3326 resultaten.
schetsen in kleur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 ‘k zou zo graag
je hemel kleuren
met pastel en blauw
een oranje gloed
bij de horizon
een vredig schilderij
om eindeloos te kijken
voor als het leven
je pijn doet
jij hebt je schets
allang gemaakt
je potloden liggen klaar
ik zie donker en licht
er mogen wolken zijn
‘k zou zo graag
je eeuwig beschermen
voor donker en kou…
Verlost van spijt?
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
572 Moet ik ook zo worden,
verwelking welaan in-
uitstaande stramme man,
cumulatie van gedichten
mij bij de neus en hand namen
bloemlezing van de geschreven
tijd op de beider lippen
knutselend verwoord waaraan
mijn pen moest tippen
met verder wat onvoltooide stippen
vervuild door vol gespat papier
aan de onpeilbare horizon
om die in…
Jij en ik.
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
644 Vandaag, een vale afdruk
van een vergeelde horizon,
met ik, nu in mijn eentje.…
Als een godin
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
503 er stapten
twee benen
mijn lengte voorbij
niet alleen
hun snelheid
maar ook de
soepele schoonheid
onthutste mij
nog was haar
blik niet van de
horizon geweken
zij had mij nog
nauwelijks bekeken
pas toen ik
moest dribbelen
stribbelde zij tegen
zij was godin
in het franse land
met mij aan de hand
haar zwierige gebaren
wezen mij…
Krimp
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
433 Ik richt me op de horizon, kies een koers
als een duif met thuisgevoel
maar van afstand geen benul.
Als het heelal vergeet
hoe groot het is
krimpt het tot een speldenknop
en begint alles opnieuw.…
Aktion T4 Brander
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
486 hij stuurde foto’s
van zijn carrière switch
snapshots in zwart-wit
witgepleisterde
barakken leken op
Tiroler huisjes
namen dragend als
Gottes Heimat en Schwalbennest
aangeharkte tuintjes
op de achtergrond
dwangarbeiders figuranten
in burgerkleding
aan de horizon
torenden in de verte
twee grauwe grijpers
een witte schoorsteen…
De Ster
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 Al zoekend langs de horizon
ik zoek en vind een ster
Als die mij nu eens wijzen kon
helaas, hij staat te ver
De ster een lichtpunt op mijn pad
zorgt dat 'k niet struik'len zal
Al leidt hij mij niet naar een schat
het is een licht door 't dal
En na het dal, de zon komt op
het nieuwe licht is daar
Ik kan nu klimmen naar de top
maar ook…
Wegen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
504 Aan jouw hand
volgen
mijn voeten
de weg naar het licht
dat blootgelegd is
door de zon (jouw kus),
mijn weg
naar de horizon
waarachter jouw hart wacht -
mijn hart klopt
aan jouw hand,
hunkerend naar leven
(verwonderd ontwaak ik
hier en nu in een land
achter de doorgang
door het donker dat
aan jouw hand
is doorkruisd…)
en…
Trigger voor ieders blik
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
551 een strak
gaaf profiel
eenzijdig
verlicht met
donkerscherp
contrast
snijdt wind
en regen
onbarmhartig af
de kin wat
geprononceerd
houdt de armslag
in de schouders
keurig in balans
zonder de nek
met lichte druk
naar beneden
te buigen
geen hoogmoed
is er te bekennen
in de blik die
verder kijkt dan
de horizon reikt
de aanwezigheid…
liefde die blosemen blijft
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
577 de liefde als bloesem
die de lente in het voorjaar kondigt
in goede en in slechte tijden
geweven door en met de tijd
werden herinneringen gemaakt
tot een encyclopedie vol passie
jullie liefde voor en met elkaar
is een testament van trouw en geduld
dat jullie blijvend laat verdwalen
in elkanders ogen en armen
dat eindeloos als de horizon…
Potlood in grijs landschap
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
934 verlegen
naar een veranderd landschap
op het natte tekenveld
iets goed observeren
naar onbevangen waarheid
is belangrijk, zeg je
en niemand spreekt
jouw oude potlood tegen
in de groene boezem
van de vergeten stad
het grijze potlood heeft
een eigen wil gekregen
om sterren te tekenen
boven kale verlatenheid
in een land zonder horizon…
golvenslag
netgedicht
2.0 met 24 stemmen
444 plompverloren golfde ze voorbij
in het koude water van de zee
haar gebronsde huid glom als
een veel te kort moment, een
flits van onverklaarbare schoonheid
het water week voor haar, verdween
alsof een Mozes met zijn staf kon
toveren, alsof een poel van verderf
opeens een scheiding werd van goed
en kwaad, een horizon van licht
dook recht…
Echo van een zielsverwant
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
445 Wanneer ik afstand
met stilte kan overbruggen
is mijn zwijgen tijdloos
en de hunkering
naar jouw aanwezigheid
zonder woorden
in de nacht verzonden
blijft zonder lethargie
Omdat ik leef met jouw ratio
bestaan er geen grenzen
aan werkelijkheid van horizon
er is een verder weg dan hier
in de heuvels achter de oceaan
waar ik mijn…
Kunst van de zee
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
470 De horizon trekt zich langzaam samen,
achter het land dat nog ligt te woelen,
en haar onschuld in diepe graven schrijft.
Zij stalt haar gave achter de ramen,
en de nog niet uitgevoerde doelen,
ze zucht en klaagt wanneer haar iets niet beklijft.…
Winterstilte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
311 Toch laait vuur in hel: vogelspoor bloederig,
haardgloed verslindt horizon, aardes razende adem
explodeert in licht, brekend duisternis.…
Hoopvol
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
305 Als jij verdwijnt achter de horizon,
blijft er alleen een trilling
die niemand opmerkt.…
Eb, geen vloed!
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
118 Terwijl de vloed de tijd zachtjes terugspoelt
keek ik naar naar tankers aan de horizon
geluidloos, ver en schier onmerkbaar deinend
op ijle klanken van een englenkoor
dat op het scherm niet nader werd genoemd
Doch vloed spoelt in het algemeen
nooit zacht
de tijd terug, doch veeleer met
een kracht
die zeehelden trotseerden
in de eeuw…
Waar zal het zijn
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
40 Logeren doe ik in jouw brief
in een bed achter de komma
slaap ik mijn dwaze dromen
waar zal het zijn
vraag je, maar we zijn
op weg naar nergens
we reizen zonder koffers
langs de rafelige randen
van het voorzichtige papier
de verlegen horizon
is een rechte streep
ver weg van het nu en hier
hier tussen de getekende zinnen door…
Een streep licht
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
72 warreling
zweven de schimmen
van de onbegravenen
Boven de hoofden wappert
de onzichtbare vlag van vrees
zo hoog kan lijden klimmen
Een sigaret bungelt tussen
smalle lippen
Charons kolos van onverschilligheid
In motregen en mist halen twee
paarden ze op: schaduwen van
de moeder de vader het kind
Hun zielen blijven thuis
aan de horizon…
"...sorry..."
hartenkreet
4.8 met 12 stemmen
2.199 Hij besluit wat hij wil
Terwijl hij daar met neergeslagen ogen staat
Fluistert hij slechts één enkel woord
Eén enkel woord voordat hij haar achterlaat
Het meisje staat daar op het strand
“…sorry…” weergalmt het nog steeds in haar hoofd
Terwijl ze kijkt naar zijn voetstappen in het zand
Het meisje knielt neer op het strand
Slechts één enkele…
Mijn Hart
netgedicht
3.8 met 44 stemmen
8.608 glas
Het mag onder geen beding breken
Iets waar ik zeker voor pas
Maar dat is moeilijk is wel gebleken
Je maakte mijn hart zomaar kapot
Hoewel ik niet weet of je dat wou
Nu zit mijn hart al jaren op slot
En is het bevroren van kou
Mijn hart is van flinterdun glas
Begrijpen kan ik het nog steeds niet
Waarom je zo maar weg was
Mij achterlatend…
ARMAGEDDON
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
851 als nestverstoorde mieren
door en langs elkaar heen
redeloos radeloos
al hun kennis
al hun wetenschap
het helpt niet
heeft niet geholpen
de aarde rilt
beeft
kookt
land
overstroomt door alles verwoestend water
verdwijnt onder alles vernietigend vuur van aarde
wolken van as verduisteren de zon
de wereld in ijskoude duisternis achterlatend…
Gedoofde sterren
hartenkreet
4.6 met 13 stemmen
1.492 veranderende iris
geef ik me machteloos gelukzalig over
het weeë gezapige gevoel
van het samensmelten
tijdens het houden van
in elkaar uit elkaar
Aangetrokken wederzijds starend
neus tegen neus in ons eigen anders blauw
de mijne fel grijsblauw
met een eeuwige ster als pupil
De diamanten ster die ons brak
mij eenzaam achterlatend…
Samen alleen
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.018 geen uren wint alleen maar verliest
de zon weer langzaam op ziet gaan
moeizaam ademt tot weer een maan
mag ik dan even naast je staan
wanneer jij jouw laatste herfst beleeft
sneeuw en ijs geen kans meer geeft
toch nog op het voorjaar blijft hopen
elke dag een beetje toekomst gaat kopen
mag ik dan even naast je lopen
wanneer jij alles achterlaat…
Laten gaan
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
2.745 Gebogen buig ik voor het oog
Kritische veroordelende blikken
Duale beoordelende dialoog
Verandert in een paar snikken
In ‘n manisch monotone monoloog
Als een droge keel
Die slikte zijn lot
Weg inderdaad
Die ene zin kwam wel in woord
Maar niet in daad aan bod:
“Ik kom eraan”
Verlatend en herstellend vermogen
Gaat in het uur U achterlaten…
Leven als water
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
683 Maar altijd zal water in alle soorten en maten,
het leven overwinnen en ons als individuen achterlaten
het leven licht of ontzettend zwaar, wordt opgepakt
als in een mooie vloeibare golf, zeg maar.…
Alweer een droom..
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
691 mij was zij helemaal nergens
ze wist van niets hoe het moest
alles had ik haar bijgebracht
ik maakte de grootste plannen met jou
alles leek zowaar uit te komen
tot zij opeens besloot
dat ik helemaal nergens goed voor was
en mijn spullen mee kon nemen
het maakte me niet uit dat ik weg moest
maar het idee dat ik jou bij haar moest achterlaten…
zwart of zoet
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
679 najaarsregen, een wankele tafel
waarop menig woord werd doorwoeld,
een halve kop koude koffie, naamloze suiker onaangeroerd
ik mijmer over wat ik bezit en schets u een beeld
u mag zich er vrij in bewegen
biedt het ruimte om mij te zien
en wat ik achterlaat
hoort u het waggelen van mijn pen
op de manke tafel terwijl de regen tegen het raam…
Harttaal?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
470 als de dichter zijn waarheid niet herkent
als triviale duizendpoot, die al haar
nazaten overleeft, een eigen aarde schept
waar alle onevenwichtigheid aan kleeft
als zijn gedicht probeert de schepping te
bevatten om z’n schram-schap te bedwingen
van drift en tastbaar onvermogen, zolang de
dichter leeft, de lezer in twijfel achterlaat
maar…
De vonk van inspiratie
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
486 Een kracht die
zich niet laat dwingen maar traag haar vorm vindt in taal en klank
zich uitstrekkend als een rivier die haar bedding kiest en haar sporen achterlaat.
Het is ook het vuur dat ontbrandt in
de ontmoeting van ideeën.…