2600 resultaten.
Her I-zone
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
394 Hij was qua energie nogal beperkt
De herseninhoud van haar schedelpan
Ze zat al wekenlang in haar cocon
Met een burnout en was zwaar overwerkt
Haar aandachtsspanne slonk, zo ook haar scope
Niet verder keek ze dan haar eigen I-zone
Haar conditie en 'mental horizon'
Ontnamen haar veel levenslust en hoop
Iemand zei 'Kom toch eens…
Gap
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
504 straat,
waar mijn vaders laatste thuis
en ik er vaak doorheen
het avondlicht oranjig scheen
van warme zomeravond,
met de Britse kust en klif
uit film waarin een man
en een vrouw die dichtte
tussen hen hun wijze zoon,
met onze kust van duin en zand
hoe wij op strand,
hoe er meegekeken
de golven en
de cruiseschepen
die als bergen aan de horizon…
Halve maan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
441 Vanaf de horizon door een late zon helder aangegluurd,
weten wolkenflarden jouw bleek aangezicht te aaien.
Verhaal me van je trieste idealen, onthul mij tenminste iets
van schepping en bruisende dynamiek.
Schijn je licht op hen die weten te creëren
en al je uitdagingen vertalen in pure dramatiek.…
het moment verzilveren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
939 De aarde draait zich soezend
op de warme schoot van de zon
loeiende wellust
breekt aan met het gloren
de gloeiende trilling
schuift de horizon open
ontsluimerende vingers ochtendlicht
haken de voile van de bloembedden los
een lelie pronkt
met haar ontluikende decolleté
loom en gedwee
slaat zij haar jurkje open
op haar volle rode…
Buitenwerfs
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 borden op de grens
water en land
het kabbelen knabbelt aan het talud
langs het kruinpad kraagt gras
ik wandel langs het wijde water
hier gieren geen banden
soms op zuidwester dagen
de meeuwen en de wind
achterom wappert de was
wit als de zeilen in het schelle licht
de hemel verzilvert de zeespiegel
tussen de oevers kromt zich de horizon…
donders fijne vrouw
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
509 van de klunzen en ezels
in het systeem in verzet
dat die regels aanprijst
die juist wat is bedoeld
weer ondoenlijk maken
de warboel ontwarrend
die stelsels veroorzaken
smeedde jij zo een keten
die ieder de ruimte geeft
wat moet simpel te doen
een verbindend houvast
met standaard als norm
jou wacht een vindtocht
een onbekende horizon…
LIEFDE IN MIJN HART
hartenkreet
3.7 met 30 stemmen
633 Als kolkende lava
Zo voel ik de liefde
De hitte van het genieten
Het schaamteloze gevoel
Waar de horizon lonkt
Om daar te verdwalen
Heerlijk de weg kwijt
Laat dat gebeuren
Waar kleuren helder zijn
En zoenen om je heen vliegen
Waar ritmes heerlijk klinken
Lopend in een schilderij
Waar haat niet kan aarden
Waar oorlog geen kans maakt…
Genève
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
532 We hadden het over het-in-leven-zijn
Dat ik dat ieder jaar moest melden
Hij mailde me terug
Dat 'k me gelukkig niet ter plekke tonen hoefde
Onmiddellijk kreeg ik zin hem te vragen er samen heen te gaan
Te wandelen aan de kades,
waar ik woonde tonen,
de Salève die we beklommen in de middagpauze,
de Mont Blanc aan de horizon
in de late zon,…
Voetstappen op de weg
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
449 voetstappen op de weg
ze lopen naar de horizon
de passen worden groter
omdat toen het rennen begon
ze rennen naar een wereld
hier ergens ver vandaan
en kunnen gewoon niet stoppen
ze moeten, moeten verder gaan
ze rennen verder en weer verder
en hebben het ontzettend druk
ze zijn alleen maar bezig
met hun zoektocht naar geluk
ze zien…
Zomers
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
434 nog net
geen trillende
horizon maar
wel zomers
de verre mêlee
van hooikleuren
met wilde bloemen
en knisperend gras
in de verte
klept de abdijklok
zijn twaalf uurtje
wereld neemt rust
na een vroeg begin
waarvan het fris nog
in de donkergroene
schaduwen hangt
generaties
oude bomen
zien de mieren
naar buiten komen
met koningin…
Egoloze
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
537 staan
hun licht werpt zilver over zwarte zeeën
en krim die onder heerszucht is bezweken
ver boven kaukasus en aral meer
een droge vlakte als dorre savanne
om aan dezelfde zwarte rand te staan
als zij, nu oog in oog met 't egoloze
dat zich tien maandstond in haar bochten wrong
om haar te zien te grijpen en te schaken
weg van haar horizon…
Verse tranen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
469 diepe huilen van de nacht
bracht ik je terug
naar de roeiboot
en we dachten
dat er vrede zou komen
tijdens dit leven
maar de lieve vrede was
verder weg dan ooit
met steeds meer wapentuig
en onbevreesde vijanden
die telkens terugkwamen
om de liefde te saboteren
in de wereld die de weg kwijt was
zoveel ellende en verdriet
bij de horizon…
Witte stilte muziek
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
236 mag ik
een klein stukje
van die warme
hand van jou
als we samen
kijken naar de
horizon om
onze ogen te
laten rusten
van die blikken
vol schittering
en onze warm
beladen reflecties
naar elkaar
ik had je hand
al gepakt
voordat ik hem
zag zoeken naar
zijn al even grote
steun en toeverlaat
in samen stromen
warmte en energie
naar…
Thermodynamica
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
308 Metaal ligt gescheurd,
rook valt als zwarte sneeuw,
verbrande olie in mijn neus
Ik zit in het wrak,
handen op het stuur,
ogen op een horizon
waar de hulpdiensten nooit zullen komen.
Zij zoeken overlevers;
ik ben alleen de abstractie van wat verging.
Het bloed, de modder,
het geschreeuw – laat ze het hebben.…
De sprookjesjager
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
324 Hij verliest zich graag in dromerige verhalen,
waarin de zon de horizon verguldt.
Waar zachte woorden angsten vertalen,
tot het verlangen teder wordt vervuld.
Hij jaagt op sprookjes langs steile bergen,
dwaalt over stranden van blinkend goud.
Langs ruwe rotsen die draken verbergen,
terwijl elk ravijn een diep geheim ontvouwt.…
Het glazen venster
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
202 De horizon toont wat het hart al zo lang kent:
de klank van een echo die nooit meer verdwaalt.…
Na het gras
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
470 kind
langs open
stranden
door de wind
langs open huizen
licht en vrij
de wereld leek
oneindig blij
het dacht dat
elke weg doorging
dat elke deur
naar morgen ging
dat achter elke
verre bocht nieuw
licht haar zocht
maar soms vroeg het
zich stilletjes af
waar gaat de weg
naartoe
na het gras
en waar blijft
toch de horizon…
Eenzame roes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
122 Een heilige man misschien,
die ons de leugens opnieuw toont
omdat genegenheid moet zwijgen
nu alle lasten getuigen aan de horizon,
neergeslagen in de krappe beurs.
Of een vrolijke tovenaar met gevoelige vingers,
die de les leest als het leven te veel eist.…
Verrotte kleuren.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
777 Daar, waar mijn vinger eerst aarzelend de horizon raakte,
Maar ze kijken niet eens naar de gratis kleuren.
Vorsend en smalend wacht ik op een reactie
Van hen die ik toch wees op al die schoonheid.
Kleuren, mooie kleuren, prefereren dus toch zwart en wit,
En geuren stinken erger ineens door het kleuren van verrotting.…
Zeg mij .....
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.709 Zeg mij dat ik nooit zal sterven
maar neem mij mee op vleugels
van de wind, laat mij zweven
vlak boven de golven, schenk mij
het zout der aarde, laat mij aarden
in Uw dal van tranen, omgeven door
het licht aan Uw horizon en ik zal de
nacht begroeten zonder duistere
gedachten, de ochtend omhelzen
met de warmte van het eerste licht
ooit…
Een oude belofte
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
2.711 de smalle weg
beweegt zich
langs het kanaal
tot aan de horizon
wij passeren
de oude sluis
waarvan de waterkering
is verdwenen
slechts het eiland
met het ijzeren
wankele bruggetje
verraadt
de oude bestemming
zij loopt
voor mij uit
haar lichte zomerjurk
waait in de wind
verbeeld ik het mij
houdt zij
soms
heel even
als een…
Ik zat aan 't roer
poëzie
3.7 met 15 stemmen
2.360 En 'k schrok, toen 't plots'ling door mijn denken schoot:
Mijn luchtschip hangt boven het avondrood,
Dan staat Hij nog boven mijn horizon.
En langs de wolken keek ik weg van 't stuur.
Jouw fosf'rend haar leek een roodstralend vuur:
En even zag ik de ondergaande zon.…
Zo leek je dan jouw aardse zwaarte lichter
poëzie
3.7 met 12 stemmen
2.417 Zo leek je dan jouw aardse zwaarte lichter
In 't ijle, koele denken; de verwijding
Van knellende horizon werd een bevrijding;
Op 't donker ginds scheen hier het lichte lichter.…
Als 'k aan een brief van wie ik liefheb, smul
poëzie
3.8 met 29 stemmen
2.839 Zo lees 'k, als voor een hele nacht de zon
Verreist, aandachtig langs de horizon
Zijn afscheidsgroet in gouden hieroglyph;
En 'k voel verwaarloosd me en teleurgesteld,
Als 'k niet, letter na letter, heb gespeld,
Voordat 'k naar bed toe ga, een zonnebrief.
--------------------------------------
uit: Brahman I , p.237 (1919)…
stuurloos
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.075 Ik verdwijn aan de kim
in de golven van mijn jeugd
stuurloos ben ik
geworden
onzichtbaar gemaakt maar
ik ben niet weg,
alleen ziet men mij niet meer
aan de horizon .
En ik blijf verder zwalpen.
Stuurloos in de golven van
schaamte en ongevoelde pijn.…
wil je vliegen, hoger vleugelen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
897 wil je vliegen, hoger vleugelen
koersen naar een nieuwe horizon
je onderscheiden in het grijs
ontsnappen uit wat duf en stoffig is
verdwijnen uit het nest waar je begon
verdicht dan stukjes leven
lees ze uit op kleur en weet
dat boodschap vorm en toon
je maximaal applaus zal geven
en vooral heel weinig hoon
zuiver zacht zal je de roos…
Levenslijnen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
682 De blauwdruk van een leven
in witte lijnen uitgezet
onschuldig nog, zonder weten
een onbegrensd iemandsland
Tot het leven de fases gaat tekenen
een kleurengamma programmeert
Vlammend oranje aan de horizon
vermengd met bruine nuances
van dwarrelend loof
schilderen het gemoed
Het prille groen doet ons beseffen
dat denken in zwart-wit
emoties…
Sporen van morgen
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
612 Hun toekomst ligt in een ander droomgebied
op zoek naar nieuwe kansen achter de horizon,
in tegenwinden vergedragen, een zwervend
bestaan op drift langs een verdraagzame zon,
zich te nestelen in hun eigen stroomgebied
en hun sporen te verdienen in een
vernieuwend en een duurzaam lied.…
Schelpen zoeken.
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.128 De horizon verscholen onder een lucht in violet,
erboven ligt de duisternis in dunne reepjes.
Terwijl onze voeten spattend en spelend
het water aan de eblijn verstoren
vinden onze harten elkaar meer en meer.
Op dit warme, halfdonkere strand geef ik je mijn hart.…
De laatste droom
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.931 te verlaten
we waren jong en onbevangen
beloofden elkaar oneindige trouw
minden de liefde dwaas in het gras
dachten dat alles voor immer was
en het leven ons nooit kwetsen zou
de jaren leerden ons anders mijn lief
naast vreugde bleek er ook verdriet
we droegen het moedig en namen
de dagen zoals ze ons kwamen
verloren het zicht op de horizon…