3138 resultaten.
Woorden plukken in een steekvlam
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
385 Alsof morgen een belofte was.
En mijn hand…
die eerst zwaaide,
werd een vuist.
Niet van woede,
maar van verlangen
om je woorden terug te halen,
en ze tegen mijn borst te houden,
waar je nooit echt wegging.…
De adem van de aarde
netgedicht
2.3 met 46 stemmen
679 De open lucht ritselt als een onzichtbare
huid van de wereld, vol belofte en herinnering in elk
zuchtje wind. Ik adem en word gedragen door een ongekende
kracht, die helemaal niet dwingt, maar zachtjes zegt: je bent deel van dit alles.…
Melkweg in de lucht
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
416 Melkweg in de lucht
stil glijdt het licht door de tijd
geen begin of eind
Onder sterrenboog
vraag ik niets en krijg alles
een adem lang licht
Liggend op mijn rug,
gedragen door de draaiende aarde,
strekt zich boven mij een rivier van glans — een boog van
sterren, eeuwen onderweg, stil en helder, als een belofte die ons teder omarmt.…
Droom
hartenkreet
2.4 met 11 stemmen
670 Ik ben niet alleen, duizend-en-een dromen
bloeien in de ruimte, onverwacht opduikend, met belofte
en schittering. Ze verblinden niet, maar verdiepen en verrijken eerder
mijn pad; een reis die altijd verder gaat, door de onbegrensde diepte van het onbekende.…
Natuurfluisteringen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
534 Elke golf draagt
een geheim, een belofte van beweging. Als ik mijn hand erin
leg, word ik herinnerd aan de stroom van het leven zelf, eenvoudig en waar.…
Herakles en Atlas #2
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
324 meegesleept
en dan weer stoer
vertwijfeld zocht ik vaak de randen op
in woede zelfbeheersing en de liefde
En in het kiezen van de juiste weg
stond ik toen op een kruispunt waar twee vrouwen
mij zeiden wat voor mij lag in 't verschiet
als ik met een van beiden zou gaan trouwen
De zwarte nimfomane werd het niet
haar eromane woord was een belofte…
Waar het winterbos ontwaakt
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
365 Stilte verschuift
naar het eerste geluid, de belofte van mildere dagen die de kou langzaam verdringen.…
Onmacht gevleugeld
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
139 Misschien geen antwoord, geen belofte, geen teken,
maar iets in de stilte dat niet wil verbleken
Een aanwezigheid die zich niet in woorden laat vangen,
een onvoltooid verlangen dat blijft hangen
En immer weer de wanhoop, die niet wil wijken,
het rusteloze keren, het niet kunnen bereiken
Alsof het hart iets weet wat geen verstand verstaat…
Gethsemane
poëzie
3.4 met 10 stemmen
5.585 -----------------------------------------
uit: Gebroken kleuren (1939)…
DE WILDE WIND
poëzie
3.6 met 8 stemmen
3.466 Gebogen hier,
gebroken daar,
malkaar
de bomen schenden;
die, scheurende uit
de gronde, huis
en thuis
de gruw* inzenden.
Nu maalt hij hout
en stof en steen
deureen,
en roert daaronder,
met gramme, en al
te hol, te dol
gegrol,
zijn stemmendonder.…
Pyrrus in Irak
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.548 De vijand is totaal, tot in het bot, gebroken.
De overwinnaar grijnst: triomf en doel bereikt.
De stad ligt plat, het land is weer woestijn
en buiten het bevrijde volk heeft niemand pijn.
Maar ik zie haat en haarden, waar mijn oog ook kijkt.…
EEN HOOFD ZO WOEST...
gedicht
3.2 met 455 stemmen
53.815 Een hoofd zo woest en ledig als het gruis
van 't pad, dat blind omhoog kruipt naar het huis,
waar in de holle en verschrikte kamer
't onnozel bloed kleeft aan de bitse hamer;
waar het hooghartig voorhoofd van de deur
en 't stuurs gordijn met de verbeten scheur
zien naar 't onthutst en half ontklede bed,
de houten stoel, gebroken in 't verzet…
vriendschap
hartenkreet
4.0 met 36 stemmen
4.611 een hart dat kan gebroken zijn,
maar het is nooit van steen.
het vuur waarvoor je komt te staan,
kan eigenlijk niet heter.
maar als het dan niet slechter kan,
wordt het alleen maar beter.
dus laat ze zien wie je bent,
en verzamel al je kracht
want ergens is er iemand die op je wacht.…
Natuur
hartenkreet
2.8 met 23 stemmen
2.282 De gebroken lichtstralen reflecteren,
Als sterren aan het firmament.
Wuivend in onstuimig weer met zacht geruis,
Een tropisch bladerdek groen als gras.
Een stuk regenwoud hoort niet in huis,
Evenmin een krokodil als tas.
Tot in de lengte van ons aller dagen,
Blijft de natuur een gift van God.…
Ik ben niet dood,ik ben slechts naar de andere kant.
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
13.989 me steeds genoemd hebt
spreek tegen mij,zoals weleer
op dezelfde toon
niet plechtig,niet triest
Lach om wat ons samen heeft doen lachen
Bid, glimlach
denk aan mij
bid met mij
Spreek mijn naam uit thuis
zoals je altijd gedaan hebt
zonder hem te benadrukken
zonder zweem van droefheid
Het leven is wat altijd geweest is
de draad is niet gebroken…
Samen
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.701 Een morbide fantasie in een kasteeltoren
Sereen huilende ogen als spiegels gebroken
Een dans met messen om ons gevoel te bekoren
Bloedend, we hebben ons op onszelf gewroken
De satijnen lakens met bloed doordrenkt
Wonden branden, vlees dat schroeit
Onze jeugdige schoonheid bruut gekrenkt
Onze bizarre geesten door dat schouwspel geboeid
Een…
condoleance
netgedicht
1.9 met 85 stemmen
5.669 Want weg van kist, de wieg der doden,
dicht bij de koffie, en het nieuws van alledag,
lijkt iedereen gebroken met de dodencode
en praten mag weer hard, zelfs lachen mag.
En als na 't laatst bezoek ik moeder weg mag sluiten.
hoor ik haar adem halen van binnen ook van buiten.…
Oktober
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.576 Nog een laatste sprankel hoop
in de geuren van dit heden
kleurt de herfst dit late leven
in een blad gebroken rood.…
averij
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
1.000 vroeger toen het ook al anders was
hoewel tevens wel veel gewoon was
schoon ik nog niet aan coma toe was
in mijn pan nog niet gebroken was
soms plots heel wat
lachers op mijn hand had
heremetijd van vrind kleinejan
bij wie ik in een veilingjas
wijn schonk van 't vat
bij opbod en afslag
in boeken deed van blubberbas
die jan
die nu al…
Eindeloos verdriet
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
2.062 Eenzaamheid
Was alles dat nog bleef
Toen jij zo stilletjes verdween
Het cliché
Van een gebroken hart
Verscheurde de wereld met zich mee
Ik ontkende
Dat zielen zo gelijk
Zo onvoorstelbaar mooi kunnen zijn
Toch kwam
Die allesverzengende hitte
Samensmelting van ons twee
Uit mijn hart
Ontsprongen de eerste twijgjes
Die mijn liefde…
meneer van Dalen
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.840 schuld
van oproer en schandalen
nu was het uit met zijn geduld
hij ging de strijdbijl halen
en hij zag geel en groen van nijd
hij liet ze wel betalen
en zo begon een helse strijd:
van Dalen grijpt vandalen
van Dalen greep ze één voor één
die lastige vandalen
helaas van Dalen was alleen
wat leidde tot zijn falen
hij was nu een gebroken…
Weerzien
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
888 samen op de roltrap
kwart over zeven
wijde broek verhult
je manke been
arm in een mitella
zwarte haren kleuren
vele tinten grijs
breekbaar, gebroken
staren blikken in de verte
waar zij eenzame leegte
vullen met hoop
al mijn vragen kennen
slechts één antwoord
‘oorlog’, zeg je
nauwelijks verstaanbaar
snijdt ijzige wind woorden af…
Schuldbekentenis
gedicht
3.2 met 32 stemmen
23.624 Het lijkt niet erg duidelijk misschien
mijn keel snoert dicht en mijn tong heb ik gebroken
toen ik spreken leerde. Ik heb niemand ontzien.
Ik ben wereld, in mij is onstuitbaar de doodsbloem
ontloken.
----------------------------------------------
uit: 'Verzamelde gedichten', 1981.…
SHOWBUSINESS 1905
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
559 kleedjes
Wonnen van die van menig burgeres
Vlugzout stroomde steeds sneller uit de fles
Door toename van flauwvallen en kreetjes
Voor dertig cent gaf het een demonstratie
Het dierlijke, inferieure ras
Heel Amsterdam vergaapte zich en masse
Manager Burton telde ‘s nachts de kas
Mohawks voerden beleefde conversatie
Ofschoon dat in gebroken…
Water
hartenkreet
4.9 met 10 stemmen
2.162 Het water sneuvelt door het zwijgen,
gebroken nagels krabben aan de onmacht.
Ik reik mijn handen uit naar morgen,
houd mijn armen boven het hoofd,
tranen van gisteren vullen mijn ogen,
het water heeft de pijn verdoofd.
Ik reinig het kleine meisje
met het bruine haar,
sluit haar in mijn armen,
jaar na jaar.…
Verloren hart
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.221 Mijn hart wil zich uit mij huilen
Wil huilen tot een rivier zich vormt
En hem een weg naar buiten leidt
Mijn hart wil zich uit mij verlaten
Wil zich van mij scheiden
Een weg naar buiten vinden
Zo veel te verduren gehad
Pijn, angst, verdriet
Zo vele malen gebroken
Enkele keer bedrogen
Liefde gekend maar van korte duur
Zo veel te verduren…
Op `t randje van `t lood
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.092 onzeker of `t kwaad haar via mij kon vinden
vluchtend liep haar loodgrijs kristalzuiver uit
`t spijt me, was alles wat ze nog kon biggelen
blauw weerkaatsend, haar woorden ongericht
als kalkmatte krassen op een glazen beleving
aan ‘t oog onttrokken van de scherpe omgeving
keerden rustige tinten traag terug in haar gezicht
`n scherf gebroken…
De maan de zon de...
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.588 wijn en chocolade reep
waarmee bijna schaamteloos haar dwaling werd verheven
ze zonden haar in richtingen waar vlekken zonnig schenen
of angstaanjagend waanideeën kind aan huis, een arm
buiten drong naar binnen om de duivel weg te drijven
die beste vriend verdroogde als een afgedropen pen
hij schreef haar lichaam niet want dat was al gebroken…
OPGEHANGEN
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
897 mij beseffen
Dat je het toch niet altijd zo goed kan treffen
Mijn lichaam schokt nog even spastisch na
Terwijl ik hangend van de helse pijnen verga
Mijn hoofd laat ik troosteloos ook maar zakken
Omdat ik toch niet meer naar adem kan snakken
Het woeste gejuich klinkt nog in mijn oren
Nu ik hier tergend langzaam hang te smoren
Uit mijn gebroken…
Bovenaards?
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
543 Het aardse van de dingen
wordt onderaards gevoed,
doordat mensen elkaar verdringen,
naar het leven staan als het moet,
een werelds gekrijs van culturen
die elkaar de weg versperren, zuigt
het bloed uit de levensgrond, en
brengt ons verder van het paradijs,
vermoeid van het niet meer weten
in het spoor van een gebroken
voedselketen, de magere…