397 resultaten.
Gezamenlijke Leegte
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
437 Daar werd met zoute lippen gezoend
gericht op zijn geketende lijf
die jaren van smuilen en buigen
vervreemd in de gedeelde leegte
bleven de wrede kauwtabletten
weg van rustgevend bladgeritsel
stuitte zij op zijn verharde huid
Zij wierp alles met verve van zich af
de afschuwwekkende werkelijkheid
met vulgaire viswijventrekjes
daar stond…
het rijmt niet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
137 het hunkert naar iets
dat stroomopwaarts
het leven duwt, zonder
buitengewone krachten
maar met de hand
die slechts wijze
voorspellingen kan lezen
het rijmt niet, dagen zijn gelang
het seizoen fervent geraakt
aan onredelijke wispelturige
vervreemde eigengereide
levens beschouwingen
toch zijn de lijnen in de palm
in symmetrie gestegen…
Sinds die nacht
gedicht
3.3 met 117 stemmen
36.153 Sinds die nacht die ons
weer bijeen moest brengen
en die ons verder dan ooit
van elkaar heeft vervreemd
ben je langzaam maar zeker
aan mijn gedachten ontglipt.…
Trap met zeven treden
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
2.228 Vervreemdend stil, onzekere hospitaalgang.
Besef van tragedie breekt traag door.
Resteren laatste adem, huilende gezichten.
Overlijdensberichten, keurig in de rij
in de krant. Clichés die ontoereikend
welgemeend hun opwachting maken.
Onverdraaglijk leed hoe het ook zij.…
Afgelopen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
2.463 En alles niet zou kunnen vervreemden
en
vervagen
in gebaren en gedachten aan een afscheid
en stappen die volgen
in de toekomst
die ik wil bewaren
als de souvenir
die ik vergeten ben
hier
achter te laten.…
Uit dit zinkend jaar
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
2.011 het dal leek peilloos diep dit jaar
de bodem bleef maar zakken
en meegezeulde drab
maakte elke stap te zwaar
de broekriem werd verstrakt
bezittingen vervreemd
oude banden doorgehakt
nieuwe lasten gemeden
en nog was er geen vaste grond
werd de gang niet lichter
immer drukten de plichten
toch sluit zichzelf het zuigend gat
verheft zich…
Onhoorbaar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
595 ik wil geluidloos gedag zeggen
want jouw woorden hebben betekenis
die je alleen in stilte kunt begrijpen
begrip moet dikwijls verder rijpen
ik wil in stilte afscheid nemen
want ik lees nog altijd jouw gedichten
alsof ik jouw oude stem kan horen
tussen alle vervreemdende gezichten
onhoorbaar maak ik nieuwe herinneringen
zonder heimwee, want…
Brugpensioen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
675 Het verlangen ernaar vertrekt
van de gedachte
dat werken vervreemdend is.
Dat arbeid altijd een beetje
dwangarbeid is.
Mensen een zucht
van verlichting slaken
wanneer ze er eindelijk van verlost zijn,
en zich samen met hun partner
van ’s morgens tot ’s avonds,
dicht bij elkaar,
in huishoudelijke kwarweitjes.…
De zon is een troost
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
635 de dagen vallen uit mijn handen
ze voelen als vervreemde vrienden
als een landschap zonder hemel
er is geen liefde zonder vrede
er is een soort van morgenlicht
kruipend uit de verfkist
van impressionistische schilders
hun onhoorbare taal
door absint stuk gedronken
water rimpelt kalm
mijn ziel rust even uit
achter zachte tralies…
Zielerust
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
1.295 Er zijn van die momenten
Dan voel ik mij ontheemd
Van alles wat mij lief is
Voel ik mij vervreemd
Het is dat melancholieke
Geboren uit het niets
Het vult mij met een sterk verlangen
Naar dat onbekende "iets"
Een oord dat ik vaak vergeet
Door alledaagse dingen
Maar mijn gedachten aan die plek
Laten zich nooit verdringen
Uit mijn diepste…
Vriendschap ?
hartenkreet
3.5 met 26 stemmen
3.957 Als we samen lopen
dan lijkt dat gezellig en fijn
voor de buitenwereld heel open
maar dat is misschien maar schijn
Als we samen praten
dan is dat niet gemeend
misschien heb je het niet in de gaten
maar ik voel me van jou vervreemd
De dagen vervliegen
dit is voor mij de limiet
ik kan er niet om liegen:
dichter bij elkaar komen we niet…
De reis naar Sybaris
gedicht
3.7 met 15 stemmen
11.491 wij lopen met een feestende menigte mee,
dan, de buik gevuld, gestreeld,
een speling der natuur gespeeld -
En verder weer, naar wat al het begin
van afscheid is, de kleine vervreemding.
vijfentwintig uur terug in een doos
voortgesleurd maakt mij bang en boos.
------------------------------
uit: 'Gedichten', 1984.…
Orgastische feesten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
777 ik voelde al
aan de voorzichtige
vlucht van je handen
de zacht tedere
lentewind in
zijn prille vleugjes
vaak lichtten
in vervreemding
de eerste kleuren
op waar de zon
haar koesterende
warmte geeft
daar geuren
plotseling lieve
orgastische feesten
die de boodschappen
van steeds grotere
evenementen delen
hangen seizoenen
hun wassen…
Glazen vitrine
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
760 naakt kan ik zijn
zo vreselijk vervreemd
ja, van de wereld om me heen
ik tel het vuur in mijzelf op
maar as kan je niet tellen
roept de gevlogen engel
nog uit de verte
haast onhoorbaar
terwijl de kim toch
mijn hart raakt
en de kou mijn vel omsluit
zo ontkleed kan ik zijn
in een vloed van gedachten
de handen, zwart van de resten…
In overvloed
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
632 Het gegeven is bekend
hoewel nimmer toegegeven
het westen is gruwelijk verwend
vervreemd van natuur en samenleven
Brood en zorg minzaam aangereikt
het meedenken gewraakt tot zwijgen
de massa volgt indolent in het menselijk zijn
verwurgd is de tolerantie alles te verkrijgen
In Soedan vraagt een kind om water
in een leven waar het nooit voor…
god in eigen vaderland
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
411 vervreemding in de dialoog waar
woorden mijn handen breken, in
de constante zonder god maar
in beleving is het herrijzen van de schepper
mijn eigen beeld
het beeld van klein tot groot, van tam
tot ongetemd, het genoegen in berusting
sterft halfzijdig wanneer ik weiger om te dienen
en mijn knieën het gekrompen lichaam te laten dragen
was…
waarheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
405 onberispelijke vorm
verglijdt onder mijn voeten en draagt
de leegte die ijlings de ruimte vult
op het pulserend veld van komen en gaan
een vinding die rijkelijk had gebunkerd
tot schuilplaats morst nu vloeibare
alinea’s op het voorwoord dat herrezen
uit een atoom nu blind in braille wordt gelezen
vingervlug kraken de kootjes
letters tot vervreemde…
Oorlogsglas
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
651 wereld
gewoon was doorgegaan
Voelde jij je als los zand
een samengeraapt zootje
opgeslokt door die
allesverzwelgende oorlog
die jou in stukjes glas brak
Je had gezicht noch naam
het kostte pijnlijke jaren en tranen
voordat het verbrijzelde glas
zich kon vormen tot een raam
van glas-in-lood
Dat raam van oorlogsglas
onthulde de vervreemding…
adem mijn dromen
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
960 adem mijn dromen
voorzichtig in
als ik jou vertel
met zachte stem
wat je toe mag komen
ik waas niet
bij daglicht
ben noch een schaduw
in de nacht
voel de bries
van tederheid
die het versteende
verzacht,
je naar jezelf geleidt
diep in jou
aardt de binding,
de kern van rust
vandaar uit
wordt vervreemding
in slaap gesust…
Uit de hemel van Pim Fortuin
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
807 Verdwaald, ontheemd, vervreemd van al wat was.
Op drift, van uw ankers losgeslagen,
zoekend, zwalkend zonder zuilen als kompas.
Geen waarden nog normen die u dragen.
U hebt uw God gedood uw smart is groot,
in welk verborgen graf is Hij begraven?
Hoe vindt u in uw kommer en uw nood,
nieuwe kracht uw levensgang te schragen?…
de verslavende kiss
netgedicht
4.1 met 30 stemmen
1.913 een deken van grijs
ligt over de Maas
het is nog vroeg
als ik daar naar toe reis
mijn lijf draagt nog de waas
van ene menselijke vervreemding
het was nog kort geleden
dat ik de gerolde Samsom
naar het verleden joeg
ben nu mijn eigen baas
zo wilde ik bewijzen
het was Nico uit Tine
die mij door de jaren droeg
hier aan de kade
op een…
Het witte goud
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
814 Bittergoud vervreemd,
pril geluk genoeg
ja resoluut weggestoken
het maagdelijk witte goed.
Verder kan het zo niet gaan.
Verlangen wordt gebundeld,
verrassenderwijs maakte het niet uit
wanneer het zich goudwarm ontsluit.…
Grapje van God
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
1.664 In de hemel staat een pruimenboom
in eeuwigheid te bloeien
vol van zoete paarse vruchten
hangend in het hemelnat
voor al diegenen die de spot er dreven
met Zijn eeuwig leven
en de grap konden waarderen
die zij waren - van Zijn hand
Alleen voor doodgewaande geesten
die hoogmoedig zich vervreemdden
van Zijn hand waarmee Hij zelf
ooit de lach…
Ondeelbare gedachten
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
606 Het lijkt allemaal vreemd,
ideeën en wetten gespeend
van naam, ongrijpbaar, wie
zal weten hoe het er voorstaat,
vervreemd van sterren, daglicht
dat in het avondrood opengaat,
in gezicht van goden die verdwijnen,
overdaad in verholen stilte, vergaat
weer in een nieuwe vraag, hoe zal deze
in een andere vorm verschijnen?…
Zondvloed
gedicht
2.9 met 14 stemmen
5.069 Wilde verwoester, laat ons van de aarde
niets dan het heimwee naar u doodse beemden,
die Noach’s nageslacht voorgoed vervreemdden
van ’t woonschip en zijn drijvende diergaarde.
---------------------------
uit: Schipbreuk (1945)…
Vanaf de horizon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
744 Het gras kleurt grauw
waar jij dromen verspeelt
slapen zeemeerminnen
op vaste wal, vervreemd
golven klotsen tegen kadekust
dromen hernemen liefste lust
en jij schrijft brieven aan de toekomst
vanaf de horizon tot aan het heelal
voor wie het hoort, de zondeval
is door jouw ogen droomgestoord
maar het leven is geen carnaval
door liefde…
Wiede leegte
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
447 heeft gekeken naar het bleke
Vlees van vele levenloos,
Gelijkend zich voor 't leeuwendeel
In dagen van lamlendigheid
Voornamelijk vervelende
In lethargie verkerende,
In lendenen en in hun leden
Bijkans uitgeteerde zombies
Van savanne's wiede leegte
Ooit ontheemde en verweesde
Door de mensen gedresseerde
En daardoor van hen vervreemde…
Proxima centauri
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
501 diepte die ontneemt het licht
met oneindig gewicht en zwaar gemoed
dat omhelst het hart zo dicht
dat het welhaast stikken moet
verder dan de einder gaat dit niet
stiller dan zwijgen zonder woord
met ruimteloze aarde in het verschiet
in een zucht door niemand gehoord
verder van huis door asbreuk en onbalans
een steen die van de rots is vervreemd…
Quatsch
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.083 IJdel geklap van klinkende klanken
vervreemden de leegte met luchtloze
liefdespartituren plachten de heren
raadselend rede te deponeren
of imponeren met oerkretenkwats?
Hun diepbezielende ontreddering
orkestreren Jupiter en Hades als
vuurbezwaarders van kosmische krachten
Ach!…
Het eilandje mens
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
491 zacht maar
onverbiddelijk
trok tijd de
middag uit elkaar
er vielen gaten
die door paniek
niet meer te
dichten waren
realiteiten uit
andere dimensies
gingen voorbij in
totale vervreemding
waar wij verbonden
stootten zij af met
ongehoorde kracht
in botte interventie
nog drong het
niet op maar
liet zich zien zonder
raakpunt…