2616 resultaten.
GEKOESTERD
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
455 vinden
mijn laatjes herbergen
genoeg vervangende sleutels
maar
het ene ijzertje
dat de achterdeur van de tuin
heen en weer kan laten gaan
heeft zijn dubbelganger niet
lastig
vuilnisbakken en fietsen
langs het tuinpad sjouwen
over de schone keukenvloer
tussen koelkast en fornuis
om tenslotte door de gang
naar buiten te brengen
vieze sporen…
De vonk van inspiratie
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
486 Een kracht die
zich niet laat dwingen maar traag haar vorm vindt in taal en klank
zich uitstrekkend als een rivier die haar bedding kiest en haar sporen achterlaat.
Het is ook het vuur dat ontbrandt in
de ontmoeting van ideeën.…
Avondblauw
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
409 Stadsvogels verstommen,
één voor één, boven daken die nog gloeien
van het gouden fluweellicht, de omliggende straat ademt in
zachte schemering, maar witte sporen vervagen het blauw in vluchtige beweging.…
Vogelvlucht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
552 En wanneer ze verdwijnen
in het verre licht, blijft er een onzichtbaar
trillend spoor achter in mijn denken, een herinnering dat elke
reis begint met loslaten, en dat thuiskomen soms betekent: niet meer vasthouden.…
De spiegel van de natuur
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
430 Een blad drijft
langzaam voorbij en verdwijnt zonder spoor. De stroom
herinnert zich niets van wat het aanraakte - juist daarin wordt alles heel.
De oude bomen buigen licht
onder hun eigen gewicht. Hun schaduwen
strelen de aarde in zachte ritmes; zij wachten op niets,
verlangen niet naar terugkeer.…
Het blijvende niets
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
329 Vergeten is nu alles wat rest:
een spoor dat afbrokkelt,
dat zelfs de eeuwigheid
niet kan vullen.
Er is geen einde.
Geen wederkeer.
Geen nieuw begin.
Alleen bestaan.
Zonder tegenhanger.
Zonder anker.
Zonder iemand die lang genoeg blijft
om mij nog mens te noemen.
Ik sterf niet.
En toch is alles weg.
Niets dat ik vasthoud.…
Waar je verschijnt
netgedicht
2.3 met 15 stemmen
449 Wanneer de ochtend het laatste
spoor van jou oplost, en het schemerlicht stil
uit mijn dromen verdwijnt, blijft een zachte helderheid
achter in mijn borst waarin ik zeker weet dat ik je weer zal vinden.…
De kaaiwerker
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
259 In het water
beweegt iets na:
een dorp,
eeuwenlang gedragen
door mannen
die nauwelijks
een spoor
achterlieten.…
JAVAANSE TIJGER
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
117 dienstbare karbouw
doch bossen moeten wijken
voor akkers en rijstvelden
de vorst van oerwoud en hoog gras
wordt verdreven en gejaagd
kan slechts in 't verborgene
wonen en overleven
op Java zoeken sommigen
naar een eenzame telg
van de eens talrijke rover
ofschoon men verklaart dat
hij geheel verdwenen is
misschien vertellen
sporen…
Egypte is een bloem
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.296 bloeit het dorp
Drijven vijanden handel
In graan, uien, vijgen
In de rotswand is de steenbok uitgehouwen
Een uitverkoren prooi die briest
Resten van vroege jagers verzinken in het slib
Blootsvoets klimt de boer in dadelpalmen
Langs rafelig touw
Haalt hij de oogst binnen
Feloeken drijven op de Nijl
De vloeiende snelweg
Nog ver voor men sporen…
Excursie - Hartje stad
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
1.565 Langs het spoor van haar wielerbandjes
rijden we nu richting peuterschool.
Daar ligt het zand van haar speelse handjes
en die van Kelly, haar kleuteridool.
Nu naar haar parkje vlakbij de vijver.…
vuurgordel
netgedicht
3.4 met 284 stemmen
33.018 De woestijnvos steekt de Tigris over,
maakt een vers spoor naar het hart van de vijand.
Strijdige berichten over de veldslag,
goochelen met slachtoffers, het wankelend gezag.
De staatswacht, een blauwbloedig leger
moet in de scherven delen.
Het rommelt in het zuiden.
Verdwaalde bommen treffen een handvol gezinnen.…
luister
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
1.268 ."
"Zieker en ouder zal je ademen
in het spoor van mijn bestaan
In het slijk zal je me loven"
De aders slaan op het ritme van de zee.
Bedaard en grenzeloos
kronkelen haar leden.
Waar zij groeit breekt elke gordel
Stort elke druppel aan spetters.
Waar zij groeit lever ik mij over
Sterf in een krakende vleesmolen.…
Soldaten marcheren
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.056 Ze laten een kil spoor na van bloed en van dood;
kinderen nog, eindeloos ver van haard en huis.
Soldaten marcheren en vermoorden zo maar mensen,
nemen, zonder blikken en blozen, zo maar 'n leven.
Maar wat achterblijft, is een landschap in nood,
waar geweend wordt bij een vers graf en een kruis.…
Chroomkleurig graf .....
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
803 Een station in het midden van het land
wat sporen links en rechts, een enkel perron
gehaaste benen hollen achter de tijd aan
en ik, ik wil gewoon even roken.…
Surrogaatman
hartenkreet
3.7 met 23 stemmen
5.095 ik belde op naar een vriendin
was het spoor volledig bijster
‘wat heeft het allemaal voor zin’
eindig toch als oude vrijster
‘wanneer heb ik nou eens beet
het zit me echt totaal niet mee
laatst had ik dan wel een date
maar deze man bleek later gay’
ze antwoordde beslist ontdaan
en gaf me graag wat goede raad
‘kind, doe het eens wat rustig…
Stilte
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.137 Ik wil de stilte ruiken
en zoek een stinkend spoor
bij walging, mufheid en odeur
dringt stilte niet tot me door
mijn tong…
mijn oor…
mijn vinger…
mijn oog…
mijn neus…
wijst mij de weg.
stilte ontdekken
stilte ervaren
stilte koesteren
stilte bewaren
stilte zijn
Ik sluit mij op
en ik keer in
ik vind mijn stilte
binnenin.…
Blind gebonden
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
2.785 zijkant
van je lippen
Je wilt meer, maar
Ik ben weer weg
Plagend speelt mijn tong
Met je oor
Fluisterende hunkering
Je adem stokt
Je fluistert terug
Mijn lippen raken
De jouwe
Een hete zoen
Tongen verstrengeld
In eeuwige liefde
Dan weer niets
Ik kijk naar je
En zie lust
Je lichaam gereed
Kronkelend zonder kans
Na een spoor…
Passie in stilte
hartenkreet
4.3 met 11 stemmen
3.179 verstommen, als muziek plotseling stopt
voel ik zijn hand in de mijne, ik zwijg, geef me over,
verdwaal in een web van hevige emotie
vermijd afkeurende blikken, en stap binnen
in een schijnwerkelijkheid waar gevoel overheerst
gulzig omarm ik warmte, overlaad hem met kussen
door lust bevangen verslind ik mijn gewillige prooi
rode nagels laten sporen…
Tante Trui
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
959 Ongetrouwde tante Trui, enige familielid
van 't gezin, slaat geen verjaardag over
met haar geknuffel dat sporen achter laat
Jarige Jantje verstopt zich onder tafel
maar wordt er door tante onderuit gesleurd
Ze zingt hem toe, bij hiep-hiep-hoera
wapperen haar grote handen voor z'n gezicht
bij 'klap in je handjes' flakkeren de kaarsen
opgelucht…
Droogte
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
978 Mijn raspende tong wil het vet van jouw dij
Als je wil noem ik het anders
Room of marmer of warmer dan ooit
We vegen de kruimels van tafel
Sporen van een loom ontbijt.
De wijnfles van gisteren houdt de geest in haar hals gevangen
Die dure bedwelming hebben we niet nodig.…
Lichte tred
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
776 Er is geen weg terug, haar
rivieren zijn doorzwommen, haar
groene heuvels zijn beklommen,
ervaring hecht als klei aan
kleine schoenen, loopt zij licht,
waar de sporen haar gebieden,
ontwaart een toekomst die zich
strekt tot aan een oneindige
purper horizon, om in verwondering
te kijken, na elke tred, die verder
reikt dan de schaduw…
Thuiskomst
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
912 Maar in het spoor van de Lichtdrager,
voor zijn duistere drang naar macht gezwicht,
tuimelden wij in vrije val uit Uw eeuwigheid.
Sindsdien gevangen in het web van ruimte en tijd
zijn wij duizend doden gestorven:
van geboorteschreeuw tot laatste snik
leven na leven na leven
eendere echo’s van het ‘ik’.…
OERSTILTE
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
819 gevoed en gelaafd aan eindeloze woorden,
dansend langs de woordeloze einders,
onzuiver trekt een satelliet zijn spoor
langs Grote Beer en Poolster,
in geluidloos, zilver blinkend metaal,
nu alle vogels zwijgen, geen ritseling
geen bladerfluisteren meer, een stille nacht,
terwijl met een helder, zilvereren silhouet,
de blinkende maansikkel…
Vermoord
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.160 Ze hebben hem op een voetstuk
geplaatst, zelfs jaren nadien en jij, zonder
verfraaide sporen heb je de trein naar de
eeuwigheid genomen, met een gebroken trots.…
De zak van Zuid- Beveland
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
689 het goudgele graan toont
zachtjes op de wind haar sporen
bij het zaaien achtergelaten,
wuiven landelijke lucht in de longen
van de stadse fietser op het land.…
- De wilde roos -
netgedicht
4.8 met 15 stemmen
748 die kan, die moge mijn sporen voelen, scherp snijdend in zijn vlees. Niet alle rozen verdragen.
Ik ben de wilde rozendoornstruik.. God heeft mij zo gemaakt, hij geeft.
Ik ben de passie, de zachtheid, de felheid en de bedachtzaamheid,
de knop en ook de rozigheid.., heel eenzaam soms.…
De eeuwige reis
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
621 Al wat wij achterlaten zijn kinderen, tekens en sporen.
Wij zijn reizigers die tastend voortgaan op verstand en gevoel,
totdat we niet uit het lichaam, maar uit de geest worden geboren.
In een lichtzee worden we tot slot als engelen binnengehaald
als alle lessen van 't materiële rijk door ons zijn geleerd.…
stappen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
531 stappen geteld
anders dan om de maat te nemen
van een kamer of een huis
de volgende stap
kan een verandering aankondigen
een ontmoeting of een stapje terug
in de werkelijkheid
stapvoets door het leven
op wisselende ondergrond
stond soms even stil bij gedachten
of mensen die lachten om niets
dat werkelijk bestaat
en elke stap laat sporen…
Verbeurd van alles
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.373 Wij zijn de lang-verweeuwde en kind-verlaten moedren;
wij blaffen in het spoor van, smoorlijk, Hecabe,
of, in de ontreddring van de laagste rust verzonken,
ons lammen dag ontlaên en leeg van alle vonken,
verliezen aan geduld de vormen zelfs der beê.…