318 resultaten.
Rustig
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.008 Toon je verrukt over de hofhaag, zo strak geschoren
merk op dat het lover van de wilg zich voorover buigt
en blijvend van de zorg voor mijn plek hier getuigt.…
voor Herman, verloren maan
netgedicht
3.6 met 17 stemmen
647 ik sluit de nacht
en proost op duisternis
hij stilt mijn dorst, slaapt in mijn armen
zoals de dwaze bladeren in de wilg die zwijgen van geluk
onder de huid van een volle maan
zachter proevend
en nog verder
ik luister of ik iets hoor maar niets beweegt
zelfs niet naar de mooiste gedichten van jou
gestoffeerd op het eerste gezicht,…
Winternacht op Texel
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.184 Mismaakte en zotte wilgen zonder blad
Wringen geweldig hun gekorven tronken...
Het eiland geurt zo vruchtbaar en zo zat
Naar 't polderwater en de vette bonken.…
uitzicht op de Ooy
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
508 De zon verlicht de polder,
het water en het grasland;
ik herinner mij een vrijpartij
op een zomers waalstrand
waarbij wij samen kwamen
in een lijfelijk liefdeslied,
achter de kromme wilgen
en het wuivend riet.…
Dijk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
579 dat ik een dijk kon vormen
van korrel, zand en slijk en wormen
van minuscuul..tot groot en hoog
zag grassen groeien,
kon horen schapen blaten
koeien loeien
voelde hoe hun poten stampten
om mij breder sterker
en lag naast het kronkelende water
zag boten varen
wolken drijven,
stormen weer bedaren
ik zag hoe huizen op mijn dijk
hoe wilgen…
Dag van ontspanning
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
543 Vandaag ben ik langs het water gelopen
en heb van wind en wuivend riet genoten
langs bermen waren wilgen opgeschoten
daar achter lag de horizon wijds en open.
Een panorama vol smaragd en robijn
doorzeeft met held're gouden zonnestralen
als ladders waar engelen op en af dalen
zo kan dus de aard nog paradijslijk zijn.…
Lente
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
651 geboorte gerelateerd
Je gaat naar een 40 jarig
huwelijksfeest in ‘t groen,
zingt over hun dochter
die ze groot hebben gebracht
En dan ineens zie je jezelf lopen
op een brug,
waarop het beeld
van een moeder en kind
dat je ooit fotografeerde
en jij loopt achter de kinderwagen
Je filmt het kind slapend in de wagen,
‘t groen van de wilg…
Herfstnacht
poëzie
3.0 met 21 stemmen
3.785 Langs wei en wilgen glee de vochte nacht,
Het deinzend witte kleed golfde en bezoomde
Het lage land, - boven de herfstdauw doomde
Het blinde oog der maan - zo stil, zo zacht.…
voel jij me nog
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.294 prille zachtheid vermoorden
voel jij me nog
mijn verre lieve
ik was het toch
die je wilde gerieven
zo ga ik weer een stille weg
zoekend naar mijn verloren deel
struikelend over droge tranen
stikkend als in een slangenkeel
voel jij me nog
mijn verre lieve
ik was het toch
die je wilde gerieven
ik slenter door oneindige lanen
wilgen…
Silence
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.201 Opkijkend uit mijn krant,
keek ik naar de bloeiende wilgen aan een waterkant,
zacht fluisterde ik mijn reisgenoot in de oren,
hoe mooi het voorjaar begon te gloren.
Toen hoorde ik een mevrouw, heel ontevree,
die vertelde mij, dit is een stilte coupé,
daarbij keek zij heel verontwaardigd,
ik dacht nog, die is niet aardig.…
Oortjeshekke
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
873 Achter de slingerende dijk
- elke bocht een openbaring -
het glanzende water waarin
de groengepruikte wilgen
zich als ijdele freules spiegelen
Terrassen vol mensen en mensjes
tussen voorzichtig groenende bomen
Kleurige kleding, exotische honden
met hun verliefde eigenaars
tussen de auto's van alle tijden
Borden vol bio-verantwoord voedsel…
Moeilijk bereikbaar
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
650 Er was slechts liefde
om tijd niet te doden
er zong een kind
zorgen in wilgen
gehangen
in heimwee bevangen
hoorde een lied
een kind
mooi gezongen
met kleine stapjes
en sprongen
het hart
werd al oud
nooit de horizon
gezien
en vingers voelden koud
tastten aan de ziel
misschien
was de mens
in wezen onbereikbaar
of was ik…
Van ál de tranen, die mijn wanhoop schreide
poëzie
4.0 met 7 stemmen
1.680 Dede' u de wilgen van mijn weemoed wrokken,
Vol teedre bloemen geurde er 't welig gras.
En zoetjes droeg, wen luidden de avondklokken,
Haar wel de herder vér van 't zwart moeras.…
Ommen - Holten
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
432 Rijdend over het asfalt
Overzie ik mijn leven
En hoor ik zacht
Het bos dat me roept
Ontvangst met open armen
Wanneer ik het tapijt betreed
Nog nooit zoveel kleuren groen
De Flexa kleurenwaaier
Ik snuif de energie
Ik proef haar aroma
Kijk het moois naar binnen
En voel de kracht
Na iedere bocht een verrassing
Een saluut van geknotte wilgen…
Si-Chy
poëzie
3.7 met 6 stemmen
1.932 Uw haren zijn elastisch en zij blinken
Gelijk in sterrenlicht het loof der wilgen,
En uw borstjes: twee satijnen appels,
Die blozen in het vers bedauwde gras...…
Allerzielen
poëzie
4.8 met 4 stemmen
4.612 'k Heb zo menigmaal gegaan
waar de wilgen te treuren staan,
buiten stad, naar 't dodenveld ...
'k Heb bij woeste windgeweld
't geel gebladert dwarren zien
en onwetend op de knien
neergezakt en nagedacht
dat de dood met 't mensdom lacht
lijk de wind met 't dorre blad ...
Kranke mensdom, sta hier wat
bij de graven.…
Weekje september
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
496 netgedichten van de afgelopen week
___________________________________
Zal iemand je troosten, gedachten vannacht
Met hart en ziel in a space fantasy
Geen neologica eerder magie
Zie ommezijde in schemerpracht
Zon van de schepping, bron van inspiratie
Jachtgodin Artemis pracht der seizoenen
Bloem op de hoed van Bessel van der Kolk
Een wilg…
AAN DE DIJK
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
563 De bries draagt het gerucht van oude vossenlisten,
geweven tussen riet en wilg, tussen waarheid en bedrog.
Mijn pen, een scherpe snavel, laat vloeken vliegen,
als schreeuwende spreeuwen.
Hier sta ik, vandaag dichter, verankerd in mijn herinnering.…
Sacred Dance
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
429 We dansten vrede onder de wilg
In de pauze zaten we
en praatten we
keken naar die boom
twee jaar geleden
geknot totaal nog omdat takken
op ‘t gras belandden
en voor omwaaien bevreesd
Er waren stemmen geweest
hem te kappen
toch alleen geknot
wij dachten, haalt hij het weer?…
Ons eigen land
poëzie
2.0 met 9 stemmen
2.250 Ons eigen land, in zilvr- en parelwazen,
Omspeeld van zijden zilte zeeëwinden,
Belommerd koel van olmen, wilge’ en linden,
Hoe houdt ge ons gevangen in uw mazen!…
Schokkerse schrik
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
469 Schoklands' noordpunt
tal van iepen in karkas voor eeuwig verloren op een rij
het kimportret schaduwt takken bladerloos en vogelvrij
tijd dat-ie eens gumt zo de Heer hier heeft gestunt
Schokkers korenwijn staat om klaar te schenken
eenmaal droog kwam ziekte via stadsbomen binnen
reden wellicht te overwegen weer nat te beginnen
toen uw water wilgen…
Salem's flanken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
622 hemels parfum
spraakloze taal strooit stilte naar binnen
spreekt luider dan orgel of daver van drum
zou ik vergeten, bergen van Sion
hoe vrede in brede almen zijn weiden uitspreidt
op Salem 's flanken waar banken staan in het licht
waar kabbel van kreken tot drinken verleidt
toch zal ik fluitend mijn oude luit uit
de vingers van de wilg…
Zomerse IJsselpret
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
684 Langs de oude wilgen en het frisse groen
ging ons hitsige bootje alsmaar sneller,
Kees gaf geile Karin toen een vette zoen,
en dat geflikvlooi ging steeds maar feller.
Tenslotte doken we allemaal in het water,
want ons slappe bootje ging verloren,
zo had de IJssel zijn Titanic-flater,
heel vreemd, want alles was bevroren.…
Landelijk tafereel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
393 Aan de einder draaien wieken,
Torens spitsen recht omhoog,
Rijen wilgen en populieren
Perspectieven ’t weidse land,
De rug krom gebogen leunend
Op een stok, staart d’oude
Naar verten achter d‘horizon.…
Stervende zwaan
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
273 De avond zinkt in purperen schaduwen neer bij de wilg,
een slapend oog in het rimpelende, koude water.
vergeten is de hand die beelden wilde schilderen,
wanneer het duister zacht de oever omhelst.
Daar glijdt de zwaan, een eenzame, ijzige schim,
zijn vleugels dragen het bleke licht van de maan.…
Schimmenspel…
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
102 Lichamen buigen als oude wilgen
diep naar het beeldscherm voorover
gekrenkte nekken moeten stilzwijgen
als smakelijk hapje voor een rover.
Gemoedelijke rust voor de spieren
dooft geleidelijk de innerlijke bron
wie al te lang zijn stilstand blijft vieren
wordt schimmenspel van wat hij ooit kon……
't Zeeuws-Vlaamse land
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.328 dijken
Daarbinnen is de aarde verdeeld
Vanaf het voorjaar tot de late zomer
Worden hier ontbijt, lunch en diner geteeld
Het Volkslied zegt "Een land apart"
Het loopt van d'Ee tot Hontenisse
En van Hulst tot aan Cadzand
Als ik dood ben zal ik het missen
Ik zal ze missen de mooie kreken
De ruige oevers vol wuivend riet
De geknotte wilgen…
winter van ongenoegen
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
708 Het is als een bleke
afspiegeling van mezelf
de einder staat bol wollig
uit het grijswit van zichzelf
collage van bevroren beelden
het huis komt er onder te krommen
ik zou het liefst reepjes trekken
de wilgen en de katten
die de achtertuinen door steken
de ramen betrekken in een damp
binnen ligt alles te tochten in wachtkamers
het ligt…
Wiegeliedje
poëzie
1.7 met 6 stemmen
1.212 Zilver in zilvermaan,
Zingend de wilgen staan,
- Droom, kindje, droom! -
't Ruisende molenrad
Sprankelt de rozen nat,
De aarde is in dromenbad.
- Droom, kindje, droom!…
Klompen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 Het land bleef wachten
Seizoenen deden hun ding
Die er woonden
Wisten van geen haast
Van de wereld alle tijd
De akker, met leegte gevuld
Liet water glimmen naar groen
Drie boerderijen waren een dorp
In een tijd die langzaam gleed
Waar eens huisjes gehurkt
Tegen wilgen leunden
Waar de stilte wolken kleurde
Het land met wind mee boog
Werd…