4052 resultaten.
laat me een paasmens worden....
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
518 laat me een paasmens worden:
die stenen van onbegrip wegrolt,
die heuvels van misverstanden slecht,
die anderen laat zwemmen in een oceaan van goedheid.
hopelijk kan dat,
ik ben alvast bereid!…
het woord
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
1.066 voor ons
zelfs het heden is langzaam verdwenen
in een restant van zwarte dons
tanden van tijd hebben zomers opengereten
en, in de bron, het bruidsnest ontwricht
het enige dat vleugels kon bewegen
en nu ik zwijg, huil om het ontsluierd gezicht;
wij vluchten van dit ongemeubileerd leven,
verwekt schijn het ontwijde takkenlicht
op een stenen…
Vertrek
gedicht
2.6 met 10 stemmen
5.344 Hij likt de stenen.
---------------------------
uit: 'Proefsteen', 2006.…
Laatste blad
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
521 Vraag niet naar de naam van de dag
als het grijze jaar de ogen sluit
zie niet om naar de rijk gedekte tafels
waarop geen ander voedsel dan verdriet
vergeet het spreken met de stenen
achter de ontwrichte poorten
baad je in het wervelende wonder
van de onbestaanbare kleurschikkingen
laat je in laagjes water weven
tot een spinsel op de…
Het vrije veld
gedicht
3.8 met 5 stemmen
4.863 Hier waar het niet kan komen
de woorden elkaar afstoten
Dit wat men noemt 'het vrije veld'
het kent horizon noch grenzen
Uit de hemel hangen draden, slordig afgehecht
bewegend in de wind (want altijd waait het daar)
Verder beweegt er niets Een paar losse stenen
slurpen zich vol licht (alle schaduwen verdwenen)
Toch moet het hier ergens…
Zachte dood
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
965 Hier ligt een bewusteloos korps, daar
roerloos en stil een Siamese tweeling,
onderop een kloppend hart van steen.
Ja, t'is niet zonder wroeging
dat ik naar dit sterfhuis staar.…
Vandaag bloeit de aarde
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
615 vol schoonheid
omarmt de nieuwe dag
de jonge blaadjes van de hazelaar
ze knikken vol genegenheid
naar de koerende duiven
die elkaar de liefde fuiven
goud versiert de randen
de wolkentoppen pralen
zo onverklarend zacht
dat het hemelwater nog wacht
de sleedoorn draagt hoop
in vertrouwde witte sterretjes
klimop hecht zich aan een steen…
luister naar het geluid
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
767 ik weet nog mijn liefje
de dagen van zonlicht
de sterren op je schouders
en het antwoord dat ik schreef
over de bloemen en jouw glimlach
over 't loflied van de zee
op vleugels van een vogel
die ik bewaren zou voor eeuwig
ik weet nog mijn liefje
de reis naar de dood
het anker dat losliet
tussen de stenen op het strand
jij wilde ze…
Wenen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
610 Panden die statig burgers bemensen
zij vertonen geestdriftige kleuren
strelen ogen naar ramen en deuren
de talenten beleven cadensen
kousen verschillende aangemeten
hier vergaat het architecten altijd
creaties vernieuwend gelijkertijd
hun sporen kronkelen onverbeten
effectief ontbreken vaste lijnen
droombomen balkoneren uit stenen
zodat…
zie mij
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
732 mijn stap gaat voor
duwt blauwe mijmergolven
over drempels van hard steen
in dampen van zomer hoog rondom
het licht wolkt golvend stijgt lang
ik volg traag in zacht glijden
en stille aarzeling
vooruit
ik huiver warmte om me heen
zie mij zoek mij kijk mij aan
volg in lome trage beweging
de watervaste dunne lijn naar mij
aarzel en verstil…
KNUFFELEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
859 Kousenflarden om haar benen;
tenen staken uit haar schoenen
Kusten bij elke stap ’t steen en
niettemin was zij om te zoenen
Lorren rondom haar schouders;
grote vlekken op haar vale rok
Met haar wat moeilijke, ouders
had ze het dikwijls aan de stok
Rode haren in wilde wind en;
ze wuifden al van ver naar mij
Oh ze was een heerlijk kind en…
Droomvriendin
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
738 Er is niets
uit onze werkelijkheid
te vereenzelvigen
met het woord
gevonden
onder een zware steen
de nacht
heeft zijn verhalen
over heengaan van ratio
in gevoel
weemoed die zich slijt
in eenzaamheid
er verschijnen
brieven aan de maan
over ooievaars met rugzakjes
van de belastingdienst
die over zee zwaait
er…
Priapus hopseflopst
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
550 ieder
behalve ik mag binnenkomen en jij
gaat zo foto's maken met dit licht
Van de bloemen en van jezelf
zo vat jij de dingen samen
elk beeld geconcentreerd verhaal
ik mis je stem en klankvolle vocaal
Jij noemt de dingen bij hun naam
kijk, ze gaan bewegen, dansen zelfs
als smurfen en elfen om jou heen
jouw glimlach breekt de hardste steen…
geen poëzie
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
672 vloed
stuwen beenderen en karkassen
uit de zeebuik
*
zij baart het verleden
met dode vleugels terwijl oude eieren
openbarsten door regenvlagen
de stank, nog gruwelijker dan ik wist
schuift voor de wolkenhemel
kokhalst
mijn herinneringen
tot ook de laatste bakens verdwijnen
ik luister
nimmer vader-lands-loos
*
zij wordt steen…
gedragen blazoen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
492 de dag erna stilt, geen honger
die nog bindt het uur van gisteren
staat nog tijdloos in
jouw half geopende ogen
het graf van steen en omber
maken deze herfst ondraaglijk
maar ook somber, het grote weten
knaagt aan mijn boekenkast
te leven zonder is een grote last,
toch wandelt er nu in de kamer
weer een kleine wonder het
maakt dit seizoen…
Breekbaar grondschrift
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.596 breekbaar grondschrift voetafdruk van rotte palen
toont waar ze schreiend
onhoorbaar ontstond, 'n dichtgegroeide
vijver waar niets weerklinkt,
het luisterend oor verzandt,
de vinger tastend vastgroeit aan 'n ovale steen bijna
in de ogen,
in haar diep verdronken
wordt de drinkende schimmel zo groot
(als) 'n drijvend wolkenveld…
Ergens wel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
470 hoe water mijn woorden noemt
herhaalt, herinnert, wast
mijn woorden, golven, dingen
simpel rollend water, voortdurend
zonder geheugen
het verleden eender in toekomst
een begin van misschien
einde van steen
gehard door vluchtig denken
ergens wel, sluimert zeurpijn
in doolzeeën
strandt met zandig tij, ginds
schootmosselen, zandplaten…
IN VOGELVLUCHT
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
596 Tragisch langzaam
Gaan de dagen
Dodelijk
De stiltes om mij heen
Tijd genoeg
Om af te vragen
Wat is mijn lot
Hoe zwaar mijn steen
Wat mag ik
Van mezelf verwachten
Loodzware vrachten
Vol angst en pijn
Slopende dagen
Eenzame nachten
Weer lang alleen
Te moeten zijn
Gedoofde vlam
Verdoofde massa
De tijd gaat slepend
Overal door
De dag…
Engelse tuinen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
503 Engelse Tuinen
Zo prachtig aangelegd, heel veel kleuren
Genieten van alle geuren
Mooie, steile wandelpaden, stenen in het water
Gelijke paadjes voor mensen met een rollator
Leuke prieeltjes en mooie beelden
Vlinders en bijen, wat een weelde
Opeens een Italiaanse villa
Een Roomse tuin, een vleugje Italia
Zalige bankjes om op neer te strijken…
wachten bij de boom
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
677 langs de stam
sterk zijn zoals het witte, diepe meer
dat herinnering draagt
tot op grote hoogte
mocht ik maar, kon ik maar
de taal van het water spreken
mij kleden in deze armen van stilte
wanneer alles lijkt te draaien
de nacht
uit mijn mond nemen, elke dag
in het donker
mocht ik maar, kon ik maar
zoals jij
praten over stenen…
De Eerste Preekstoel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
516 De eerste preekstoel
was een steen die
amper was weggerold
afgedaald van boven
zat er een Engel op
hield daar zijn preek
op Gods gezag
zijn stem klonk zacht
eerst waren het vrouwen
die juist uit angst
nog waren weggehold
zij mochten luisteren
naar die Goddelijke
woorden die klonken
op deze eerste dag
als muziek accoorden…
Leven in de Dood
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
545 Bloemen verwelken in mijn handen
Als je nog leeft, blijf uit mijn zicht
Mijn ogen zullen het laatste zijn
Wat je ziet voor je oplost in het licht
Alles wat ik aanraak breekt
niemand durft mij aan te raken
Wat ooit liefde was is nu de dood
Bloed vergoten in het avondrood
Mijn hart is van steen, zo koud
Zo eenzaam in het eeuwige…
absolutio
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
549 er is een thuiskomst in de haven
als einde aan onderweg, inderhaast
dat lijkt op huid en rijmt op huis
als reikende bomen in de straat en
hun wortels in de grond die zoeken
en genade vinden onder tegels
gelijkend op een stenen beeld dat
zondaars bekeert tot hun vlees
en bloed op een verlaten sokkel
zodat het heden nooit vroeger valt…
Proxima centauri
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
501 er is een diepte die ontneemt het licht
met oneindig gewicht en zwaar gemoed
dat omhelst het hart zo dicht
dat het welhaast stikken moet
verder dan de einder gaat dit niet
stiller dan zwijgen zonder woord
met ruimteloze aarde in het verschiet
in een zucht door niemand gehoord
verder van huis door asbreuk en onbalans
een steen die van de…
Getijde IV*)
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.968 .
-----------------------------------------
uit: 'Rollende stenen, getijde', 1991.
*) Dit gedicht maakt deel uit van
het vierluik 'Getijde'.…
Bankje in het bos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
581 Bankje in het bos
Omringd door natte herfstbladeren
De zitting begroeid met mos
Paddenstoelen rondom zijn oude benen
Ietwat krakkemikkig
Tussen de koude grijze stenen
Boven schittert een kolibrie met gezag
Gouden wieken
Snelle vleugelslag
Het is alweer jaren geleden
Mijn opa was nog jong
Die hier zijn tijd besteedde
En van het bankje…
Drie muren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
548 drie muren
gebouwd van verstand, die vrucht
van de boom der kennis
die verleidelijke slang
met de slechte naam
duivel
de duivel die sprak
tot Eva en Abraham
die zei: doe het, eet
doe het niet, offer je zoon niet
die zijn vrouw en zoon
opstandig maakte
om hem tegen te houden
maar hij raapte stenen…
Zal helledood zijn
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
541 steeds vaker
jaagt een
brandende wind
langs het steen
waar zij
vroeger polijstte
schuurt nu
de grove korrel
het fijne zand
is verdwenen in
duinen die al de
benen hebben genomen
hier brokkelt
alles af dat
zachter is dan rots
tot ruïnes van muren
die eens de
winden keerden
bescherming boden
aan de kleine oase
nog vegeteren…
Kauwentaal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 Witte stenen klokkenklepper,
kloeke gouden torengraal,
wijze oude schaduwschepper,
krijsend nu in kauwentaal,
om 't gegekscheer daar beneden,
't zijn de makers van 't fijn stof.
Vroeger werd alleen gebeden,
was 't enkel de klank van 't lof.
En nu ronkt het in de stegen.…
Vuurspelend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
417 ik zag hoe
jouw handen
de stenen raakten
het laatste stukje
haakte aan de info
die jullie deelden
het rechte rond
in perspectief
met de natuur
die vuurspelend met
de zon het huis
verwarmde rondom
zij waren het
die het ronde
rechter lieten lopen
om de openheid
perspectivisch
transparantie te geven
de ingetogenheid
kwam van binnenuit…