548 resultaten.
Grijnzend grazen grote ganzen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
819 Vlugge vogels vliegen vlot
dromerig door stille dalen
flitsen door natuurverhalen
langs de liefde en het lot.
Grijnzend grazen grote ganzen
gras is groen en lekker vet
krijgen zij dit voorgezet
volgt spontaan het gulzig schransen.…
Je warme lach
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
537 altijd schemert
je warme lach als
zon en maan spelen
tussen verblekende sterren
aan het begin van de dag
jij die in kristal
van de ochtendrijp
de eerste stralen
ziet breken in kleuren
van onvergetelijke pracht
nog dromerig
uit de nacht
ontdooi jij de vorst
in een voorzichtig
verkennen van lente
vogels fluiten
uitbundig concert…
Bikini met bontkraag
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
1.406 hartje winter wens ik zomer
smeltend sneeuw plast koude uit
'k was altijd al een dromer
met liever warmte op haar huid
hartje zomer wil jij winter
bevries je stralen tot pegels ijs
van zomerregen maak je splinters
scherp geslepen, winters grijs
hier scheiden dan ook onze wegen
herfst en lente zijn te vaag
jouw noorden houdt mijn zuiden…
Gejaagd door de wind
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
1.172 De stilte in de regenton na regen
schijnt de zon
alsof ze zomaar kon
bewegen
als het schrijvertje zo vlug
dromerige kringen heen
en terug.
De dwaling in de druppels
als duizenden onbekende gedachten
vormend tot een waterval van
ongekende melancholie.…
omdat ik jou zo lief
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.293 en ‘k leg mij in de nacht
kus zacht licht in jouw schaduw
zing woorden in jouw mond
en open ‘t boek opnieuw
waar op pagina’s zich een blauw
van dromerig slaapstof heeft gelegd
en ‘k schrijf met warme zucht
niet enkel wat sonnetten op de huid
maar met mijn lijf ook ‘t paso doble
ga weg en toch blijf ik
wachten op cimbaalklanken
die uit het…
Joop ter Heul, mijn bakvis jaren
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
633 Wakker liggen en dromerig
terugdenken aan de tijd
van toen, ik nog een bakvis was
en de boeken van Cissy van Marxveldt
Joop Ter Heul verslond
ik kon me helemaal in haar verplaatsen
had immers zelf ook
te grote voeten, piekerige haren
handen die ik nergens kwijt kon
op schoolfoto’s
en dan die strik
ze zeiden toen
te klein voor tafellaken…
Schuiftrompet,
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
498 De dromer gedenkt z’n wei,
de paden leeg, de sloten bol, in
het eerste daglicht zonder mij
verstuiven paardebloemen vol,
de wind bespeelt geluid met de
trompet en jaagt de dromen uit,
voorzichtig sluipen bomen naar
hun bed, vangen de noten
om weer in slaap te komen,
de stammen blazen zich naar
een eeuwig woud, van dat lange
slapen wordt…
Dode zuil
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
616 Mijn schuilplaats: 't koel en dromerig negeren;
ons afscheid staat hier als een dode zuil.…
voor h
hartenkreet
3.0 met 17 stemmen
1.890 sterren in de zon
straalden
gebroken ijs
groen blad
in een glas
ogen die brandden
handen strandden
streelden een wang
lippen openden
kusten
vergeten lusten
glazen vol geschonken
klonken als gedichten
vreemde gezichten
zwarte gevaren
verwarde haren
onverwacht
een nieuwjaarsnacht
in de hitte van de zomer
lief, blijf
blijf die dromer…
De Vrouwenfontein
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
467 Dromerig zijn ze afwezig,
en lijken gelukkig te zijn.
Als de vrouwen de fontein weer verlaten,
zie je de hoop in hun ogen.
Wat heeft hen zo geraakt?
Wij zullen het niet weten.…
pseudoniemen
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
2.909 hoe jij namen leven laat
één voor één karakters geeft, als mens
dromer
en als verlichte geest gekleurd
langs vijvers zweeft, de lelies blank
of roze licht
hoe je altijd zoekt naar juist dat ene mooie
diep vanuit jouw binnenkind
de wereld ziet
als vorstkastelen
al jouw pseudoniemen komen uit je hart
opgetekend als dezelfde mens…
Bon Voyage mon Chérie
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
611 ga maar dromer, het is tijd
dank voor elke bijzondere dag
jouw woorden, ik bewaar ze
en plak ze aan de horizon
als een zonnige lach
de boot wacht
brengt je over de oceaan
naar de lichtjes bij nacht
vergeef me mon Chérie
ik kan niet meegaan
zie niet meer om
onderschrijf het leven
speel, speel de muziek
dans, dans, heb lief
je hebt zoveel…
Haar maatje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.816 Ze staart dromerig en kleurloos uit het raam
kille tocht druppelt door een kleine kier
met haar ogen gesloten leest ze zijn naam
hij houdt haar vast maar hij is niet hier
Ze kijkt verliefder dan ooit in zijn ogen
luistert nog aandachtig naar zijn verhalen
maar ook nu zijn ze weer keihard gelogen
en mag ze weer in haar tranen verdwalen…
Gedachten
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
775 Dromerig staar ik voor me uit.
En losse flarden van mijn denken
Dansen in het rond, ongrijpbaar stil.
Lachend kijk ik naar hun dansen.
Een verlegen zon verwarmt mijn denken.
Een gevoel van overgave is mijn deel.
En met een glimlach sta ik op
En verwelkom de nieuwe dag.…
Ganzen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
668 Ganzen, waarschijnlijk achtenveertig
boven het weidelandschap in vogelvlucht
jij gaf ze jouw dromerige wensen mee
mooi en wonderbaarlijk vrijzinnig
dat royale, gezamenlijke vliegen
hedenmiddag boven de voorjaarspolder
langs de snelweg Utrecht – Amsterdam
jij herhaalde een stemming uit het verleden
overpeinsde een door zijn menselijkheid…
Argentijnse Tango
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
612 En wanneer ze samen aanbelanden
in het lange uitdeinende niets,
ze de ogen dromerig weer opslaan,
dan pas glijdt de betovering uit de omhelzing.…
In cirkels
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
567 Draaierig verwateren dromerige belevingen in mijn utopie
terwijl jij mij hypnotiseert door cirkels van mijn traan.
Je danst met het beeld in de deining als een fata morgana
waardoor wij weer even naast elkaar aan de waterkant staan.…
onze handen elkaar verontrusten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
846 buiten zie ik de prunus
gevallen, verkreukt en gebleekt
door een zon die de lente vergeet
en schuilt achter wolken
het naderend groen
vraagt om de zomer
een warme wind maakt me in
donkergroen ruisen steeds lomer
daar aan de voet
van die boom wil ik rusten
samen met jou terwijl onze
handen elkaar verontrusten
maar ik ben een dromer…
Alles op z’n plek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
459 Dromerig zie ik uit over groene landerijen
door ochtenddauw bezaaid met parelen
omzoomd door bos in blauwe nevel
overgoten met stralen zonnegoud
en als luchtkastelen zweven witte wolken
door azuren blauw diepe herfsthemel
frisse herfstwind waait over velden
zacht huilend om de zomer
maar in vochtig bos vullen de bladeren
dit seizoen nog…
Ondoorgrondelijk
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
283 Soms gaan meerdere dansers
Met een gelijk aantal dromers
Van start. De ziel echter
Is de basis van alles
Als zij zich opent
Brengt zij de schoonheid
Van het hart terug.…
Goed gekleed
hartenkreet
3.7 met 15 stemmen
3.361 Nu zit hij alle dagen, met pyama aan
te schrijven met dromerige blik
z'n baard heeft hij laten staan
zijn buikje wordt al aardig dik.
Een douche elke dag, ongezond
maar weet nog goed dat hij
er liever driemaal onder stond.
Hij is gelukkig, 't doet mij verdriet
dat hij er niet meer
als mijn studentje uitziet!…
Nachtbloeier - Dagdromer
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.114 Noem hem geen dagvlinder
sommige vlinders vliegen
nu eenmaal liever ’s nachts
Noem hem geen laatbloeier
sommige bloemen bloeien
nu eenmaal beter ’s nachts
Noem hem geen nachtdromer
sommige dromers dromen
nu eenmaal graag overdag
Vloeiend glijdt de nacht
over in de dagdroom
elke kans is welkom
om te ontvluchten
aan de eenzaamheid…
Glas
hartenkreet
3.4 met 12 stemmen
2.087 Getuigen van zijn oeverloze last
Door eigen zwakheid zover opgetast
Dat zelfs haar liefde hem niet meer kon dwingen
Want aan zijn noodlot viel niets af te dingen
Het teken stond al in zijn ziel gekrast
Nog jarenlang vond zij herinneringen
Getuigen van zijn oeverloze last
Zij zag het aan, al zijn ontluisteringen
Hij was een dichter, dromer…
Dorstige lippen
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.131 koude lichaam
De adelaar gaf haar vleugels
In spanwijdte en liefde
Zij koos de vrijheid
Van de horizon
Wijl haar schaduw
Haviksogen opsloeg
Vloog zij sneller dan
Het fluisteren van de wind
Door de wolken
Over de zee
En belandde in de golven
Van de hartstocht
In zijn uitgestrekte armen
Vlijde zich
Tegen zijn hartenklop
Het voelde dromerig…
DroomFabriek
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
911 Knussig warm en wegverborgen
gecreëerd leven in haar eigen geest
buitengesloten zijn al haar zorgen
nu alleen nog maar plezieren en feest
nee, even geen werkelijke aardse dingen
binnen de omheiningen van het omarmen
alleen nog maar dromerig zijn en zingen
de hele wereld met haar leven verwarmen
ze wil houden van gehouden worden
geen onvertogen…
zelfportret
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.141 ik vroeg een schilder
naar het maken van zijn zelfportret
wat hem daarbij het meest bewoog
hij liet een spiegel zien
maar ook zijn leven
wat zou een dichter doen
al kijkende zichzelf beschrijven
of louter zich van prototypes
gaan voorzien zoals
gepassioneerd verteller
dromer, filosoof of troubadour
misschien wel humorist, een realist…
Als de avond nadert
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
906 fijnbesnaarde klanken
vertellen over mijn innerlijke waarden
zij omsluiten heden mijn trage denken
woorden blijven liggen op de aarde
alleen mijn vingers bewegen
door wat mij wordt opgedragen
ik volg slechts de toonaangevende zegen
die opborrelt uit onaantastbare lagen
afscheid hangt boven het meer
in een dromerig hemels groen
stilte geeft…
Met mate bloot
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
463 regelmaat de vleugels uit
op warm zand
krioelt de mierenhoop
geeft winters wit
met mate bloot en
smeert tegen verschraling
in herhaling
kuiven golven wit
van rollers in de branding
bij een door wind
gestuurde landing
zon en zee
een meeuw en blauwe lucht
ingrediënten van de zomer
waar is de rust van strand
roept een verdwaalde dromer…
Huis en tuin
gedicht
3.0 met 12 stemmen
11.569 Hoe dromerig denk ik de wei
zo'n eerste zomer zonder mij.
Het huis is leeg, de tuin in vol.
De paardenbloemen pluizen bol.
De vogels maken geen geluid.
Het gras groeit boven de rozen uit.
Heel voorzichtig gaan de bomen
liggen om in slaap te komen.
Uit hun rompen rijst een woud.
En het huis wordt niet herbouwd.…
GEDICHT VAN VERRE
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.047 Van verre zweefde een stil gedicht
‘t fluisterde losse dromerige zinnen
Over lange schaduwen van het licht
van de dag die nooit zou beginnen
Door stille straten gleed het geluid
van zo goed als ontzielde woorden
Door een gedeeltelijk gebroken ruit
waarachter de mensen ze hoorden
Mensen blikten in gedoofde vuren
van twee ogen die gebroken…