2935 resultaten.
Requiem
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
858 de Heer
en over liefde roepen en niet krenken
echter ik ben een dode mens
die het verleden verloor,
ik kan het niet meer
ik zou mijn handen willen reiken
naar hemelse geschenken
en de bevrijding willen bereiken
maar mijn afgestorven lijf
waar ik nu zo in beklijf
vertoeft in machteloos wenken
CREDO
de Heer van leven en sterven…
Tweede zang
poëzie
4.1 met 14 stemmen
4.852 Maar schrijf dan ook, ter keerzij mijner schuld,
Dat ééns een mensenkind, zo diep in ellende
Zo ver verloren in een nacht van rouw,
De maat zijns droeve leven heeft vervuld,
En schoon hij 't bitterste dezer wereld kende,
Toch durfde leven en niet sterven wou!…
Herfst en Hoop
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
831 Hoe verloren ik mij ook waan
in dit naderend sterven ,
het sterkt me in mijn hoop dat
er in het zonlicht nieuw leven zal ontstaan.
Dit seizoen ontroert me
met haar goudbruine broosheid.
Ik loop zachtjes met haar mee
en neem dan geduldig afscheid.…
het is voorbij
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.226 Het wordt steeds donkerder
er is geen lichtpuntje meer te zien
de dood is vlakbij
en ik tel uit angst tot tien
Maar ik blijf maar vallen
Het einde is nog niet in zicht
Het enige wat ik kan doen is sterven
het is mijn plicht.…
Bloedwraak
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
1.291 Laat de schuldigen de vuurdood sterven!
Laat ze tien keer duizend doden erven!
Van hun eigen monsterlijke daad
Laat ons baden in hun bloed
Wat interesseert ons slecht of goed
Maar laat de schuldigen creperen
Om de onschuldigen te eren
Al kost het ons ons eigen bloed
Maar laat ons de doden gewroken zien
De prijs is toch slechts onze ziel!…
Mijn leven
netgedicht
3.2 met 80 stemmen
18.116 De storm die is gaan luwen
heeft mijn schip verbrijzeld
Zwaar gewond lig ik gegijzeld
op wrakhout in de open zee
In de lucht volgen gedwee
twee zwarte zeezwaluwen
Jij bent niet meer of bent
ver weg, van mij heen gedreven
Met jou de helft van mijn leven
Waarom nam de wind mij niet
Nu sterven, is lichter dan verdriet
Ik heb jou te lang gekend…
Ook morgen zal ik er voor je zijn...
hartenkreet
4.1 met 51 stemmen
6.931 gebeuren
Wereldwonderen groot of klein
Er kan nog zoveel gebeuren
Maar ook morgen zal ik er voor je zijn
Onze band zal nooit slijten
Leg die onzekerheid maar naast je neer
Ik zal het je tonen, geef me je hand
Dan bewijs ik het keer op keer
Onze vriendschap is ontstaan
Uit het vuur van de liefde gesmeed
En ik zou veel liever nog sterven…
Akureyry
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
958 voorbij
praatgraag gedachte
vogels duikend in zachte zwarte rots
niet gereten opgegeten op een pad
voorbij
een oranje huis van blik
met rammelend ijsgetinkel
en nachtelijk kloppen op een deur
voorbij
desolate plaatsen van geboren en vergaan
verlaten om nietgevangen vis
en van alleengebleven zielen
voorbij
het sterven…
Last post
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
2.698 In 't leven is sterven laatste grote feit
ik weet niet wanneer m'n laatste uur slaat
m'n familie, na 'n leven lang samen, verlaat
met een pijnlijk vluchtig afscheid.
In deze afscheidsbrief beschrijf
ik complimenten die ik je niet heb gegeven
alles was zo vanzelfsprekend tijdens leven.…
Ik heb mijn hart ú tot een huis gewijd
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.445 't Mysterie is ondoofbaar, - doch ik wacht
Met beving, daar ik eenmaal sterven moet.…
Eenrichtingsverkeer
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
2.614 Waar je overheen loopt
Tijdens je sterven
En dan je vleugels spreidt
Net als een vogel
En vliegt dan naar de zon,
Waar de wolken op je wachten…
Of bestaat er een wegwijzer?
‘Hemel’, ‘Hel’?
Zijn we misschien net als blaadjes?
Vallen van de boom
Verteren
En komen nooit meer terug...…
De harpiste
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.090 monument, wil stuwen
naar bevallige diepten en hemelse einders
opdat wederom het ongeschapene
door klank wordt geboren
ik strek mijn vingers, waar zij eerst
en wel door vele jaren heen , nog
als vanzelf aan jullie deden kleven
maar nu de geestkracht mij teneinde moet sturen
speel met mij nog eenmaal in mijn late lente
dan zal ik sterven…
Novemberstorm
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
896 Steeds zwaardere breken af,
bomen sterven rij aan rij.
Klokken luiden de klepels
en klepels weer de klokken.
In Mexico beeft de aarde,
in Nederland huivert de zee.
Ik weet de dijken bewaakt
strijk en zet de wekker.
Mijn lijf doezelt in bed
droomt al eerste luwte.…
Mezelf vergeten
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.071 Er valt niks te vergelijken,
met ’t leven van mijn doel,
alleen ikzelf kan me verrijken,
met mijn innerlijk gevoel.
1000 Maal zou ik willen sterven,
om gebeurtenissen te vergeten,
ze uit mijn herinnering te kerven,
waar ik niks meer van wil weten.…
L' image de la Croix
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
788 mijn lijf, genageld
aan de schepping
kruist zich naar vieren,
verbeeldend de
levendige beweging
de arm ter rechterzijde
draagt de last van sterven
in ons aardse niet te vermijden
soms gericht om inzicht te verwerven
vaak ook het onbegrijpelijk lijden
de linker kent de vreugde
de zonnestralen in de
ogen van een kind
de schitterende…
Wanen
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
872 liep hooghartig naar de lucht te staren
maar zag dat ik notitie van je nam
jou zo te zien maakte mijn benen lam
het liefst wou ik me aan je zijde scharen
om je voor alle wanen te bewaren
je afgewende blik wierp snel een dam
ook deze keer liep jij me weer voorbij
Want je gekwelde geest wil blijven zwerven
hij liet de sterren in je ogen sterven…
Vijf - Vijf - 2006...
hartenkreet
4.2 met 19 stemmen
2.035 Een dag zoals alle andere dagen
waarvan er zo veel zijn
Toch lijkt deze dag langzaam te vervagen
Men wil niet meer gedenken, alleen maar klagen
De vrijheid wordt als begrip zó klein
Een enkele vlag gehesen als symbool
om deze holocaust nooit meer te ondergaan
Nooit meer opgejaagd als ratten in het riool
Sterven van de honger, een moord voor…
Spinalonga
hartenkreet
3.8 met 25 stemmen
3.250 De boten doorklieven het mediterrane water
Aan boord mensen die ten dode zijn opgeschreven
Verbannen naar het eiland van grafstenen
Hier moeten zij tot de dood met elkaar leven…
Als vee worden zij bij elkaar gedreven
door de poort van verlatenheid
In een eenzaam lijden zullen zij sterven
Tranen schreiend in bitterheid…
Langzaam wandel ik…
leven is verbijzonderen
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.173 jaren
minder algemeen te antwoorden
zuigen eten lachen kruipen lopen leren
ja te antwoorden met twee woorden
of als nee gevraagd is nee
altijd met fatsoen op je tronie
te trouwen in de wolken
je werkt in het vertrouwen
dat je ongezien aan een toekomst
voor je kinderen helpt bouwen
leren zelf te leren denken
god in je laten sterven…
heden ten dage
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
757 naar vaste bodem
lijkt het dat
ook ik ga schuilen
om mijn ziel
weer te ontwaren
niet dat ik in
de vroege mist
geheel zal opgaan
ook in mij is
een terugtrekkende
beweging
een tocht naar binnen
waar in afscherming
de dood rijpt
naar winterse termen
en mijn gedachten
doelloos zullen zwermen
een herhalende tred
van groeiend sterven…
Vinden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 smart
dringen in rustloze dromen
waar telkens het lot wordt getart
bottende, bloeiende bomen
symbolen van eenheid en kracht
fluist’ren van dat wat gaat komen
levenslang, en al eeuwen verwacht
spiegels van wedergeboorte
zien schimmen van ooit en weleer
en parels in talloze soorten
hereniging scheppend tot meer
lachend naar leven en sterven…
Derwish
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
597 voeten elk werelddeel,
ze draalt niet in haar zinnelijke vlucht,
deelt met iedereen haar serene vrucht, in elke
wenteling, wordt de aardse tucht vermeden,
draait bomen, groene heesters uit de grond,
baart geurende bloemen uit haar mond,
als voorspel op een mondiaal gerucht, wat
steeds zal gisten, in vele onbegrepen twisten, de
dans zal sterven…
Rozenknop
poëzie
3.8 met 26 stemmen
5.853 Liefde, hou me lang verborgen
't Schroeien van uw pracht'ge gloed;
't Is de passie
van het zonne-zoenen,
Die een roze sterven doet...
------------------------------------
uit: Vondelingskens (1920)…
de laatste foto's in Auswitz
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
1.214 uniforme onwezenlijkheid
zijn alle emoties verstard
dan opeens dat ene meisje
met haar witte hoofddoek
een ontluikende bloem
pijnlijk mooi in smart
straks verbrand als vuil
of ze ooit gelukkig was
droomde ze van haar prins
nooit zullen we ’t weten
meisje met je bange ogen
je naam blijft een geheim
je blik spreekt over angst
het sterven…
Blonde Tarantella
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.363 verbijsterd door je bergachtige passie
bevrijd uit je omklemmende tederheid
verenigd door uitputtende liefde
opgewekt door je lieve woorden
uitgerust door ontspannenheid
gemarteld door je afwezigheid
gekweld door pijnlijke prikkels
verlaten door je havenloze schip
vergeten door je dolende gedachten
verraden door je vroegtijdige sterven…
In Memoriam Matris (Obiit 1.III.95)
gedicht
2.4 met 82 stemmen
33.188 .' De lente kwam, een lente
later zou ze sterven. Maar ze zei:
'Ik zou zo graag gaan lopen, lopen door
de regen, al die druppels op mijn gezicht.'
De zomer was voorbij, voorbij. Ze zei:
'Die appeltjes rook ik zo graag, vooral
wat in het gras lag, in de grote tuin van
mijn pa.…
Het verdwenen dorp
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
602 verliet
maar voelt als gister
De dorpsklok in m’n geest
staat stil al die tijd
voor mij verandert niets
Er is niemand die ik ken
ben vreemdeling in de straat
waar ik geboren ben
Als ik lang stil sta
voor mijn geboortehuis
slaat een waakhond aan
Waar is m’n dorp gebleven
dat opduikt in`t geheugen
al die mensen zo vol leven
Sterven…
Een zoon van niemendal
gedicht
2.5 met 81 stemmen
30.773 Sterven was het snelste wat je deed:
van zoveel vlees had ik verwacht
dat het kilo per kilo overleed
met veel vertoon en variété.
Een stuip volstond en dat was dat.
Je lichaam was je lievelingsplek.
Het kon heel stijlvol vadsig zijn.
Je ging alleen om te bewijzen
hoe het gelijk van vaders is
en hoe het ongelijk van lijken.…
stilstand
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
581 Buiten is het grijs in de lucht
en grijs op straat, het dreigt
te gaan regenen maar dat doet
het toch net niet. ik zou kunnen
Sterven, want melancholie wordt
me teveel haast, de bladeren
draaien dol, tollen over de ver-
laten straten. Nog één regel
Dan, en ik wacht gelaten op
een zin, op een donderslag
die me wakker schudt.…
Zeker weten?
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
748 En dat er na dit leven niets meer is
Geen hemel, en ook geen verrijzenis
Wanneer wij zullen sterven vroeg of laat?
Nee, heel zeker weten we het allemaal niet
Toch mogen we geloven dat God bestaat
En heel de schepping daar mee is gebaat
Eens hopen we te zien wat het oog nu niet ziet.…