3244 resultaten.
het onderdekse broeit
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
802 rust trekt
witte strepen
in het blauw
de horizon verdrinkt
verrimpelend in de verte
roerloos liggen passagiers
warme golven
strelen loom en sloom
een spiegelgladde zee
stilte spreekt zich uit
in blikken naar elkaar
de lading groeit.…
Lege relikwieën
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
800 Als ideeën worden gedolven
uit het blauw van oceanen,
vullen golven, betoog van
schuimende essentie, gestuurd
door cyclische getijden, die
de grote sprong wagen naar
waterkant en achterland,
waar mans toekomst
zich laat kastijden.…
Zeewinden
hartenkreet
3.1 met 10 stemmen
727 De zee, de zee, de zee,
brengt alle winden mee;
van noord naar zuid,
van west naar oost,
vanuit het noorden
is zij doorgaans het boost;
zij hapt dan brokken
uit de kust, vervuld
van woede, pure lust,
dikwijls is zij op haar best,
al waaiende uit de west;
zij laat de golven rustig
neer, ze deinen ritmisch
heen en weer: aflandig
komt…
zoiets als lucht
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
618 stilte kunnen tekenen of erin verdwijnen
met meer dan mijn ogen alleen
zal ik mezelf aan de grens herkennen
in het weten dat mijn hart heftig
klopt
(liefde veroorzaakt pijn)
wanneer ik naar een laatste wens
word geschopt door de hongerige tijd
die, zoals mijn duindromen, immer bij mij blijft
ziltig in waarheid, rakelings langs golven…
Verstilling
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
589 ik wil voetstappen zetten
op een goudgeel, bepalboomd,
verlaten Bounty strand
mezelf ongeremd laten meevoeren
met schuimend', ontembare golven
een worden
met het kloppend' hart
van de zee
ik wil verstilling
en tedere gedachten
zullen we vandaag
een beetje lief zijn voor elkaar?…
op zee gedragen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
525 De zee
is een lange lijn
die uithaalt
naar de wereld
van mensen
het krult er
onder boze deiningen
van dingen
die we niet kennen
golven
komen van andere planeten
onder ons voeten
over de kim
en nog vele einders verder weg
zoals ik
met mijn linkerhand
geen raad weet
hoe die moet schrijven
draag ik iedere kustlijn
op mijn rechterpalm…
de Godin
hartenkreet
5.0 met 7 stemmen
832 Kijk naar de zee
Daar tussen de golven
Zwemt een godin
Door water bedolven
Kijk naar de zee
Ze neemt me met zich mee!
Kijk naar het vuur
Daar tussen die vonken
Brandt een godin
Schoonheid geschonken
Kijk naar het vuur
Ze is zo mooi en puur!…
Drenkeling in de binnenzee
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
968 drenkeling
navelstarend achter
geheel omringd door
bovendrijvende gedachten
zwemt hij richtingloos rond
klemt zich dan vast
aan zijn levenstaak
lijkt niet te beseffen
dat ook dit een gril is
van weer voorbijgaande aard
dat er nog genoeg tijd over is
om niet zomaar weg te kwijnen
in deze zelfgekozen binnenzee
wijl hij drijft op golven…
brieven aan ene onbekende I
poëzie
2.7 met 11 stemmen
3.947 Dan niet tevreê met trekken over golven,
Die brachten, ach! wellicht naar schoner kust,
Tot lichter glans van wereldse tonelen,
Met andere geest in schoonst verzaam te delen
-Tot scherpste strijd in strenge tucht gerust,-
De diepste kern de wereld-schijn ontdolven.…
Winter(3)
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
543 vanuit rondbuikige wolken
de meeuwen zweven in grote bewondering
of kijken toe van op de golfbrekers
mijn ziel tintelt
tot in mijn vingertoppen
bij het aanschouwen van deze
kristalklare sprookjesachtige schoonheid
even maar want straks
moet ik terug door de koude nevels
naar die andere wereld
dan gaat de hemel teloor
hoor ik de trage golven…
Violen blauwen zacht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
598 dirigeerstok als penseel
het orkest is mijn palet
de zaal het linnen waarop het
muzikale schilderen kan beginnen
violen blauwen zacht
de ochtendlucht
een harp speelt roze
schaapjes op de vlucht
slagwerk rolt
in schuim de golven om
tot de trompet het eerste
rood van zon doet stralen
een klarinet speelt geel
het warme zand als
de…
vergeet de sluitstenen
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
621 een smalle gang
geschaafd uit wilgen
vlucht in beeldspraak
als een impasse
waarin spiegels zich laven aan illusies
over stilte heersen, onafgerond
om verder te golven, tot daar waar stromen spelen
in daggezichten
met wilde vruchten van hoop. wuivend
naar onderweg, naar jonge en oude bomen, naar vlaggen
in de verte
en heerlijk…
en zo wil ik zijn
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
739 Ik wil de voeten in het zand steken
het warme zoute water van de zee
in golven over me heen laten spoelen
fietsen wil ik door de duinen
met de neus in de wind
of in een bootje dobberen
en dan dronken zijn van Liefde
en alles vergeten behalve nu.…
De zee – mijn leven
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.002 Ik sta in de branding
Achter mij is het één grote zandhoop
Om me heen is het donker
Zelfs de maan is niet te zien
Ik kan de weg, die ik gegaan ben, niet goed zien
Het lege strand gaapt me aan
Er is geen leven te bekennen
Alleen heel wat lege schelpen
Ik heb niks achtergelaten
(afgezien van een heleboel rotzooi)
Golven komen op me af
Ze dreigen…
De kater
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
595 De labrador
Hoogblond op ranke poten
haren golvend
snoet richting vleugjes wind
slank als een hinde
De kater
Door het open venster
gooide hij met een smak
zijn lcd scherm naar benee
het licht doofde voor “oranje”
en hij was niet tevree
De vrouw
Ze wandelt in de vroegte van de morgen
ook haar haren golven
inderdaad haar snoet…
Zomeropstaan
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
558 ontwakende tuin
opent het kwettergevecht onder de musjes
alsof er geen nacht heeft bestaan vol met donder
alsof er geen stortvloed van water was geweest
Verderop bij de lichtekooien van de buurman
kukelt de haan zijn suprematie over de hennen
mijn gezicht vangt de eerste warme zonnepijlen
mijn neus de geuren van natgeregend grasgroen
de golven…
requiem voor een eeuwige zucht
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
689 waaraan denk je
met de ogen dicht
wanneer ik zeg dat de tijd zal komen
dat de dood me zal bergen
in zeeën van tijd
en, voor daarbuiten tot stilte gesloten,
het onzichtbare mijn toekomst zal erven
in stil zo stil
zo onnoemlijk stil
het glanzen van golven
misschien dringt
niets meer tot me door
werpt het sterven de beelden ver…
Wolf in schapevacht
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.048 Verwrongen golven nemen haar gedachten mee
vernietigend voor jou in een veel te diepe, donkere, zee.
Een zachte lieve lach is al wat men ziet
met enkel haar verscholen duistere spinsels
speciaal voor jou; in het verschiet.
Want toen zij het weer wou,
was jij er niet...
je kon niet meer...
haar; haatdragend "hartzeer".…
Strandfoto's, Schiermonnikoog, 1976
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
559 Overal weerspiegelden de wolken
zich flonkerend in de golven.
De zeewind voerde verre geuren mee
en speelde met jouw natte, blonde haren.
Vanaf de duinen zag ik
tegen terugwijkende verten
in het wit van de branding
jouw vertrouwde gestalte staan
en ik bevroor de tijd in celluloid
met een knipoog van mijn polaroid.…
Bashio III
gedicht
3.1 met 22 stemmen
8.962 Nog even, cypressehoed, en ook jij zult ze zien,
De sneeuw van Yoshino, de ijsmuts van Sado,
Het eiland dat scheepgaat naar Sorén over grafstenen golven.
*) Bashio Japanse dichter, beroemd o.a. om zijn haiku.
---------------------------------------
uit: 'Het gezicht van het oog', 1989.…
DE GROTE OCEAAN DENKT
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
592 Sterke stromen laat ik samenscholen;
trekkend van Nieuwe wereld naar Morgenland
toeven ze graag bij 't Hawaiaanse strand,
achter vreedzame golven verscholen.
Dit lieve eiland vol zwoele tropennacht
streelt mij met geuren en sterrenstralen,
waar wilde rust in huist, en _ zingend wacht...…
Mijn verlaten strand
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
596 mond spreekt mijn woorden
sterren schrijven jouw naam
in stralen van goud
kristallen sluiers lichten op
als een glimlach van de eeuwigheid
overweldigende schoonheid
tijdloos universum
Muziek weerkaatst langs glazen schaduwen
brekend glas verbrokkelt mijn illusies
scherven doorboren mijn ziel
slierten van nevel
dragen mijn tranen naar golven…
het licht in het boothuis brandt
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
639 was het dat ik de gedachte vond
die me nooit meer brengt
waar ik was beland
de treeplank die jouw spoor nog draagt
kraakt op de steiger
een flits en het licht waakt
ik geef niet toe, nee ik weiger
te denken dat jouw lach
hier niet meer hangt
hij klinkt nog door in deze kajuit
en ik ben bang
dat ik je alleen nog volgen kan
zoals de golven…
neem me mee
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
781 werkelijkheid
stuurt me naar een droom”
neem me mee
de klok luidt nog meer dag
ik blijf achter, luister naar de herinnering
van mijn naaktheid waar echte vogels
de nacht wegvlogen, onbevreesd om uren
uit nieuw geluid te winnen
ik verwacht de zee, wil de doofheid
uit mezelf wegduwen naar de duinen,
rustig ademen zoals de wind rondom golven…
emotievolle storm
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
539 een man, een vrouw,
vriend, vriendin
zij zeilden je leven in
maar er even hard weer uit
je hebt het nakijken,
het uitzwaaien
zeilen strijken
storm laten razen
speelbal op de golven
onder gevoelens bedolven
worstel en kom boven
dat laatste
daar komt het op aan
om vervolgens,
bij…
NACHT VOL VAN LIEFDE
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
702 Haar handen voelden zo zacht aan
dat ik in golven vol tederheid deinde
In ‘t gelaat scheen het geel der maan
dit meisje was voor mij wel ’t einde
Haar lippen voelden zacht, zo teer
dat ik ze wel jarenlang kussen wou
Na elke kus wou ik altijd maar meer
van dit mooie meisje uit lentedauw
Haar ogen blonken zo van het licht
dat ik haar in ‘…
Weidse beslotenheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
443 Alle golven zijn gesmoord
die in de branding breken.
Zo ver het oog reiken kan,
is de wereld er gladgestreken.
Omringd door oneindig blauw,
alle windstreken rond.
In het ruisen van stilte
is al het lawaai hier verstomd.
Het is de lange arm
van de hemel bovendien,
die op dit afgelegen plekje
al zijn schoonheid laat zien.…
Winter op zee
poëzie
2.6 met 14 stemmen
4.393 De kim wordt wreed, de golven tuimlen wild,
Van mild en groen, spoorslags hardgrijs en grauw;
Eén nacht waarin de wind door 't luchtruim rilt,
Dan, als een plotselinge dood, de kou.…
Dag pap, berichtje van je dochter
hartenkreet
4.6 met 8 stemmen
1.687 Er staat een stevig briesje,
de golven geven witte koppen,
we moeten ons schrap zetten,
tegen zoveel natuurgeweld.…
Onbegrip
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.207 Jaren zwalpte ik op een woelige zee
met golven als spelbrekers,
die mij nog op grote golfbrekers
lieten afstevenen.
Ik had al jaren moeten doorbrengen
met het noorderlicht.
Nooit kwam de zon nog op.
Misschien nu en dan met mist overtrokken.
Nu is er een piepklein lichtje.…