3140 resultaten.
Waar de narcissen zich laven...
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
480 We liggen begraven op het veld
tussen jouw hoop en mijn kwetsbaarheid,
waaraan de narcissen zich laven,
elk voorjaar weer vanuit hun
oorsprong tot aan het stervensbed.…
Het sterven van mijn ik.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
582 Mijn handen liggen, naakt en leeg, open in mijn schoot
als een graal gevuld met liefdevolle onzichtbaarheid.
Eeuwen oude zinnen glijden aan mijn zijn voorbij,
onhoorbaar in de uitgestrekte stilte,
op het zachte ritme van mijn innerlijke stem.…
GEEST EN GEBEENTE
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
461 kondigt zich
de dag des oordeels aan
engelen blazen zelfbewust
dienstbaar op bazuinen
de tonen beduiden
dat men bereid moet zijn
op het grote gebeuren
maar niet omhoog kijken
in alle rust het werk
van zaaien planten
arbeiden en denken
blijven doen
niettemin
met de gelatenheid
der reeds ontslapenen
wier beenderen
onder de grond liggen…
Een frêle pose?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
544 Onweerlegbaar in bescheiden termen
gaat ze liggen elk kwartier in schaars
geklede wegen van het schaduwbeeld
sta ik gedompeld in haar krijt, wat klinkt
in onvoorzichtigheid te besluiten, want
de gekozen draad ben ik weer kwijt
maar zij draait er middenin, zij keert
zich van de binnenkant naar buiten ,
er bestaat geen enkele weerstand…
Je weet
gedicht
4.0 met 1 stemmen
11.595 daarom dat liggen helpt.
daarom dat ik lig en me grondig leeg maak
om mij te ontdoen van jou, niet
dat het lukt, ze houden ons lekker
samen filmpje zien,
onszelf als mens daarin weten te vinden,
emoties laten verbasteren.
weet ook - gezegd in alle tederheid - dat ik niet
van je houd, omdat zoiets me telkens
in de rug schiet.…
Waterkamer
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
753 Op weg naar zee passeer ik luchtkastelen
en woningen zonder bewoners
vervallen oude huizen die als losse hulzen
na het treffen in het landschap liggen
de daken bieden geen beschutting meer
gunnen de roofvogels een onbelemmerde blik
in de lege buik van bescherming
slechts een verstomde angstkreet houdt zich
uiteengescheurd verborgen in uitdijende…
Ontbijt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
614 We liggen lief en kijken naar de zon
Die binnenschijnt door wazig vensterglas.
Een stofdraad hangt verloren aan ‘t plafond.
Hij vraagt me: “draag jij ook wel eens een das?”
Hij kokhalst, gorgelt, rolt zijn ogen woest.
…
“Maar echt, agent, hij zei me dat het moest!”…
Nieuwe wereld
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
539 geratel weer naar nieuwe
wegen kon gaan zoeken en ik reizen kon naar
werelden die nog onontgonnen waren, zonder
dat volwassenen bezig gingen met hoogglans verf
om alles in hun kleur te schilderen en er attributen
neer te zetten die het bewaren in mijn ogen niet
waard waren maar zogenaamd alles gezellig maakten
ik was van plan te gaan liggen…
Ontbijt op bed
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
566 Zo’n zondagmorgen volgt een vaste rite:
(ja nu al weer dik vijfenveertig jaar)
We liggen knus te dromen naast elkaar
en voelen ons wat dat betreft elite.…
Slenteren
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
514 Daar sta ik dan, mijn schoenen vol met stront
alleen maar door een hufter (met een hond)
die net doet of hij helemaal niets ziet
en wat dat beest schijt doodleuk liggen laat
en ik denk ~Grote kloonzak! Stuk verdriet!~
Vandaag voor mij geen zonzij van de straat.…
Boot vluchtelingen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
599 Ze waren uitverkocht en lagen als steile
doden op de levende have van het schip, drenkelingen
die het nog niet weten, voer voor de vissen, mest
voor de bodem van de zee
namen die vertekend op het dek liggen te verbleken
met ogen waarin de aarde niet bestaat, de geur van
een manke diesel markeert het spoor waar ze de wind
hadden geraapt uit…
het nachtelijk tij
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
451 ergens had ik jou geplaatst tussen
de kroniek van misvatting en de
verzen van een belijdende, het hoorspel
lispelde voorspellingen van een orde
die haaks op mijn reikwijdte stond
***
jij schraapte vlokken schuim van
elke golf die mij overspoelde, bouwde
een kerker van het witte nat en boeide me
met de wind die nooit ging liggen
je kon het…
Als yin yang samen versmolten
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
673 Samen liggen op de bank met je armen om elkaar heen
Lekker wandelen over het strand samen lopen hand in hand
Met een glimlach op je gezicht want je bent compleet
Samen vechten voor een beter leven dat je er niet alleen voor staat in het leven
Twee mensen als één als yin en yang versmolten…
somber
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
494 ogen liggen diep gelegen, kraters
vol met rag, de nacht huisvest enkel
donderslag met af en toe een stem
die schreeuwt naar het volk dat niet meer is
het uur is zwaar bepakt en slentert van tijd
naar adem, beelden uiten zich in stalen
constructies, het is koud in de graden
waarin het bed is neergezet
ergens begint het licht te gniffelen…
Sporen
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.052 Natte bladeren liggen
weggemoffeld in de modder van de berm
nadat ze hun afdruk op de weg gestempeld hebben
enkel gezien door hen
die er oog voor hebben.
We laten onze sporen achter
in de vorm van letters
en het bos laat zijn sporen achter
in onze ziel
tekent op het netvlies
sporen die niet uitgewist mogen worden.…
LENTE.
poëzie
3.5 met 2 stemmen
906 De verre heuvels liggen dof te blauwen,
Een donker waas ligt om hun kruin te dauwen,
De vogels lachen luid met klare klanken,
'k Ontvlucht de stad en vlij me op groene banken.…
verder
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
560 verder
ik kom niet verder
de tegels van ‘t trottoir
vragen mij stap voor stap
waarom ze vierkant zijn
dan fiets ik maar
zolang m’n ketting rammelt
trapt mijn hart
het bloed
rond mijn wielen
afstand brengt mij verder
de ruimtelijke rijkdom
ik rol er dwars doorheen
bewegen is vooruit
ik stuur de toekomst
bochten liggen
wind…
Schoonmaak
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
593 Ik zie ons zwemmen,
eten, praten, uitgelaten,
ik zie ons dansen, sjansen,
dan weer zie ons op zolder liggen
te warm, te wakker, te lekker
silhouetten, buigend
een vaste greep voel ik,
als om te redden,
een lieve stem bemoedigt
te komen, veilig thuis,
alsof brandweerlieden
me de trap afdragen,
als werd ik uit de trek op zee
getild, nog…
Mis ik?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 Wachtend tot de storm gaat liggen hier.
Ik kan niet zeggen dat ik je mis.
Het touwtrekken, de onzekerheid het wantrouwen.
Vallend vechtend tegen de zwaartekracht, verliezen.
Nee ik kan niet zeggen dat ik dat mis.
Ik lieg.... ik mis je, was je maar hier.
Ik mis warmte en geborgenheid.
Haat de lege plek in het bed.…
Hij zweeg
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
581 Hij zei HET
Hij staat niet meer met zijn mond vol handen
want die liggen in een glaasje naast zijn bed.…
Snertweer
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
478 vrieskou van weleer komt echt nooit meer terug,
omdat de aarde alsmaar meer warmer wordt en de sloten
voor schaatsers gesloten blijven, hoe kien en vlug
ze ook denken te zijn, het heeft niets te maken met
hun kloten en doorzettingsvermogen, maar alles met
het wrange feit dat er nooit meer genoeg ijs op de
vaarten en rivieren zal gaan liggen…
steekspel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
497 Uit elke vrouw wordt een man gebaard
met week vlees en bloed in de mond
gespeend met melk en zorgen bezwaard
schuift hij zijn klamme buik naar de afgrond
En wanneer het ebben komt na de vloed
liggen ze op een hoop benen en bekkens
gewis komt de koude wind tussen ’t wasgoed
het venijn met vuur de adem in de kwintessens
Waarna veel napraat…
Geboorte
poëzie
4.5 met 2 stemmen
920 En ze schrok, en zag in zéker weten,
Hem wéér liggen op haar schoot... verreten...
Dan zou zij zijn gróte moeder zijn.…
In verdronken grijs
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
639 het orkest is niet
vooruit te branden
ik voel klam zweet
opkomen in mijn handen
als ik op noten jaag
stroperig golft
een oceaan aan tonen
in verdronken grijs
alle opgezweepte koppen
betalen zo in schuim hun prijs
er zijn geen brekers
die dwars liggen in een
vals akkoorden soort
zij hebben niet gescoord in
gruwelijke middelmatigheid…
Madame Cliché (II)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
649 Aan hun zal het nimmer nooit liggen
dat mijn regels niet genoeg knallen.
Poëtica is waanzinnig kieskeurig.
Tja, bij kiespijn heb je geen trek
in mijn gekonfijte toverballen.
Allá, ik keuvel wel verder in Parijs.
Daar draagt men mij op handen.…
Torens bouwen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 elkaar
wilden vertellen wat we zagen
verstonden we elkaar niet meer
zoals voordien
toen bouwden we een toren van vuur
om uit te kunnen zien – zelfs in het donker
toen hij klaar was vertelden we elkaar
wat we zagen
alleen zagen we elkaar niet meer
verblind door het vurige licht
het wiste de echte vragen die
nog in onze ogen lagen
nu liggen…
blijf bij mij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
544 mij
dat je bij me bent
verslingerd ben ik
aan de tijd met jou
die eindeloos was
verslaafd ben ik
verslaafd aan herinnering
van mij met jou
draai terug de tijd
opdat zij stilstaat
bij ons samenzijn
ik heb je nodig
zoals altijd weer
sinds ik jou ken
verslaafd ben ik
verslaafd aan herinnering
van mij met jou
ga bij me liggen…
Tussentijd voorbij De Poortloze Poort
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 Voorbij de Poortloze Poort
gaf ik mijn spullen weg –
thuisloos zwierf ik onder de Vissen
aan de hemel, hun tijd is een lange
tijd op de klok van de aarde
De steden waren snel gesticht
in het korte uur van de Ram –
maar Waterman, jouw eeuwen
liggen nog ver in de toekomst
na de sterke mannen
Jij en ik wachten niet meer
we lopen voor, in…
Synthese?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
401 stroom mee in de seizoenen
van het bloed, ruisend
bladgoed van synthese
die na de storm is gaan
liggen, een opmaat tot het nemen
van de laatste hindernis om
het schoonste wat ik bezit in te
lijven met de ongekuiste teksten
mijn blijvende honger stilt, aan
dat laatste heb ik mij vaak vertild.…
Mijn Nederland, mijn NEEderland
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 dagelijks ‘huis, tuin en keuken’ opruimen
ik merk dat ik af en toe ook angsten heb, bang ben
vooral als ik op m’n rug heb geslapen en ontwaak
ik bemerk, dat dit alles iets of wat beter zou gaan
als het RIVM ook dagelijks bericht over de herstelden
ik ga maar weer aan de slag, een glimlach om m’n mond
zou het in de naam van ons land liggen…