2730 resultaten.
Alter Icarus
hartenkreet
2.5 met 21 stemmen
1.476 Zelfs wij, de architecten,
Vergaten onze weg naar de vrijheid
En dwaalden door de koele krochten
Wimperslag - de tijd geeft vleugels
Onwennige ledematen van was en veren
Zonlicht nodigt ons hoog uit
Voeten los van de vochtige stenen
We stijgen op in hemels blauw
Mijn vlucht duizelt
Stormt door Helios' vlammen
Duikt door het kolkende schuim…
Engelvrouw
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
894 Iemand
zei me dat de meeste mensen niet meer willen hechten,
als dat zo is, eenzame ziel, hecht ik me aan je vleugels
vast, omdat we elkaars beschermengelen zijn,
zonder hechtingsangst. O, ik hou zoveel van jou!
'Verlaat me niet!', zong Jaques Brel, maar
als je dat wel doet,
omarm me dan dieper en steviger in die eeuwigheid.…
Een leven
hartenkreet
1.8 met 4 stemmen
1.084 realiseert je
dat alles eigenlijk wel prima was
de kille kou komt je tegemoet
alleen vertrek je naar naar boven
en kijk je op alles hier beneden neer
je verlangt naar de tijd die je hier had
en je bedenkt je
dat je mazzel hebt gehad
dat je zolang daar hebt mogen rondlopen
velen zijn té vroeg heen gegaan
veel eerder als jou
tevreden sla je je vleugels…
Bij het krieken…,
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
587 Delen speelsheid met libellen naar
believen op het aardse heem, op de
tere vleugels van verdriet, intiemste
verhalen aan de modderige oevers van
de realiteit en de waterplas, waarmee de
zijden kousen van eerbaarheid werden
betast, kleine mensjes vol met gaatjes en
schrammen door de doornen van tijd.…
Volle maansmagie – 3-
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
503 is rustig op de snelweg
op de vluchtstrook liggen de restanten
van wat de mensen zoal wegdoen
tussen kleine en grotere dieren
die niet meer op tijd konden vluchten
-Je weet, van elke soort maar één,
zegt zij en opent de veldfles
giet wat op haar hand
telt met haar vingers de druppels
voor een bijna ontstekelde egel
een vogel zonder vleugels…
Morgen ?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
537 In het zicht der jaren is er nog een weg
te gaan, tot voorbij de dood en de tijd
weer lichte vleugels krijgt, om de angst
van de hoop te scheiden maar of dat uur
morgen ook werkelijk komen zal?
Twijfel is een van kenmerken van
intelligentie ofschoon dat anders voelt.
( Francis Bacon )…
HARTENKLOP
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
845 we geen rekening mee
onverbiddelijk is de tijd in jaargetijden
opeenvolging in het ritme van de tijd
tot een afscheid is het nooit gekomen
in mijn hart ben je gaan wonen
ik neem je overal mee naar toe
eens zal het zoete weerzien ons verblijden
we blijven hopen door de toekomsttijden
het komt ons toe om bij elkaar te zijn
we rekenen op vleugels…
DE VLINDER IN MIJN DROOM
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
784 Ik raak mijn kussen, val in slaap
de droom is nu al om mij heen
op vlindervleugels zweef ik weg
ik ken hier heg noch steg
herinneringen komen nu al boven
wat hoort bij mij en is van jou
mijn lieve metgezel met vleugels,oh zo teer
jij past op mij, dat ik me niet bezeer
dit is een leven in een atmosfeer,
die ik niet ken maar wel begeer
jij…
zomer op het land
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
524 eenregelige confetti
bewegen papieren naar de kustlijn
een onbesproken lief raadsel sluimert
als een zeef van vergeten
golven bidden witte slingers
de zee is een zoutwater bak
het schip een blauw plaatje
aan de einder geplakt
de zon brandt een kus op roerig stuivende
kinderen ze vieren valken aan de hand die
bovenaan weg duiken de vleugels…
Liefde is een broze Engel
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
1.030 Wijd als vleugels spreidt het licht
zich vanuit een stille kern
De ogen spreken diep en barmhartig
Parmantig klopt het hart
op de poort van het verlangen
De droom is een hemeltuin
waarin gedachten fladderen
als dartele vlinders
En ranke vingers op de tast
beroeren wat ontvankelijk maakt
Wat steels elkaars blikken proeft
- zoete…
GEVANGENIS AAN ZEE
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.049 En overdag hoor ik de meeuwen schreeuwen -
soms zwiert een vleugel langs de vensterspleet.
Ze klagen in de nacht, en, luistrend, weet
ik: Vogels zwierven hier door alle eeuwen.…
Maannacht
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.111 En zie, mijn ziel, zij spande
haar vleugels machtig uit,
vloog door de stille landen,
als ijlde zij naar huis.
J.Paul Jordaans (1963 - ....)
2014
****************************************
Mondnacht
Es war, als hätt’ der Himmel
Die Erde still geküsst,
Dass sie im Blütenschimmer
Von ihm nun träumen müsst.…
Klein lief vogeltje...
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
556 Ik zie je vliegen met je kopje in de wind, met je vleugels gespreid…
Ik zie je oogjes schitterend in het zonlicht, door de nieuwe dag verblijd.
Zwevend door de lucht, genietend van de pracht en praal in de natuur…
Lekker op zoek naar een hapje te eten, wat heerlijk om zo te leven, een leven zo puur.…
een nieuwe naam voor geluk
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
870 winterse rust
daar verweeft zich
in blijdschap gehuld
het lookgewas van leven
tot lenterse belofte
de kracht in hem
ontgint bemind zich het fortuin
gelijk de eerdere loten
in zomers bloemenbed
het onbeschreven blad
baart met doorgegeven leven
het onbetaalbare bezit
tot kostbaarst herfstjuweel
zo tot leven bewogen
geven de vleugels…
Duurzaam transparant?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
382 Open communicatie en transparantie
zijn de vleugels van het netwerk waar
we naar streven.…
De Vlinder en de Roos
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
758 en toen hij op haar hartje zat
en van liefde zijn beide vleugels brak
had het roosje spijt
dat haar mooie vlinder niet meer kon vliegen
uit dank zou ze hem voortaan in het zonlicht wiegen!…
Ode aan een watervogel
netgedicht
2.5 met 12 stemmen
510 Hoe ik stilte hoor die als een vloeiende lijn getrokken en
ononderbroken kronkelt op de rug, op weg naar een poot in ranke
evenwicht op hetzelfde ogenblik voel ik bezinning en bezieling kruipen in
het staande lichaam waarlangs de vleugels in ontspannen, relaxte houding hangen.…
Dolen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
452 ik vriendje zwaluw tegen
De uiterwaarden groot
De zomer in een laatste zege
Die schreeuwde totterdood
Zo doolde ik en zag zo veel
Mussen herfstdik en zomerslank
Gaaien, kraaien elk hun deel
Één oude man reeds krom en mank
Ik liep d’ontwaakte stad weer in
De huizen met hun bolle kop
Een laatste duif een laatste vink
Op stille vleugels…
In de stiltes van mijn geheugen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 Maar ook herinneringen van vroeger,
hoe je onschuldige eerste liefde, je vleugels gaf,
door een wolk werd gedragen,
die je naar een regenboog bracht.
In een stralend heldere hemel,
terwijl je haar teder omhelsde,
de zon met een warme glimlach op je neer zag,
hoe kleurrijk was het leven.…
Morgenlicht
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
484 De ochtendlucht als ongelofelijk roze achtergrond waar
ik mooi uitzicht heb op de geparkeerde plezierboten en zeilers
Boven rustig voortkabbelende water maken enige vleugels vloeiende
lijnen en markeringen in een opklarende hemel, een nieuwe dag is geboren.…
De stem van de herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
436 Dat alles hier zo afwisselend en nooit saai is waarbij
loslaten ruimte schept voor nieuwe ervaringen, kansen en ideeën
Bovendien is het heerlijk om vleugels te strekken en vliegen door een prachtig
rustgevende natuur bezittend verschillende kleuren en schakeringen want herfst is in volle bloei.…
Reflecties
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
434 Hoe de vogels van allerlei pluimage met hun gestrekte
vleugels de oevers oversteken, een blauwe reiger aan de rand
van het water gekleefd waar haar afdruk dompelt in een wondere wereld
een heldere spiegel beluisterd met lieflijke gezangen en aantrekkelijke gezichten.…
Heliotrope nevel
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
455 Hedentendage alsmede
een groot deel van de hiernavolgende
dag des heren
waart een etmaal lang
op vleugelen van gezang aangezwengeld door Aiolos
de god der winden
gehuld in licht doorschijnende rafelrandige franje,
vanaf zijn hoge zetel
op de kale rotsen van Aiaia
een licht aangewakkerde heliotrope nevel
over de malssappige rundernitraatrijke…
Sterfelijkheid
netgedicht
2.6 met 10 stemmen
677 Kleurrijke vlinder
in liefde losgelaten
voor altijd dichtbij
Hoe je als een vonk in het leven sierlijk
jouw breekbare en kwetsbare vleugels laat zweven
in een licht wiegend spel tussen de zingende vogels terwijl ze
geheimen van natuur bij zich hebben die in jouw kleuren worden ontrafeld.…
een broeierig jaar
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
593 de snede die 2022 van 2023 doormidden
kerfde was de aftrap van weer dezelfde
ontgonnen fenomeen, liefde en dood omhelst
door spijbelende verlangens van één ieder
die de wereld door andere kijkers beziet
naar mezelf gericht hangen de vleugels
telkens in onvoorziene winden
om ze tenslotte te strekken wanneer
de laatste zucht zich herinnert…
Als de dag van toen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
513 De herfst doet zijn intrede die me zal
dragen op vleugels naar een wereld vol verrassingen
waarin ik langzaam naar binnen keer in mezelf maar elke keer weer met
een fantastisch gevoel op kleine – en mooie dingen die mij gelukkig maken; een raken nabij.…
Als een meeuw
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
619 Op welke wijze haar lenige, uitgestrekte
vleugels in kracht en pracht allerlei windvlagen temmen
zodat zij evenals de kustlijn kust waar ze zich wijdt aan duinlandschappen
en strandgezichten, een nabije uitkijk gevuld met haar fracties appetijt en nieuwsgierigheid.…
Als de zomer ons verlaat
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
505 De herfst doet zijn intrede die me zal
dragen op vleugels naar een wereld vol schoonheid
melancholie en stilte waarin ik ook langzaam naar binnen keer in mezelf
maar elke keer weer beleven en ervaren van de grote en kleine dingen; een raken nabij.…
Als de herfst voorbij is
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
681 Winter komt op bezoek die me draagt op
zijn vleugels naar een wereld vol rust en verstilling waarin
ik ook herstel en me voorbereid op de wedergeboorte en groei in de lente
Hoe dan ook laat ik me bevangen zonder te worden op wat komen zal; een diep voelen nabij.…
Het geheim van geluk
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
530 Vluchtig als de wind
geluk op zachte vleugels
een vlinder vervliegt
Geluk schuilt niet in grote dingen,
in het behalen van wat de buitenwereld van me
verwacht, maar in het zachte licht dat ineens door het raam
valt, de eerste zonnestralen die het grijs van de ochtend langzaam vervagen.…