10059 resultaten.
maar eens zal ik breken
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.401 wie maakt uit
hoe wolken zich plooien
hoe wind licht zal
verstrooien in jagende gang
mij maakt het bang
bang voor hun schaduw
voor het zwart van de bui
en de stortvloed van regen
ik kan er niet tegen
dat onbestemde gevoel
te zijn zonder doel, te zijn
om voor niet te leven
geven lijkt de moraal
opgevoed met dat ideaal
voel ik me…
Eerloos verdriet
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
617 bomen in het park zijn zelden zwijgzaam
zonder mij komt de zon ook op
of achter wolken vandaan
mijn verdriet is slechts eerloos
tot aan de tanden ontwapend
de maan werd trots geschapen
om met mijn eerzucht te slapen
mijn verdriet is slechts eerloos
tot aan de bodem van mijn ziel
werd mijn geest droef geteisterd
reeds door de liefde onbestemd…
Verdwenen tijd
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
620 Als het leven op zich
zich vertakt
in levens
op afroep gespeeld
automatisch, bedreven
ruist onderhuids
onbestemd
een gevoel
overstemmend de stilte
van zwijgend verleden
buigend
naar beelden,
uitgelicht
achtervolgd door
het mysterieuze
komt de overkant
langzaam in zicht,
begint
in het beeld
van een tuin vol licht
het…
Beklemmend
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.675 Mijn dagboek is volgeklad
Morgen is een open einde
Op de trein volg ik de stroomdraden
De dunne boog neerwaarts
Ze zingen onbestemd eentonig
Sneeuwvlokken smelten op het raam
Shaduwvlakken schuiven over het gelaat
Een donkere woede zet me klem
Snoert de strop om de strot
Tilt me op
Laat me los
Tot ik oplos in een luchtbel
Alles gaat…
Verloren lucht
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
840 en weer klad ik
hoop tegen de muur
als ontelbare, grijze wolken
rond gefluisterd
in blinde stormen
en al wat ik ben
blijft bestaan
in immer onbestemde regen
wanneer dag na dag
de stenen verpulveren
tot stuifzand in de wind
een stem in dag
tot nacht gezwart
breekt de laatste gebeden
als ver weg het kind schreit
door de schaduwen…
Die onsterfelijk is
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
636 Alles dat ooit op deze
Aarde is ontstaan
Is tijdelijk, waar het eeuwige
Vaak zo wenselijk zou zijn;
Elk leven, hoe zeer ook geliefd,
Zal zijn einde krijgen,
Mens, plant en dier
En zelfs de kleinste organismen
Zullen sterven, opgaan in
Een onbestemde eeuwigheid -
Slechts een die de dans
Ontspringen kan, 't is onverwacht
De dood…
Vandaag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 Gestuurd door een bestemd gevoel,
dat steeds opnieuw,
in mensen wordt herboren,
na een onbestemde nacht.
Nee, niemand is verloren,
wanneer we leren leven,
in de vertraagde tijd.
Wanneer we met nieuwe ogen,
leren zien.
Wanneer we met nieuwe oren,
leren horen.
Vandaag, en elke nieuwe dag.…
Levenslicht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
566 in lichaam en geest,
Harde winterzon die gevoelloos
Het binnentafereel beschijnt -
Schoongewassen lakens liggen
Stijfgestreken gestapeld in de kast;
Vader die allang weer aan het werk is,
Zich van de prins geen kwaad bewust;
Moeder met gesloten ogen,
Dromend van het kind dat naast haar ligt,
Kinderoog dat niets ziend
In een onbestemde…
Zaterdagnacht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
450 buiten moeten
door eenvoudige aangelegenheden
is de aardse mens al snel tevreden
de nacht heeft magische intimiteit
en uitzonderlijke mysteriën nodig
onder duizenden stralende sterren
die vannacht de hemellucht versieren
in de waanzin van verloren dromen
is er liefde in luwte van begeerte
onvergetelijk, zo vol van leven
het is een onbestemde…
Heilzame leegte
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
805 Als leegte pijn doet
rauw schuurt over de ziel
ligt eenzaamheid op de loer
leegte doet pijn
wanneer het bezit van je dreigt te nemen
soms is er gebrek aan een goed gesprek
of aan iemand die recht kijkt in je ogen
en oprecht vraagt hoe het met je gaat
dan blijkt dat je eenzaamheid kunt delen
het kan werken als helende balsem
sta even…
een pijnlijk ontwaken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 muziek uit vele kanalen mengen
zich tot een band die vol
overtuiging mij in banale
dromen vind
geshockeerd door wonderen
verlaat de slaap mijn verfijnd
geweten dat door alle mazen
van een normaal bestaan mij
als een enkeling plaatst
in het kader van een vreemd individu
vaak prijs ik me dat ik geen
standaard belofte van mijn ouders…
Valse plooien
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
485 Valse plooien
Tussen plooien van emoties
waarin zorgen waren verborgen
bewoog zacht een sluier heen en weer
zag soms de realiteit niet meer
nam alles goed in ogenschouw
het een en ander glad gestreken
bleef hier en daar een valse vouw
de diepte kreeg ze niet meer glad
de spiegel echter zei het ware
deed me openbaren en ervaren
dat…
De witzit
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
759 wat mij niet lekker zit
is het al te veel aan wit
waarin ik ruimschoots klapper
als een beetloos kunstgebit
ik slink tot weggeschoven kind
dat klein maar reuze dapper
toch geen fijne houding vindt
op een te grote keukenstoel
het onbestemd gevoel
van overheersend leegte
nadat een opgestoken wind
mijn perken van de aarde veegde…
vluchten
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
840 onder de majesteitelijke rust
van stille sterrenconstellaties
snelt men naar de nacht’lijke haven
begerig naar nog verdere oorden
felwit neonlicht verdrijft daar
elke flonkering lichtjaren ver
dreunend verdwijnen zilveren vogels
naar de blauwe nacht achter de kim
boordevol verlangen naar ’t onbestemde
nooit ver genoeg in de rusteloze geest…
Het appelmeisje
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
834 Ik geniet mateloos hoe je
in die ongeschilde appel bijt
Een onrijpe appel bovendien
Me daarna wat verzuurd aankijkt
met je verstrooide blik
gefixeerd op een onbestemde plek
En me laat geloven
dat niets je wat kan schelen
Je tandpastawitte tanden
in het vlees zet en
daar sporen achterlaat
als een carnivoor
in de nog warme prooi
Het sap…
Troost
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
546 en met een kalme vervreemding
langs de naamloze oevers
echoot de laatste winter
struikelt het zomerpaleis binnen
poogt tevergeefs leegte te vullen
een koningsspan overziet
het geraamte van woest en leeg
vult hemelsbreed de ontdooide tuin
met stralende schoonheid
terwijl dichtbij een kleurloze geest
beweegt naar een onbestemde…
In lange haren zonneschijn
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
474 herfst licht op
in spikkelglanzen
mist danst langs
akkoorden van de
eerste stralen zon
verstild kijken
koeien in de verte
vol verbazing rond
hun romp verdwenen
in een witte deken
nog is je lach
wat onbestemd
in flarden nacht
maar ogen spiegelen
al wat je verwacht
als wij het pad afgaan
en nevels vocht zich
aan ons hechten
glanzen…
Vlinders
gedicht
2.2 met 4 stemmen
2.955 we smeten je
papierwinkel de afvalcontainer in
je hele hebben en houwen
(aanmaningen, afschriften, herinneringen)
vloog als een cluster dartelende vlinders
een onbestemde toekomst tegemoet
opgetogen bijna
dat het zware soms zo licht kan zijn
net als die dakpan toen
die ik van boven zag komen, in vertraging haast
vriendelijk naar me zigzaggend…
sparrenbos
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
459 deze tocht staat het sparrenbos gedrongen in zijn licht
verder dan een eerdere ontmoeting
dichter bij herkenning dan getemde woorden
het landschap als naschrift van gedachten, verstomd
op papier, in stenen beelden, bijna achteloos
gelouterd door een bries uit onbestemd gewest
stammen, rank en recht, als bos doorregen met
limbische paden en…
Van dorp naar verre stad
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
545 De avond valt in duisternis
op aardse zwarte gronden
er ligt een diep verlangen
in het nabije landschap
een stille hunkering
in dorst naar regen
sobere onbestemde nuchterheid
tekent zich af met het donkere
silhouetten van bomen
begrenzen zoete fantasieën
jouw lucide dromen reizen
met raven, wolven en vleermuizen
in vertrouwd…
WREEDHEID
snelsonnet
3.2 met 19 stemmen
2.927 De regenboogforel ervaart zelfs pijn
en blijkt dus een gevoelig dier te zijn.
Da’s voor de vissers toch wel even wennen.
Dus wie een visje aan de haak wil slaan
moet weten dan een wreedheid te begaan.…
Overschreeuwen ( R. )
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
766 Zij schreeuwen van verdriet, pijn en ellende...
Ze zijn enorm bang, om gek te worden
van hun pijn.
Woedend van verdriet.
Wat te denken, van de tranen, te delen?
Daarvan word je stil en liefdevol.…
Afwijzing
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
513 Afgewezen zijn, doet pijn...
Ik raak mijn verleden kwijt om mijn toekomst te winnen
Zie het ontluikt zich als een roos
Ik laat geen traan meer vloeien, want ik zal nog bloeien...!…
Wind
hartenkreet
1.2 met 15 stemmen
1.514 De wind waait mij
ver weg
van hier
over uitgestrekte vlaktes
van onbestemd
verlangen
ik wacht
waar de wind mij waait
aan de oplichtende horizon
is de dageraad
slechts een manestraal
ver weg
ze waait
over onbereikbare
bergtoppen
laat sporen na
in de bedding
van de rivier
er waait
zomaar ineens
een andere wind
geeft een…
nessun dorma
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
2.449 of sluit bewust de ogen
de stilte van deze nacht
kan schreeuwen of
opnieuw verwonderen
het ligt niet in mijn macht
de verzuilde gevoelens
van dit moment
zomaar af te zonderen
het zijn verleden
gedachten van
latijnse gezangen
ook de droom van
opnieuw verwachten
waar mijn hart onbewust
door wordt bevangen
maar bovenal
het onbestemde…
een vluchtige damp
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
804 ik snuif de vochtige damp
opstijgend uit het natte gras
het vult mijn longen en aders
zoals nieuw leven ruikt
zoals aldoor het prille was
het geurt mijn dromen vol
van ruimte en lucht
het geeft mij vleugels
laat het zware gaan
het schept een nieuwe vrucht
zo voel ik even
aan de schepping
word gewaar
van het onbestemde
dat zeker…
melslief, hou ervan
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.069 vermaak me dan
bijt het witte blad hem toe
een scheve grijns in de hoek
geplooid, de spanning nog ongelooid
blijft hij bij zijn leest
de altijd trouwe pen
leest zijn vlottende gedachten
hij stuurt en stuwt
zijn onbestemd ideeëngeweld
door de inkten tijd
van over altijd wereld
op zoek zonder ooit te vinden
naar wat moet en altijd zal geweten…
hoe je zacht ruist
netgedicht
4.7 met 16 stemmen
874 hoe jouw adem me verbindt
met het zuchten der bomen
onbestemd bewegend
met de boswind in
mijn haar
ik laat me langzaam leiden
zolang de dag bestaat
in ‘t licht op onze mond
en zo lome tederheid
je hebt mijn ogen gesloten
in de lenden van de nacht
waar je ’t hart van onze woorden
in eeuwigheid hebt vertaald
over jou gebogen
heb ik…
mijn dagen als hond
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
572 het zij aan zij lopen het was het
dragen van de eindigheid op een
drafje, God kan niet sneller meer
verdragen op deze technologische
paden, Hij vreest het eind van zijn
dagen de straatplaveien gevlochten
mensen vaag in hun onbestemdheid
van lange dagen en bevruchting onder
de tegels, mijn hond en ik ingebeeld
hij behoedt me niet van het…
Aan beide zijden ben je mooi
gedicht
3.2 met 12 stemmen
6.930 Nu, hier achter plank en hemden,
strijk jij het haast onbestemde,
dat ons scheidde, dat ons remde
in een handomdraai weer glad.
---------------------------------------------------------------------
uit: 'Dat zijn zo de dingen waar het hier om gaat', 2002.…