5374 resultaten.
Hervonden beek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 Zij weten niet van de schaduw
die de bomen langs het pad
beletterend werpen op het gras ?…
de man op het plein of de dood van Coster
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
575 klinkers en schaduw gaan zijn verstand
niet te boven in het holst van de nacht.
al zou hij wijd open waken over de lange
stromen herfstbladeren klapperend
als een vals rapier op straat, optornend
tegen de schouder van een regenwolk,
de hoge man zwijgt vol verachting bars
in het oude hart van de stenen stad.…
1 tot de macht 4
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
657 Eén fluistert zacht, voorzichtig en klein,
een kind dat schuilt in hoeken van schaduw.
Ze huilt om wat was, om wat nooit zal zijn,
haar dromen verloren, gestolen door chaos.
De tweede schreeuwt, zo rauw en luid,
een stem van vuur, een storm zonder einde.…
op de kop tussen dopheide
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
422 in ’t open veld was geen schaduw
van laurier of struik te bekennen
behalve van ’n eenzaam wolkje
dat zo weer voorbij waaien zou
en toch
toen hij ging liggen
kwamen de schapen
grazen en stampen
en sneden
met hun silhouetten
als tanden
’t fris aangegroeide
goede gemoed weg
dat blakend in de zon
eindelijk begonnen was
op te bloeien…
Night and Day
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
274 Des nachts rust onvolmaaktheid in de dingen
silhouetten, schaduwen en schimmen
contouren vaag herkenbaar aan de kern
die neigen naar een einder, ongericht
voorbij aan horizon en helder licht
Maar overdag, in een kairosmoment
blindelings langs holle oude bomen
speurend in het nu van niets naar iets
scheert inzicht rakelings voor 't geestesoog…
Wat niet van mij was
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
349 Onder de schaduw
zat een ruggengraat.
Onder de angst
een hart dat bleef kloppen.
Ik bleek geen breekbaar vogeltje,
maar een dier dat wist
wanneer te vluchten
en wanneer te groeien.
Nu herken ik het moment
dat iemand mij wil vullen
met zijn onverteerde donker.
Het schuurt,
het verwart,
maar het landt niet meer.…
Wintertafereel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
302 Het hart dat zoekt, wordt zacht behoed
door sneeuw en schaduw, stil en bang.
En onder elke witte deken
schuilt iets dat bijna nooit verdwijnt:
gemis dat meteen de stilte breekt...
Het gele licht dat door de vensters schijnt.…
De weigeraars
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
228 Dan zal de aarde buigen door haar hoeven,
het gewicht dragen van wie niet meer gaat,
er geen schaduw meer is voor de jeugd,
omdat de oude bomen blijven staan tot in de eeuwigheid.
Dan moeten we wel omhoogkijken, naar de abyssen.
Wegen van ijzer bouwen naar de maan.…
Dochter
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
2.581 Populieren werpen hun schaduw naar de overkant.
Ik draag mijn dochter naar haar nest.
Zij kriebelt het oor met binnensmonds gegiechel
en de speelse spot: "Ju!"
en ik word het mikpunt,
de muilezel die schuimbekt onder een donzige last.…
Verdrongen heesheid
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
1.473 Ik keer terug
naar de schaduw,
door mijn handen gedragen
en houd me schuil
in de stilte van het leven.
Ik waag het niet om
de wereld in te lopen,
waar luidkeels mijn
stem werd verzwegen.
Al jaren slaap ik
met mijn lichaam
in langzame heesheid,
verdrongen door de tijd,
kapot geschreeuwd
in een teruggetrokken leegte.…
Het punt (Michelangelo Antonioni)
gedicht
3.6 met 84 stemmen
21.315 Streef
naar een minzaam vergelijk
laat het slot
weerklinken
en stijg
neem je schaduw op
voer het naar de hoogste top
en neig dan
naar opzij
achterom
een kwartdraai
rond
het vlak dan af
maak de strop goed strak
trek de draad snel na
loop ook langs de flank en
sta
verstomd van het zicht
ontdaan van je plicht
Zweef moeizaam…
Middernacht
gedicht
2.9 met 77 stemmen
20.139 Jij die hier naast mij ligt, ik hoor je adem niet,
in de schaduw tussen stadlicht en nachtlicht,
arm om je hoofd, zo stil en ver verwijderd.
Waak je of slaap je nu, denk je of droom je?
Ik werd wakker vannacht als gestreeld door je hand,
op mijn voorhoofd gelegd, mijn denken geregeld,
mijn angstige zorgen gesust en verminderd.…
bekentenis
netgedicht
3.5 met 23 stemmen
1.025 vingers vol
zwarte vlekken tikken
de vloedgolf op mijn lijf
dwingen tot woorden
en verdraaide schaduwen
onder een bewolkte lucht
ik zink
naadloos van dag naar nacht
wanneer honderd ogen van de zee
mij verdoven
met ijzige koude
als gehuil van stilte
het is niet jouw tijd
die me alles vertelt
noch de adem van het scherpe water…
Parasolde lunch
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
829 ik at schaduw
toen jij zon en zee
koos als ontbijt
gegarneerd met stilte
de lege stoelen
kaatsten eenzaamheid
parasolde lunch
temidden van de
zonverbrande lijven
nam drankjes die
de hitte en wat kou
toch niet konden verdrijven
donkerde jouw tafel
met de zomerzotheid van
je aangeschoten vrienden
ik had het wel gehad
eindigde…
suizen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
488 het lage licht boven de horizon
strijkt met ver reikende vingers van zilver en schaduw
langs de felwitte berken tegen de vriesheld’re herfstlucht
over de giftig rode geheimzinnigheid van vliegenzwammen daaronder
het glinsterend lover van felrode vossenbessen
aan de bosranden juichen de bomen ruisend in een stemmig herfstkleed
slechts de wind…
Haar heilig vuur
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
2.640 Zweten
bezeten
zijn schaduw
zichtbaar op de muur
verbeten
kreten
neemt hij haar
heilige vuur
Dierbaren
paren
explosief vanuit
het brein
gevoelssnaren
doordringbare
begeeft hij zich
op haar terrein
Erotiek
magnifiek
stijgen zij
naar het ultieme
dramatiek
fotogeniek
zweven ze uit
het anonieme
Buitengemeen…
overleven
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
710 ik zal stranden
met de zeemeermin
en het water verdelen
in vier fonteinen
zodat de lucht bewegen
kan in rivieren
en bomen van
hout
de vlinders verbrand ik
in het vuur, zonder zomer
op te wekken
en uit de kleine
druppels regen buig ik
licht, net zolang tot schaduwen
vallen over oud geworden
dromen
ik zal slapen in haar armen…
Om te overleven
gedicht
3.0 met 14 stemmen
6.966 Om te overleven schouwen we je weg
Slokken we je schaduw op.
We plaatsen je
Achter ons, zo dichtbij
Dat ons bloed begint te stromen.
Lievevrouwebedstro omgroeit ons
Bedenkelijk snel.
Met onze rug naar je toe wachten we je
In slaap, ademen onhoorbaar
Onze herinneringen uit.
Geen sterfscène zullen we nog delen.…
op een zondagmorgen
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
845 ik heb de zee gezien
zo vlak en verlaten van handen
dat ik op haar buik kon
wandelen
de wind viel stil, ook
de schaduwen om over te
springen
niemand groette mij of
deed deuren open en ik vergat
de vele monden, gered uit
het bestaan
van millimeter ribben
mager uit het bloed
van het kind dat op de horizon leek
kortademig door de…
Blad en schemer
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
920 Om het stilzwijgende
van liefhebben en het bewegen
in licht
en op een dag
zal ik naar huis terugkeren
om het afscheid te beginnen;
in de schaduw van een déjà-vu.…
genieten
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.262 In de schaduw van de Zimmertoren
liet ik weer eens mijn gedachten gaan
een overvol terras maar niemand kon dit horen
laat staan dat iemand het kon verstaan
De schoonheid van het rimpelloze water
bruusk verstoord door een vissende reiger
de sfeer gebroken door het gesnater
van de eenden aan de steiger
En toch zit ik stilletjes te genieten…
Gedicht
poëzie
3.3 met 9 stemmen
3.056 Zo ook gaat de geliefde
Mitri Karamasoff
dood
Ons op de schouders
valt nu laat en schuin de schaduw
des Iwan
Om het lijden dankbaar worden
en schijnbaar blijde
het scherpe vechten van spin en bij
verbeiden
Soms reeds is schoon mijn hand gesloten
alsof er geen verlangen
over mijn…
De vlucht
poëzie
3.6 met 11 stemmen
1.909 En mocht hij zich verschuilen
In liefde en plicht,
Een kever in rozentuilen
Tussen schaduw en licht,
Gij schudt hem uit de bloemen
Met tedere spot,
Tot hij U zal noemen:
Mijn Heer en mijn God!
----------------------------
uit: Kringloop (1936)…
bijna gevleugeld
netgedicht
4.7 met 18 stemmen
679 ik ga binnen; het waait
rust door ramen, de levenden
en de doden
het vederlicht murmelt
langs gekleurde glasvogels, te midden van
zeeglans, het houden van
je staat gebogen zoals ik
eerder
in volgegoten schaduwen
van de dagstilte, veroverd door verleden
eeuwigheid
ik adem diep wanneer je hand
beroert en leg me neer,…
een sleutel te smeden
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
1.026 wat is toch de zin
als mijn armen
naar jou strekken
en zij in schaduw
vertoeven
je zag in mij
wat zonnige vlekken
die naarmate
de tijd voortschreed
jouw hoop en verwachting
in desillusie
begroeven
waarom zal ik jouw boeien
nog raken
als slechts verdriet
en wanhoop
je bestaan zo wraken
vertel maar niets
ik ontbeer de macht…
Haar kuise lach
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
778 met de werkelijkheid
ze confronteerde mij
was harder dan ik dacht
wil met waarheid schikken
maar ze geeft niet thuis
ze liegt de deugden met haar ogen
haar kuise lach hangt naast het kruis
mijn dagen zijn verhuisd
de nachten heeft ze meegenomen
haar kasten eens gevuld met dromen
zijn nu leeg en tot zichzelf gekomen
ik zie de schaduwen…
de innerlijke schemer gevangen
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
782 binnenveld
blauw geletterd
met rood doorstreept
lokken sporen, halfvergaan
tot aan de bosrand
in het windgebladerd ruisen
klinkt een verre stem
en in mijn lijf de dood
met ruwe wind
daalt de vogel naast mij neer
spreidt zijn veren over het zwarte stof
ik vlucht en op zijn vleugels
laat ik me ondersneeuwen
gestrekt, valt de schaduw…
Witte druppels
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
1.103 zijn ogen tintelen
maar achter die tinteling
sluimeren de schaduwen
die zijn aanzien bedreigen
als uitgestelde regen
elke vertraagde bui
grift nieuwe rimpels
in zijn verweerde gezicht
toch blijft zijn mond
meestal luchtig gebogen
schildert hij de zwartste letters
nog altijd zo licht mogelijk
talloze grijze nuances
weven zijn verhaal…
Souvenir
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
847 Wind
weerspiegelt mijn wankelen;
vel over been
verwaaiend
tussen dikke lagen schaduw
en meeuwen die vluchten.
Morgen blijft
zonder tegenspraak
wanneer mijn mond zich
gehoorzaam sluit
ongewijzigd door het zout
alsof het nergens bijbehoren
me achterlaat
onder invloed van wandelaars
en het huilen.…
Eén moment
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
2.498 je glimlacht
ik voel de stroom
als een donszacht moment
bron van hunkering
geplukt uit de schaduw
van een donkere dag
je probeert me te analyseren
tracht te weten
wat er in me omgaat
je doet maar
je kunt toch niet
door me heen kijken
je denkt nog steeds
dat mijn gevoelens
zullen overwaaien
mee met de noordenwind
als waren…