2935 resultaten.
Witheet
netgedicht
4.3 met 26 stemmen
696 hersenschors
zit er soms een draadje los
De psyche controlerend beheersend
woede onderdrukkend wederkerend
Achterwaarts gaand door de hitte
vecht mijn hart uit met het vurig witte
IJzer gehelmd en gemaskerd
geheimen geprikkeld afgerasterd
Uitend schrijvend met geslepen zwaard
spinnen hersens bloedkolkend geaard
Bang om nutteloos te sterven…
Afscheid van oude Oma (11.08.2008)
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
2.184 Beheerste treurnis bij sterven op hoge
gezegende leeftijd; de verwerking is
gespreid, de dood is doodgewoon doch
onmenselijk als de stervende lijdt.
Ontspanning dat stervenslijden voorbij
is, wordt uitvaart weerzien van familie
en vrienden; de dood leeft sterk en ze
komen van heinde en ver afscheid nemen.…
IRREQUIETUM.... *
poëzie
3.4 met 10 stemmen
3.226 De oude jaren
en letten ‘t herontvangen, noch
het grootgaan, immer: sterven
van droefheid, zult ge, in barensnood,
en ‘t eeuwig - leven - erven!
1895
--------------------------------------------------
* irrequietum - onrustig, rusteloos
beiden - wachten, blijven
altijdonvolborentheid - altijd herhaalde geboorten…
bidden volstaat niet meer
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.508 in de boter snijdt het mes de laatste snede
de boer verkoopt zijn grond aan de eerstgeborene
en legt zich te sterven in de verbrande schuur
zijn dochter haar kleed opgeheven in het zurig hooi
bidden volstaat al lang niet meer
de vreemdeling kust de wilde deerne op de mond
gooit ongevraagd een handvol zilverlingen op tafel
wie wordt verraden…
Lied van ooit
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
1.201 Klaterend zingt de waterval
een oeroud lied over ontstaan
dat klinkend over keien glijdt
door spetters spattend begeleid
in ‘n melodieus ten onder gaan
Het gezang vloeit golvend voort
murmelend malende in stromen
dat zonder aarzelen of schromen
zich voegt bij ‘t natuurlijk woord
De lieflijke akkoorden sterven
in het buld’ren van de oceaan…
Nabestaande.
hartenkreet
2.4 met 15 stemmen
1.681 Ze noemen me een "nabestaande";
alsof JIJ niet meer bestaat
en ze spreken in verleden tijd
alsof 't niet meer over JOU gaat
Ze denken dat je 'r niet meer bent;
dat het sterven jou heeft gedood
en als ik zeg dat 't niet zo is,
stamelen ze wat en worden rood
Maar jij lééft nog in mijn gedachten;
op de plaatsen waar jij hebt gestaan…
je schaterlach is snerpend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
804 hooghartig is je blik
je schaterlach is snerpend
echo's rollen van de trap
schaters sterven lachend af
daal maar naar de hellepoort
ik open hem voordat
de stank je smoort en werp
een blik in het woeste vuur
zij krijsen hard venijn
en koude spot om de lange duur
herkenbaar zijn ze nog
als tijdloos smeulend wangedrocht
hun…
droomvisioen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.043 de taal van nederaarde hij
verstaat nog enkel engelen
gezang als kabbelende beekjes
de ogen immer zedig opwaarts
waar hij manna heeft geproefd
van gouden schalen voorzien
met zilveren lepels en kelken
nooit meer zonder water
heeft hij de zijnen terug gezien
ontdaan van al hun oude kwalen
leken ze wel van zuiver licht
dat door het sterven…
de erfenis
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
788 en zien beven
na weer een aanslag op haar warme hart
dan oogde zij vaak somber en verward
maar steeds had zij de wil tot overleven
ik zie mijn stad verbleken en verkleuren
een vredig beekdal wordt een brede kloof
twee helften: ziende blind, onoorbaar doof
en waar is het cement voor diepe scheuren
voorkom dat zij een wrede dood zal sterven…
CONTRADICTIE
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
892 steigerden als wilde paarden
de voors en tegens gingen door een zeef
totdat het juiste antwoord overbleef
en toen we wazig in de vlammen staarden
was elke tegenstelling opgeheven
we werden eensgezind en onbezwaard
in open armen van de slaap gedreven
de ochtend had geheimen goed bewaard
toen zonlicht weer een dag aansneed, was 't even
als sterven…
omstaander zonder effect
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
759 ook geteld
als slachtoffer van zichzelf
verkeerde plaats, verkeerd verbonden
en onomwonden ook als vergissing
een mens onder de soorten mens
op hoge poten zullen ze komen
de psychologen, antropologen en ook
de kenners van het leven
altijd langs de groene kant
van het des werelds land
waar de mensensoort zich kweekt
een held moest sterven…
onderstroom
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.078 duisternis
soms voel ik een trilling boven mij
druppels keren terug naar huis
volmaakte cirkels trekkend
lossen ze op en worden één
dan ga ik naar boven
schep zilver van het water
plak het op mijn huid
met vloed spoel ik aan
ren cirkels in het zand
leun op de wind
vang maanlicht met mijn hand
maar met eb ga ik weer
als ik uiteindelijk sterven…
Alternatieve doodstraf
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.519 Tenslotte zal-ie sterven in de cel.…
Waanzin
poëzie
3.4 met 18 stemmen
3.563 Dit is beminnens waanzin, zeer gevreesd,
Wijl niemand uit haar weerloosheid geneest,
Of van haar laten wil, dan om te sterven.
Daar is geen leven buiten uw verband.
Blindelings tast ik langs de wereldwand
En stoot mijzelf gelijk een vaas aan scherven.
--------------------------------------------------
uit: Het kostbaar bloed (1919-1921)…
Weerzien
gedicht
2.2 met 82 stemmen
29.464 Het is misschien ook niet van wezenlijk belang:
ik heb de kans om jong te sterven laten schieten
en moet nu maar het beste maken van de rest.
---------------------------------------------
uit: 'Wij hebben alles nog te goed', 2001.…
Jouw lied
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
2.092 Vul mijn leven zoals het woud de zuurstof leven geeft
Geef mij kracht zoals alleen liefde geven kan
Laat mij sterven in jouw armen
Kom, laat mij weer leven
Geef mij toekomst die iets waard is
Laat mij weer lachen met een hart vol liefde
Vul mijn hart met liefde
Zoals de getijden de lente met liefde vullen
Geef mij de rust van een slapende…
Synthese
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
508 De wereld draait zich
in genot, wat verdroogd is
wordt doorschijnend, obsceen
belicht in röntgen van de
opkomende zon, lichten
nerven op, de rijke
aderen van de synthese,
vertaald in de passie van
vuurvliegen, die na hun
daad sterven, bekijken de
toekomst vanuit het Eoceen,
het venster van een barnsteen,
transparant verstild in…
Magie van de erhu
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
799 Vormen tranen
In de zwartste ziel
Maar verdwijnen
In de mysterieuze ogen
Van de erhu-speelster
Gekleed in brandende qipao
Realiteitszin verliezend
Begeef ik mij in
Magische wouden
Waar een glimp
Nog meer doet verlangen
Naar het witte schepsel
Dat alles is
En het hart doet overlopen
Van onbedwingbare
Lust voor het onbekende
Klanken sterven…
Drie Griekse wijzen toefden op een dak
poëzie
3.0 met 7 stemmen
1.482 Gewoon op verre hoogten zich te laven
Zagen die wijzen de aarde kaal en vlak
En voelden zij geen achting voor de braven,
In wie de wens te sterven nimmer stak.
Hun zomer is allengs tot herfst gerijpt,
Nu zijn zij heel de last des levens zat,
Geen doodsvrees, die zovele harten nijpt.…
duister verlangen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
544 tekens als zwarte schaduwen
afgetekende tralies op een zware deur
het geheimschrift kiert er tot in de gangen
het gaat er onuitgesproken over de tongen
er waart een duister stigma onder de lendenen
het ochtendgloren
verheft hem tot de nietigheid
de genade staat als een megaliet
het steen licht op voor ijle creaturen
tegels verschuiven het sterven…
De muur
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.435 dan wordt het stil, je weet, nu komt het schot
de doodsangst valt te lezen in je ogen
een beul vertoont geen spoor van mededogen
te sterven als een strijder lijkt je lot
je voelt je als een schurk op het schavot
de hand beschermt een kruis, het hoofd gebogen
een droevig beeld van leed en onvermogen
wanhopig richt je nog het woord tot God…
Niet Verwachtend
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
929 dan de stralen van de zon brachten jou mee
Niet meer verwachtend
Wachtend
Waren wij daar samen
Overspoeld door gelukzaligheid
Raken wij elkaar niet meer kwijt
We storten ons in elkaars armen met de lemmet in onze handen
Nu vloeit ons bloed te samen in de zee en het bereikt onbekende landen
Niet meer wachtend
Niet meer wachtend
Sterven…
als zij kind had kunnen zijn
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
646 draagster van een zeemeerminnenstaart
een bakster van een zandtaart
met een kopje luchtige thee
als zij kind had kunnen zijn
in een volwassen vrouwenleven
niet verkleurd als herfst of winterkaal geplukt
te kunnen slapen zonder het wakend
oog in haar linker zij
als zij kind had kunnen zijn
ontwetend van het ondragelijke dagelijkse sterven…
requiem voor een eeuwige zucht
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
689 waaraan denk je
met de ogen dicht
wanneer ik zeg dat de tijd zal komen
dat de dood me zal bergen
in zeeën van tijd
en, voor daarbuiten tot stilte gesloten,
het onzichtbare mijn toekomst zal erven
in stil zo stil
zo onnoemlijk stil
het glanzen van golven
misschien dringt
niets meer tot me door
werpt het sterven de beelden ver…
ze danst meren
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
774 voor Amanda Malinka
het is mooi, zegt ze
om naar anderen te luisteren terwijl iemand
tegen het leven leunt
en zwarte jassen slamt
alsof woorden begaanbaar zijn
tijdens het sterven
het is mooi, antwoord ik
en kijk naar haar smalle schaduw, zachtmoedig
in de deuropening
ze weet het zelf niet
hoe het licht over haar heen valt en uiteenspat…
Strandfoto's, Schiermonnikoog, 1976
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
559 De tijd keert licht in schaduw om,
de kleurenbeelden trekken krom,
herleven kort, maar sterven dan voorgoed
in de hoge hoed van de herinnering.…
Eindtijd
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
776 Teevees die op zwart vallen, internet en telefoons zwijgen in alle talen,
aards leven dat stil staat, stilte voor ’n Apocalyps die in de lucht hangt,
vogels zwijgen, insecten verdwijnen, doodse stilte waarin niemand dood
gaat want de dood vreest dat het ook zijn einde is omdat erna niets
meer is dat sterven kan; hij is weggeslopen in een hoek…
Mysterieuze liefde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
493 In Haar armen wil ik sterven, pas dan ben ik Compleet.…
FLONKEREND HEMELLICHTJE
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.647 verschiet verborgen is
In gedachten aai ik zacht je wang en
fluister dat ik jou verschrikkelijk mis
Hoog in de hemel fonkelt een lichtje
het lijkt of het mij iets zeggen tracht
Als voor mij..Dat speciaal berichtje
dat ik toch niet alleen ben, vannacht
Diep in mijn hart gloeit ’t verlangen
naar onze gelukkige hereniging, ooit
Dus ben ik voor sterven…
Jozef van Arimathea
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
640 Wie is toch deze man
met die bekende naam,
wat geeft hij door zijn handelen
de mensen te verstaan,
voel je de rust
in deze man,
zijn sterke Godsvertrouwen,
de stilte in de tuin,
de eerbied van de vrouwen,
hun moed om na Zijn sterven
geurolie te bereiden
het geeft mij houvast
in de tijd van lijden.
Bij Lukas 23 : 50 – 56.…