2969 resultaten.
ZEVEN TRANEN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
851 Zeven tranen op een kin
en nog zeven op de hand
Iedere smoes bleek onzin
uit alles sprak weerstand
even sterk als de weerzin
Zeven tranen uit een hart
plus nog zeven uit de ziel
Is je innerlijk dan zo hard
dat je voor een ander viel
doe ‘t dan voor mijn part
Zeven tranen in het zand
en nog zeven aan de zee
Tranend zit ik op ’t strand…
Apocalyptische wederopstanding
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
530 In donderend geweld is verzet gebroken
mijn huid gescheurd en wonden open
ledematen met lood verzwaard
de adem afgesneden
rotsen geteisterd door beukende golven
stranden gespoeld tot stinkend drab
duinen geëffend, vervallen,
bescherming verloren
velden bruin verbrand door de droogte
wouden in vuurzee opgegaan
dieren door dorst gestorven…
ik zie de zee
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
710 ik zie het beven van de zee
in de branding van eb en vloed
krachtig afgescheiden
pijnlijk verlangen
in stilte weggevloeid
ik zie het nemen van de zee
in een onstuimige stroom
het strand is weer klem gezet
piekeren in slapeloosheid
een machteloos verzet
ik zie het geven van de zee
als zandloper langs het water
de jutter zwerft nog rond…
De zee en het land.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.055 Ik houd van het dreunend gedaver der zee;
De zee zingt van strijd en mijn hart dat zingt mee:
Zij dondert haar loeiend hoera naar het strand -
En 'k droom van haar glorie, de roem van mijn land.
Mijn trots en mijn liefde behoren die twee;
Ik kan ze niet scheiden, mijn land en de zee.…
OUDDORP AAN ZEE
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
545 Wij mensen leven dankzij antipoden
Ik neem tafelmesheften van het strand
Zij zijn al door hun schelpdieren verlaten
In een ervan zie ik staat iets geschreven
Mijn lieve doden staan hier hand in hand
Een transparante kring van trouwe maten
Als van de kalk het zand is afgewreven
Lees ik dat we voor altijd zijn verweven…
Nu nog een kind.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
860 Samen aan zee op het strand.
Hij houdt een vlieger vast in
zijn hand.
Rent, valt, huilt even.
Kom, zegt zijn vader, wij proberen het
nog een keer.
Dan kijkt hij omhoog en ziet die kleurrijke
vlieger in de lucht zweven.
Daarna gaat hij liever mooie schelpen zoeken.
En een zandkasteel bouwen langs de vloedlijn.…
Het zand onder onze voeten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
605 Fossiele schelpdieren drogen op het strand.
Galop in kalkstenen lasso's.
Ik heb ze eerder gezien. Bij jou, glanzend
in de graal van de filosofen.
Tunnels naar het huis van de verbeelding,
spiegels van de zoektocht.
Kijk mijn vriend, dat wat we gemeen hebben,
is wat we ontberen.…
HET en de ZEE
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
908 zwaar
zuchtte zij
o ja - zei de ZEE
en verdrietig - snikte zij
en groot
en ook zo heel
veel te veel
ach welnee
zei de ZEE
leg maar neer
schuimde ze
en ze nam HET
met zich mee
op haar ziedende rug
rolde brullend en
proestend
en snel weer terug
dan sloeg zij HET
duizend maal
In druppels uiteen
op 't zand van 't strand…
Een blauw gedicht van Vincent.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
570 Het strand paarsig en zachtrood
op het duin pruisisch-blauwe struiken
wachtend op een schilderij.
[4 juni 1888 Saintes-Maries-de-la-Mer]…
Natuurkracht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 storm in dansende golven
die bruisend wit schuim
over geribd strand blaast
woest stuivend zand
waar meeuwen vluchten
schreeuwend in grijze lucht
harde wind bespeelt
stoere vlaggenmasten
met klepperende lijnen
striemend zand verblindt
half dichtgeknepen ogen
onder een wollen muts
voetstappen verdwijnen
onder een verse laag
opgejaagd…
Verdwijnen is bewijs van tijd
gedicht
4.2 met 5 stemmen
3.941 Wat op een strand tevoorschijn komt
is het geheim gebod niemand in zee te laten gaan
die bij je hoort, op alles acht slaan
wat wellicht wegdrijft, onderstuift.
------------------------------
uit: 'Hartenbeest', 2009.…
het losse zand
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
452 het meubilair misstaat wanneer
de zon als een nimf haar schaduw werpt
tegen het fors beslagen plafond
ook de vloer die los van vast mij
laat bewegen in de koers die 'k volg want geen vaste
hand is me meester in het onderwijs van
een mensenleven lang
zelfs het etiquette dat de leegte omlijst
maakt het gemis dat tastbaar drijft aan
het strand…
De strandwandeling
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.014 hand in hand lopen ze te sloffen
over het drijfnatte strand
terwijl de wind boosaardig om hen
heen huilt en grijze wolken zich vormen
tot een klagelijke massa
regen valt onverdroten neer op
hun reeds doorweekte en
verkleumde lijven
even staren ze naar de golven waar
schuimkoppen zich grauw en ruw bollen om
vervolgens met geweld uiteen…
Het lege nest
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
672 Nog eenmaal fietsen wij naar zee
De lage zon legt heimwee op de wegen
De kinderen zijn gelukkig groot
Ons leven is voorbij gevlogen
Een trein die voortraast naar de dood
Straks mogen we het glas gaan heffen
En toasten op een rijke oogst
De nieuwe vrijheid die ons werd geschonken
Maar bij de zee wacht ons de twijfel
De kuilen op het strand…
Zwarte Pad
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
482 Nu,
kijkend naar de watertoren
denk ik aan òns fietsen
naar het Zwarte Pad
ons praten, wandelen aan strand,
uitzicht op Katwijk Noordwijk,
ons liggen in een pan
omringd door helm en wind
geruis van golven, zee
door halve koppen
die door sprieten mee
wilden genieten,
en ik denk aan het terugfietsen weer
naar de straat waar je woont,…
Dag en nacht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
456 Ze leefde zich uit over de zee en het strand
Likte aan onze huid,
tot de zweetdruppels begonnen te kriebelen.
Dankbaar dat we haar
met open armen hebben ontvangen,
maakt zij nu plaats voor de mantel der stilte,
zodat de aardwezens goed uitgerust
haar morgen weer kunnen verwelkomen.…
Het Anker
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
594 God wil voor ons een anker zijn
Hij houdt ons stevig vast in Zijn hand
En brengt ons op een veilig strand
Hij verlost ons van angsten en pijn.
Laten we de hoop niet verliezen
Dat we verankerd mogen zijn in God
Hij, die bewogen blijft met ons lot
Boven Hem, is er niets te verkiezen…
Eigen wereld
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
943 aaneen kunt rijgen
Als een 'sputterende' kaars
welke je toch branden wilt laten
tevens een eigen weg wilt gunnen
zodat er tijd ontstaat om te praten
zonder te weten dit aan te kunnen
je leeft compleet in je eigen wereld; op aarde
met voldoende dingen omhanden
toch is het besef af en toe van onschatbare waarde
want je kan niet als enige stranden…
Traditioneel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
489 ik nam je hand
pakte je land met
zijn zonnige stranden
toen ik jou in de
warme zomerse zee
liefdevol kuste
jong en onervaren
trotseerden wij de
gevaren van onbekende
gebruiken en culturen
want de avonden waren
vol liefde en zachte vuren
ik kende in olijven
en palmen de
paradijselijke kant
besefte ook dat ik liep
met een traditioneel…
Beknopt verhaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
554 In dit geval zat het zo
je zocht op internet
en stuitte op een foto
van iemand nonchalant geleund
tegen de deurpost
tussen tal van tulpen
een bloemenkoopman,
dacht je
hij vroeg bij die foto of je
een verhaal met hem
durfde te schrijven
om de beurt
je deed het
en dan na een aantal jaar
loop je met diezelfde langs het strand
verzeil…
Ja, duinen en dan ...
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
579 Ik ploeter niet meer door het rulle zand
en de duinen zingen niet meer,
zielloos beademen de golven het strand,
diep in mij gaan hamers tekeer,
stampen weer beelden in mijn hoofd
van de drukke zonovergoten kust,
waar ik je eeuwige trouw heb beloofd.…
Iemand
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
447 Ik gebruik je om bij te slapen
de schouder waarop
de hand waarin
Iemand die ik kan zoenen
om alles te delen
te voelen
ik gebruik je lijf om te kneden
vast te pakken
om mijn oude straten
en vrienden mee te verbinden
om de Seinpost
die er niet meer is
om de boulevard
die zo veranderd
om het strand,
de wolken en de zon daaronder
om…
Toen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
510 herinnering sprak
En de slager over leven en dood dacht
En zijn vrouw kuiltjes in haar rode wangen had
En de jongen skatend over straten gleed
En het kind met gebogen hoofd niet meer wilde lopen
En het meisje tegen een muur op iets wachtte
Terwijl de merel in de tuin neerplofte
En het roodborstje dapper standhield
En de hond over het strand…
Raven op mijn schouders
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 Raven op mijn schouders
om me de weg te wijzen en mensen
te roepen om hen te ontmoeten
De jongen die op het strand tekent
met kleurige keien, tweemaal daags
en ze natelt voor hij weggaat
wetend dat
de vloed komt met golven
die langer zullen leven dan hij
De man in de kamers vol tafels
met kwartsen uit de landen waar hij zocht
naar heiligheid…
Als medemens
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
682 zij hebben
gepraat met elkaar
stranden en zeeën
oceanen en rotsen
delta’s en rivieren
in een alles
omvattende eerste
mondiale beweging
ook van binnenuit
gromt de aarde
spuugt zijn lava
kilometers hoog
waar de bossen
branden en dieren
ten ondergaan
aan hitte en rook
mensen zijn in
shock door hun
virale nederlaag
ook de…
Alweer vakantie
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
557 Ik word echt niet gelukkiger als ik een strand zie,
Maar blijf nou lekker hangen voor de buis.
En dan kijk ik iedere dag naar de Tour
En schrijf ik de uitslag op van iedere etappe.
Buiten de bergen ligt de verveling op de loer,
Maar dan is er nog altijd Max Verstappen.…
Teugelloos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
539 in het water
en roep je woordeloos aan
zie mij eens, in deze vrijheid
ik verword hier tot een muze
van jouw dromerig bestaan
spreek niet over later
dan ben ik weg uit jouw tijd
maar nu drijf ik op rimpels
water, lichtblauw getint
alsof de hemel mijn glimlach bemint
ja, ik ben ik, ik voel me bevrijd
als ik terugkeer naar het stenig strand…
toeristenoord
netgedicht
3.4 met 38 stemmen
309 strak lag de plas
tussen de bergen
als spiegel van
de nacht bij een
rimpelende
opkomende maan
de wind strijkt
geen golven
die verborgen zijn
onder keiharde rots
schuren wel de kusten
met afkalvende kussen
pas met een strand
waar boten meren
en mensen zwemmen
kunnen zij hun
investeringen met
rendement veilig stellen…
als ik de site en de reviews wel bekeken had
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
487 de zonsondergang
vanaf ’t zandloze strand
waar jij als ’n uitvergrote filmster
je veel te dure hoed vergat
de friet
bij ‘Ho-lands’ op de hoek
met de ‘meejo’ over datum ofzo
en ’t kotszakje
dat lekte
(maar voordat ik
dat doorhad…)
de bus
die we moesten verlaten
want de chauffeur was
niet als enige
onze stank zat
dit hotelkamertje…
Koorts van het vlees
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
123 Een storm van Huid — van zoutig Slijm —
de Nacht ruikt naar de vochtige Aarde —
totdat het Ik — blind in de Lust —
zijn Eenzaamheid ontwaart —
Rond breekt de Kamer open —
het Laken valt — en zwijgt —
daar staat hij in het vroege Licht —
waar ’t Vlees te aarzelen dreigt —
De blonde Jongen van het Strand —
wordt Vreemde — naakt en broos —…