3340 resultaten.
ZILTE KRIBBE
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
821 Mijn wiegje was een kinderbed met spijlen
Ik was een huilbaby, een zwarte meeuw
In de familiemui; een niet te peilen
Vreemd donker kind uit een voorbije eeuw
Met roze nageltjes en zwarte ogen
Wit lakentje, borduursel en satijn
Geboortetranen die er niet om logen
En rondjes kinderwagen op het plein
Veel later mocht ik lopen over tonnen…
Papillon
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
459 Was zij een vlinder of een droomgezicht
de nachtwacht die mij als een vreemde gade
behoedt voor een te dweperig gedicht
van honing caramel met
chocolade
delicatesse 's nachts bij wierooklicht
Zij luistert zwijgend als een nimfnomade
de echo die narcissus' eigen
nicht
geweest zou zijn in haar ijl nachtgewade
was hij niet voor haar zoet…
Onbestemd
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
257 Was het om die ene jazzkenner
te jennen
nee hoor, daar wordt hij niet
door gedreven
wel door een meisje te gaan strikken
uit een nogal vreemd zeikerig wijsje
met onbestemd gevoel voor erotiek
deze herfst liet tal van bladeren vallen
in kleuren die de bospaden besmeuren
na koude regen tegen heug en meug
al zou haar preek verzonnen…
Heldere ogen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
156 De horizon is mistig
een vreemde gloed aan de hemel
en niemand lijkt er iets van te weten
wat voor mist dat is, oh
is het een droom?
.....Heldere ogen, vurige ogen
.....Hoe kunnen die ineens dichtgaan?
.....Hoe kan hun felle licht ineens doven?
.....Die heldere ogen
Zou het een soort schim zijn?…
Psychologieën II
poëzie
3.0 met 9 stemmen
1.835 Zo dacht ik soms, als ik mijzelf verscheen,
Of ik misschien, nog eer ik 't kon bevroên,
Mijn zijn verward had met een schone schijn; -
Zodat wat schijn was zijn werd en mijn zijn
Mij wel een vreemde schijn moest schijnen, toen
'k Mij in mijn ziel boog en haar zag - alleen.…
Depressief
hartenkreet
4.3 met 16 stemmen
1.563 Een vreemd iets in mijn hoofd,
lijkt mijn handelen te dwarsbomen.
De hele dag voel ik me krachteloos,
zonder fut of energie.
En al voel ik me zo eenzaam, ik moet,
er niet aan denken dat ik mensen zie.
's Avonds alleen op mijn kamer,
dikwijls stromen tranen over mijn wangen.…
Hard gekomen
hartenkreet
2.2 met 18 stemmen
2.476 Lief, weet je wel hoe vreemd ik ben
zou je weten wat ik doe met elke man
ik beloof van niet, maar doe het toch
gewoon omdat ik er zoveel krijgen kan
Ik lach even vriendelijk, 't is weer raak
zo hangt er weer iemand aan mijn lippen
- en welke gaat je nu even niks aan -
maar het voelt zo goed, dat ego-trippen
Elke keer als ik je zie, ben jij…
Geschiedenis my way
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
929 De knap vertelde mensverhalen
worden een lang verleden tijd
waarmee je door een wereld rijdt
met mensen die vaak lijdend falen
Uit vreemd verdriet of echte nood
soms dankzij wilde oorlogsdwepers
of machtsmisbruik door brein-inzepers
met ego's heel schrikwekkend groot.…
De moeder het water
gedicht
3.4 met 37 stemmen
28.614 Ik zag een vreemde vrouw. Haar blik was wijd en
leeg, als keek zij naar de verre overzijde
van een water, niet naar mij. Ik dacht: misschien
- toen ik daar stond op het gazon, pils gedronken
in de kantine van het verpleegtehuis, de tijd
ging langzaam in die godvergeten eenzaamheid -
misschien zou 't goed zijn als nu Psalmen klonken.…
arenden
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
987 Je zou het niet zeggen, jonge vriend
maar als baby was ik heel schoon
Ik zie je vreemd opkijken,
maar er zijn meer zaken ongewoon
Zo pronkte ma’ma met mij
urenlang het dorpsplein rond
Een ieder zag mijn oogjes zo blauw
en mijn haartjes zo blond
Doch er waren ook boze blikken
en jaloezie deed ook hier zijn werk
Een vloek werd gesproken…
Oorlogsdreiging
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.414 De vrede wordt gestald in verre oorden,
verzoening wordt een vreemd gebaar.
De lucht is nu nog stil en klaar;
ik dacht nog dat ik vrolijk lachen hoorde,
en zelfs dat in de wereld wijsheid gloorde,
maar ginds staan lijkenzakken en een baar.
Want morgenvroeg begint het moorden.…
Jouw foto
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.433 Bescheidenheid is jou niet vreemd,
je glimlach die is ingetogen.
De rust straalt van je af
en dat heb ik niet gelogen.
Je hebt een hart van goud,
het symbool hangt om je nek.
Het is je totale uitstraling,
waardoor ik deze conclusie trek.
Je hebt een warm karakter,
ik zie het aan de kleur van je haar.…
Tijdloos
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
2.126 Niets vreemds kan me nu nog verbazen,
Ik heb het gezien, ben er geweest.
Het leven en de duistere dood,
Het verschil lijkt maar zo klein.
Dus reis ik zonder slag of stoot,
Door het mysterie van het zijn.
Somberheid is duidelijk troef,
Totaal niet meer blij of boos.
Met niets dat ik nog behoef,
Verblijf ik… tijdloos.…
KINDERLOOS
poëzie
2.3 met 30 stemmen
2.980 'O vrouwe, hadde uw ziele
Nooit moedervreugd gekend, —
Zo waart ge vreemd gebleven
Aan deze lange ellend!'
Zij wringt de witte handen,
Ziet op, en peinst en schreit
En stamelt: 'Neen, ik dank nog:
Mijn rouw is heerlijkheid!'…
De vermoeide tot zijn bibliotheek
poëzie
4.0 met 18 stemmen
5.676 Chaos, geordend en tezaam gebonden,
Naar wetten, overtreden en geschonden,
Geheel en deel der schepping nooit gestaakt,
Uw meester is vermoeid van al het trekken
Door uw planmatige wildernis, o lust
In Gods natuur zich heerlijk uit te rekken,
Dieren zien stoeien, vogels trekkebekken;
Beminde handen gaan de tafel dekken
En vreugd bereiden, vreemd…
O, al de balzalen
gedicht
3.2 met 114 stemmen
41.018 De vrienden die er bleven zijn mij vreemd,
maken geluid door de barst in hun gelaten.
Onder de slingers en het licht van weleer
zetten zij de polka verder van de dromen,
de quick-step van het verjaarde zeer
cirkels dansend om nooit aan te komen.…
Mist ze mij?
netgedicht
2.9 met 18 stemmen
2.092 De gure grijze decemberwind
doet mij dieper in mijn jas verschuilen
Waterkoude regen vult ras de kuilen
Maar killer ben ik onbemind
Haar warme liefde is bevroren
Toch vraag ik me vaak af, mist ze mij
zoals ik haar, als ik met een vreemde vrij
nu ik haar niet meer kan bekoren
Mist ze niet die kleine dingen
Hoe wij passioneel dansend lachten…
Kerstgedachten
hartenkreet
2.4 met 55 stemmen
12.192 Maar niets is zo vreemd als de mens, ieder denkt voor zich
en heeft voor zichzelf die wens.
Gun ook anderen hun geluk
maak je eens om anderen druk.
Help eens die ander
doe meer met elkander!
Sta open voor problemen van een naaste
hou het gemak laat niets overhaasten.…
Plat gecomprimeerd
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
2.384 kunnen maar één ding tegelijk
en vrouwen kunnen daar eeuwig over treuren
of over kleine dingen beginnen te zeuren
maar mannen kunnen maar één ding tegelijk
Mannen zien vaak langs die kleine dingen
trappen ongemerkt lomp van alles plat
fanten in porseleinkast noem je dat
ja, mannen zien vaak langs de kleine dingen
Mannen zijn van die vreemde…
VERLOREN GEEST
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.064 Omdat je vreemden
niet meer vertrouwt
ben ik
je middelpunt geworden
het enig licht
waar je verloren geest
zich nog op richt
Je maakt de vreemdste dingen mee
waar ik aandachtig naar luister
en terwijl mijn hart bloedt
speel ik jouw schimmemspel
dapper met je mee
Soms word je wantrouwig
en door boosheid beheerst
dan probeer ik steeds…
IK DOE ÉCHT NIETS, HOOR!
gedicht
4.0 met 167 stemmen
37.124 Toen overkwam mij plots een vreemde drang:
ik gaf het beestje zó ’n harde schop
dat het daardoor haast dubbel werd geplooid.
Het arme diertje kermde luid en lang,
ik schrok, en hoogst verbaasd merkte ik op:
“Dat snap ik niet, dat doe ik anders nóóit !”…
Nauw zichtbaar wiegen...
poëzie
4.3 met 31 stemmen
4.576 Rust - o, wonder - vreemd genucht!
Want alles is bij dag zo innig niet.
Alle geluid, dat nog van verre sprak,
Verstierf - de wind, de wolken, alles gaat
Al zacht en zachter - alles wordt zo stil...…
Alvorens hij jouw naam zou noemen
gedicht
3.1 met 57 stemmen
24.715 Je vogelhoofd, warm proselein,
dat in mijn handen nog zou breken
verkleurde in okeren schaduwen
De vreemde toon van een ver land.
Zo bloeide je, ineens heel pover,
nog naakter uit dan een magnolia
Sliep je met blauwe lippen in
een al veel ouder eenzaamheid.
Je hield nog een geraamte over
en knoken, duidelijker dan leestekens.…
Herfst
poëzie
2.7 met 21 stemmen
5.422 Die blaadren schenen mij een vreemd gezicht
Van schone zielen uit veel enge pijn
En godgelijk genot alhaast gevlucht.
Hun laatste middag komt met zomerschijn
Van gouden stralen uit de hoge lucht
En drupplen tintlend in het laatste licht.…
Nachttrein
gedicht
4.0 met 25 stemmen
14.811 Een vreemde, afgeleefde blik
in een beslagen ruit. Dat afgehakte hoofd,
die Hitler zonder snor: ben ik dat echt?
Heeft daar, in die verwaande iezegrim,
heeft daar een moeder in geloofd? Mijn god,
waar is die plunderaar die met Walküren sliep,
de dichter die op vogels en violen reed?…
REGENDAG
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.700 Betrokken
ligt de lucht met wolken grijs en grauw,
't stuifreînt, en die hoge bomen schokken
hunne kruinen, en vol vreemde rouw
ruisen zij, ontblaadrend, droeve zangen.
Lijk des avonds in het woud een dolend kind,
daar beneden door de donkre gangen
aaklig schreeuwt en huilt de wilde wind.…
zijn konijnen
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.693 hij sprak niet veel tijdens de wandeling
natuur was iets vreemds en zeldzaam
hij wist dat een koe een zoogdier was
zonder er ooit een te hebben gezien
hij wees zoogdier en staarde het beest aan
het beest staarde begrepen terug
ze hebben een band hij weet zo’n dingen
er werd niet gepraat enkel dorst
gaf aan dat de rugzak open moest
hij nam…
Kinds verlangen
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.674 Hij wist de vreemde woorden niet.
En via ’t raam liep dan de donkere
zolder vol van jong verlangen.
Hij zag goden. Het waren gewone
Westlandse tuinderszonen,
laat terug van het café,
voor wie het weer vroeg dag zou zijn.
De woorden waren van het zelfgemaakte
Engels dat je toen wel hoorde.
Dat die iets raakten.…
Mantel van Gaia
hartenkreet
4.3 met 18 stemmen
1.451 Ochtendnevel voorspelt zomers ballet
insekten verzilverd door zonnestralen
dansen verhalen in vreemde talen
vormen een wereldomspannend net.
In zonnestralen schittert hemelsbreed
ijle wereld barstensvol klein leven
zwaarder dan mensen en dieren wegen
mantel van Gaia, godin der planeet.…
Jonge moeder
poëzie
3.2 met 16 stemmen
3.958 ‘Hoe vreemd dat mij gegeven is,
wat niet mijn eigen leven is,
maar sluimrend in het mijne hing,
en ging,
en brak de draad,
en wezen wou in eigen staat.’
‘Ik ben nog moe...
heb ik geleden?
of is mijn droom uit mij gegleden?...
Ik doe mijn ogen dicht
en ben tevreden,
en mijn gedachten en mijn lijf zijn licht.’…