10326 resultaten.
Pijn
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
444 van mijn bestaan
gebonden in een traan
Het stromen van gevoel
langs mijn wang
De getergde ziel klinkt door in mijn gezang
De harde val kwam nadat ik er heb gestaan
De zwarte pagina is gewoonweg om te slaan
Woede lost op in het gepeupel en gedrang
Wijn voelt zo zoet, maar de nasmaak wrang
Elk stukje van mijn bestaan vergaat
met het wiegen…
Inspiratiebronnen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
527 Zacht zie ik ‘t riet langs de waterkant wiegen
en golfjes daar hun eigen ritme slaan
genietend blijf ik daar aan de oever staan
bewonder vogels die over het oppervlak vliegen.
Een bootje voor de wind met bolle zeilen
trekt zijn voren over het watervlak
spiegelt contrasterend met blauwe hemeldak
urenlang kan ik hier verwijlen.…
De zee is één schuim.
poëzie
2.7 met 6 stemmen
2.938 Weg is alle wiegen.…
SAULIEU
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
587 kondigt luid een bruiloft aan
Het zonlicht koestert duiven, maar ook raven
De bruidegoms zijn nauwelijks nog mannen
De bruiden meisjesachtig en heel bleek
Met donkere kringen om nerveuze ogen
Wat tot voor kort begerenswaardig leek
Wordt net als Bonaparte snel verbannen
Een lits-jumeaux leidt dikwijls tot gedogen
De moeders zien al wiegen…
Verzekeren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 Voor de zekerheid verzekeren zij zich
met een heel familiepakket van de
wieg tot aan het sterfbed;
is de verzekeringsadviseur hun beste vriend,
die aan hun onzekerheden goed verdient.
Niets ten nadelen over deze tendensen,
want wij zij allemaal mensen.
Er gaat in ons leven altijd wel iets
verkeerd.…
door eigen ogen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
703 gelegen
getijden maken slachtoffers, het verhaalt de waarheid
als een vertelsel van vele beschouwingen, de wereld
draaft naar het eind en ik galoppeer in het verleden
waar mijn beeltenis nog in de schaduw van dit moment
met spijt door mijn eigen ogen wordt vermeden
plots legt mijn lief het hoofd te ruste op mijn arm
ze beweegt op het wiegen…
als woestijnregen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
800 ."
Toen de meeuwen het krijsen staakten
en jij niet langer in mijn schoot bewoog,
zagen we in de late najaarszon
de elzen teder wiegen.…
Inspiratiebronnen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
473 Zacht zie ik ‘t riet langs de waterkant wiegen
en golfjes daar hun eigen ritme slaan
genietend blijf ik daar aan de oever staan
bewonder vogels die over het oppervlak vliegen.
Een bootje voor de wind met bolle zeilen
trekt zijn voren over het watervlak
spiegelt contrasterend met blauwe hemeldak
urenlang kan ik hier verwijlen.…
whisky hooglied
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
804 zacht is de nasmaak
van het eikenhouten vat
waaraan zij zich rijpte
tot rond in fles gebotteld
als de zon aan de horizon
is de atmosfeer gloeiende
waar brandend haar beleving
zich in mijn gorgel welt
ik proef de ochtendmist
die als sluiers geslagen
de schotse hooglanden
als haar wieg openbaart
soepel walst zij de weg
via de nippende…
de zwanen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 de zwanen
de trieste zwanen
vissen in rimpelingen
van grijs water
rank en licht
buigen ze
het verdriet
de grote zijden
vleugels ruisen
als een weerslag
van wat was
voorgoed
geborgen
in het water
evenwijdig de
stille zwaarden
onbeweegbaar
zonder gewicht
toch voornaam
peilloos roerend
en wiegen op
de donkere spiegel
zo…
Schuilhut?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
400 Laat het langzaam over je
gesloten ogen wiegen, om op
beschutte plaats te kunnen huilen
in door tijd vermolmde schuilhut,
mochten we daar ooit komen
door begrip en empathie gestut.…
De mens Simonis is gestorven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 priemende pretoogjes
Simonis bereikte de top van de Katholieke Kerk
het instituut dat meer uitsluit dan in
met volhardende robuuste vergeetachtigheid
seksueel misbruik in mijn kerk, mijn kerk
niet van gehoord, niet gezien, niet gevoeld
simonis: “Wir haben es nicht gewust”
wat ik wel weet is dat een mens is overleden (2020)
niet in de wieg…
door tuimelramen zweven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
498 stok die water uit de rotsen slaat
de valk die de verten ziet
de hoge pluimen van het riet
de landwind die naar de zee vliedt
het landschap in slingerlijn
de houtbrug over het ravijn
zal daar mijn grijze vader zijn
de nacht en najaarsvlagen
het hart in hamerslagen
de met goudstof doordrenkte dagen
een stil ongerept wachten
het wiegen…
fender
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
653 onze ogen verslinden zich
aan de weelderige pracht
die liefdevol in armen ligt
van trots en blij de ouders
die de snaren van passie
zo vreugdevol bespeelden
uit puur genot vormden zij
diep en magisch jouw leven
dat zij met glimlach wiegen
terwijl hun vingers dansen
over jouw roze wangetjes
als spelen zij zacht gitaar
in akkoorden verdrinkend…
Fleur onze Maltezer
hartenkreet
4.8 met 18 stemmen
1.122 Feur,
de jaren beginnen te wegen
arthrose, verminderde nierwerking,
blind komen, tanden verliezen,
ze laat het niet
aan haar hart komen
mijn eigen ouderen,
ik moet er nog van bekomen
welgezind, fier als ze is
behandeld wezen
als haar eigen kind
steeds welbemind
sneeuwwit zoals ze is
onze lente
onze knuffel
ons wiegen,
de hemel…
Helaas
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
387 weer klapt iets open
geen deur geen dag geen meisje
de wereld misschien
of iets wat er op lijkt
straat schuift uit witte verte
arbeiders bouwen met handen die te licht zijn
aan een huis dat niks zegt
trappen piano’s
geen ramen geen einde
populieren wiegen
niet van wind maar van iets dat ze weten
gooien stemmen naar elkaar
vogeltaal…
eerste adem
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
211 vanaf de eerste kreet
ligt de schaduw al opgevouwen
tussen de lakens van de wieg
een baby vuist
klemt zich vast aan lucht
alsof tijd iets is
dat je bewaren kunt
in een broekzak
tussen verloren munten
en een kassabon van gisteren
de jaren lopen niet
ze lekken
uit een knie
uit een spiegel
uit het trager worden
van namen op de tong…
The Awakening
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
234 Op een ochtend werd ik wakker
en dacht je echt te kennen
van de wieg tot aan de zerk.
Maar die avond toen ik
in slaap viel, vermoeid
na weer een andere dag,
heb ik -hoe vreemd 't ook
lijkt- een stukje waarheid
gezien en er werd mij verteld
dat het leven een grote
leugen is en god misschien
een oude blinde of zelfs
een verrader.…
Celeritas
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
395 van een kleurenoorlog in spe
en zwijg tegen de voorouders
om mij maar klein te houden
Zoals verwacht ben ik blind
als de bron vrij van de illusie
geen resultaat of middelpunt
van dat nimmer onderdrukte
Of ik met hulpmiddelen vlieg
de herboren oudere wegvaag
vale kleuren van het verleden
onder mijn oppervlak verstop
De kiekendieven wiegen…
Zo stil moet het zijn
poëzie
3.6 met 11 stemmen
7.294 Zo stil moet het zijn
om de dichter,
dat, als in de schijn,
het duizendvoudig gelichter
der fantasie die in de stilte bloeit,
- het schoon en rein
beeld van de wereld richt er
zich op - hij het hoort in het fijn
ruisen der stilte.…
dromendans
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
763 gedans in mijn dromen
hoopvol is de nacht
stilte gaat verloren
is het einde zacht
bitter zijn mijn tranen
ondraaglijk de pijn
zal een engel waken
waar licht verdwijnt
en het land van duister
mijn dromendans
heel zachtjes leidt
door stilte heen…
Zo stil moet het zijn
poëzie
3.5 met 6 stemmen
3.777 Zo stil moet het zijn
om de dichter,
dat, als in de schijn,
het duizendvoudig gelichter
der fantasie die in de stilte bloeit,
- het schoon en rein
beeld van de wereld richt er
zich op - hij het hoort in het fijn
ruisen der stilte.…
reiken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
393 de stilte van
deze zomermiddag
hangt zwaar over
de groene velden
een zuigeling tilt
met slaperige
levensmoed het
kleine hoofdje op
vandaag kan het
licht de stilte niet
bekoren met
lichtvoetigheid
moeder's ogen volgen
de imaginaire lijn van
uitgestrekte vingertjes
naar witte wolken…
Zwijg
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
782 Ik laat in stilte, de letters vallen,
één voor één op zijn plaats.
Nu ik hoor en mijn hoofd raakt leeg.
Minder vol dan dat het was.
Mijn stilte raakt me en maant me tot zwijgen.…
Een vleugel
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
892 Stilte is nooit het einde
van geluid
maar het ogenblik vóór
de beweging
waar zij wordt ervaren
zie ik haar al
verdwijnend
oplossen
waar rust woont
kantelt de tijd
haast onmerkbaar
waar men zwijgen
hoort
begint
het spreken der ruimte
dan begrijp ik
stilte is slechts
een schaduw van
de veer van een vleugel
die windstil…
Weer voorbij
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.273 De stilte is elke gedachte die
begint met een stem
die
verstopt
vraagt waar
het leven wacht.
Wacht in gebeden zonder
geluk
en de koude hoop
weer tot leven wekt
met de verloren waanzin
en de vertrouwde dood
die weer een stenen
stilte
van grafstenen
achterlaat…
hoor de liefde
hartenkreet
4.0 met 14 stemmen
1.647 de vele momenten
waar stilte praat
gevoelens gaan zweven
nachten herleven
laten mij duizelen
eindeloos lang
beleef ik dromen
onuitgewist
draag ik jouw hart
in trillende handen
hoor je mijn liefde
waar stilte verdween…
schreven stilte in de sneeuw
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
636 vogelsporen
schreven stilte
in de sneeuw
ik was haar uit
het oog verloren
door de drukte
om me heen
uitgelaten waren
mezen bezig
met hun spel
van tak tot tak
en namen
zo mijn stilte
fluitend op de hak
ik zag hun
kleuren buitelen
het duikelen
in levenslust
dat bracht
de rust terug die
ik zo nodig had…
Dag
netgedicht
2.5 met 16 stemmen
1.598 Zij zal het nu wel weten
en hoop dat zij mij in stilte leidt
Het leven niet vergeten…
als de storm luwt
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
571 ze is niet echt op zoek naar zichzelf
het lijkt alleen maar zo wanneer
ze straatlantaarns vervangt door bomen
cement ruilt voor kiezel
zich een merel op het dak droomt
die voor haar fluiten zal
enkel hij mag haar doorbreken
het zal haar stilte zijn
ze doet ermee wat ze wil
de merel ook
ze zoekt zichzelf niet
ze zoekt haar stilte…