de…
Polderbos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
450 Arm land in verval
woud op vreemde bodem
een surrogaat wildernis
op getemde baren
Wanhopig trachten stammen bos te zijn
een steriele rechtlijnigheid
verraadt de schijngestalte
gereed voor het wegkappen
Door de wonden toucheert
heilzaam licht de romp
wegkwijnend in eeuwige schemer
Pas na het vallen de warmte
over hun liggend lichaam…
Schraalt schaduw
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
529 soms tocht leegte
door de dagen
schraalt schaduw
alle kleur tot grijs
willen gewrichten
zich niet soepel richten
eisen jaren
eindelijk hun prijs
doelloos draaien uren
monotoon van slag
tijd verstoft en scheidt
geen koren meer van kaf
inertie loze stilstand
op het randje van verval
wachtend op ontlading of
implosie tot een nieuw…
Poète maudit
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
746 de uren
zich van schemering
naar avond slepen
en in het duister
een vaag silhouet
hij
misantroop van de nacht
bandeloze tijden
perverse fantasieën
vinden soelaas
op het nog blanke blad
het glas
hoogbenig in handbereik
Tot aan de dageraad
waarin ze weer ontluiken
als les fleurs du mal
schoonheid
vanuit het decadente
vanuit verval…
vervaagt de middag in siësta
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
987 de zon verdampt
de mensen op het plein
en blakert het gesteente
ze rusten peinzend
aan de schaduwkant
gelooid op het gebeente
de huizen hoog
de straten donker smal
warmte ademt traag verval
de luiken zijn gesloten
binnenplaats met groene rust
koelte die de warmte kust
stilte spreidt de zomer uit
vervaagt de middag in siësta
de…
Zwarte bladzijden
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
365 De heldere rode zon gaat onder
in de nevel van de late zomeravond
een vriend schrijft een haiku
over liefde en verval
vriendschap en vrede
oneindig lief onder het maanlicht
een minnaar schrijft een gedicht
over liefde op onleesbare bladzijden
nu het leven begint met aanvaarden
dat de stilte vreemde vragen kent
brengt hij het dieptepunt…
Dood en leven
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
744 Het is veelal niet de angst voor de dood
maar de intrinsieke angst voor het sterven
voor de pijn, de pijntjes, het lichaamsverval
daar kunnen mensen echt doodsbang voor zijn
het zweet kan ze uitbreken de flauwte nabij
het zou flauw zijn dat te ontkennen ook voor mij
na deze gedachten aan hartenkreten te hebben toevertrouwd
ga ik weer aan…
Oude boerderij
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
530 Het leven
verbergt zich niet meer
achter de schaduw
van de lange bomenrij
midden in het landschap
de oude boerderij
waar wind waait
door de plinten
de geiten zijn verdwenen
de sterrenhemel fonkelt fier
boven de oude boerderij
waar regen valt
op rieten dak
de koeien staan niet op stal
de maan beschijnt de wildernis
natuur die…
handvat
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
508 het zingt:
in struiken – wat warrig gewemel
op straten – het laffe gebazel
in zetels – het knoestige snurken
in bossen – lusteloos vozen
in de tabellen – schrikbarende hiaten
op de schermen – onhoudbaar verval
in de hoofden – de doorslaande angst
op het terrein – de banale verschrikking
wij dalen wij
dalen wij dalen
wij dalen de dalen…
LAIS CCV
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
632 zo wordt verval tot hoogbloei verheven:
‘wij waren mooi, en wij waren met velen’.…
Panta rhei
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 De laatste blaadjes vallen
van de boom aan de overkant van dit huis.
Straks wordt het weer lente
na het feestgedruis.
Vandaag sterven weer mensen
in Gaza en elders
en worden kinderen geboren.
We zoeken en vinden
maar moeten loslaten
om vast te kunnen houden,
want je kan geen water bewaren
in een vuist.
We komen en gaan,
al worden…
[ Onder de struiken ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
365 Onder de struiken
schemeren treden, een trap --
Ooit voor toeristen.…
GEVALLEN ZIEL
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.053 De Bijbelse man, die het naarste sticht
in mijn gemoed is Salomo, de koning.
Hij dient de Heer met hoge verering,
bestiert een rijk vol blinkend aangezicht.
Omgeven door Hemels genadelicht
wijdt de vorst onder lof en aanbidding
een tempel; in verte en omgeving
zoekt en geniet men zijn wijs onderricht.
De regeerder wil vele malen trouwen,…
De bevroren nachtegaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
184 Haar woorden, een stromende nachtegaal,
die drijft in een kudde vol duistere mist.
Versleten in hun knappende vachten.
Gevangen door het ijs dat haar herinneringen wist.…
Buik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
241 Mijn benen liggen lang
als staken aan mijn op en neer
gaande buik, longen
en hart doen hun werk
Onder de bolling rond
mijn navel gaat het minder
goed, mijn organen zijn
ruim over de helft
van hun levensduur
heet het zakelijk, nou ja
het verval gaat langzaam
en blijkbaar niet alleen
in de gewrichten, mijn
schouders, rug en knieën…
antiforisch mineraal
netgedicht
1.7 met 16 stemmen
274 Wij genieten
op dit versleten pad vol beelden met
een glimp van slijtage en verval bovendien
maar het zal geen water onder onze voeten zijn
als wij het niet drinken als klare wijn
wij er geen brood in zien om de vissen te vangen
Wij zwichten, leven of vallen
‘de wereld is opgetekend geraakt
door een overdaad aan lege handen’…
Hunnebedden
netgedicht
4.9 met 15 stemmen
710 ode aan de doden
uit een ver verleden
onder grijszwarte stenen
kolossaal
de gele brem
verbergend
naar God zoekend
dwaalt hun ziel
boven korrelig zand
de hei
kleurt paars
hun aura
verdwaasd
hun geur kwijt
zonder lichaam
verdoold
vechtend vol afkeer
tegen verder verval
leven
is zolang
geleden
Hun
eeuwige vraag
waar…
Bloem in voorjaarsregen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
541 de zee spoelt de oudste dromen
door het onderwaterwoud
zwart groeit door het grijze heen
ongepolijste sporen van erosie en verval
hoe zacht deze hemel van schelpenkleuren
het licht beeft van verlangen
in de blauwe koelte
bloemen vogels en vroege dromen
een milde voorjaarsregen
vult de verweerde letters van jouw naam
verre tonen…
Brandmerk
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
548 Bloemen bloeien overal
frisse kleuren vouwen
steel en blad soms samen
handen grijs en grauw
sluiten een verbond met nummers
geslagen maar voor altijd naamloos
zij duikt onder
en graaft in het onnozele
waar verval ooit
eigen wetten schreef
letters krassen tijd
waar onbekend rust
en een kaarsje brandt
bloemen bloeien overal…
PAAR
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
2.170 Ze zijn een paar
hij, de man
zij, de vrouw
Je herkent hem
aan z'n groenblauwe kop
zij heet verre van 'n schoonheid
Ze zijn elkaar
al jaar en dagen
trouw
Ze wonen
aan de veste Grave
met zicht op de rivier
Ze kennen
er stroming en verval
ommuring,het zand van loswal
Ze dobberen
bij avondlicht
wieken op bij gul strooien…
Melancholiek.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.131 De avondschemering boven de tuin
en het huis waar ik een gedicht lees
van M.Vasalis, schoonheid en verval...
Even een traan, het regent en ik kijk
naar het natte gras.
Alles wat zuiver was, de grond, de
aarde, jouw ogen en je haren.…
Repri
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 jouw hand glipt uit de mijne
langzaam ga je op in de
mensenmassa, op weg naar huis
al twijfel je daar soms aan
even daarvoor, vertelde ik je
anekdotes uit een ver verleden
die een glimlach op jouw
lippen toverde
zelf verval je in herhaling
van hetgeen je net ook vertelde
steevast luister ik
omarm ik jou met liefde
totdat het moment…
Kloosterstilte
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
526 Een woud met de kolossaalheid van
een jak gereduceerd tot een zee
van schrompelhoofden, de wenselijke
wedergeboorte kiemt reeds in ‘t verval
als bruine vlinders alleen nog neerdalen,
en oude angst vervaagt in troostvolle rust.…