2935 resultaten.
De aarde wentelt voort
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
609 Stormwind
die "ik en dromen"
uit het bewustzijn blaast
En een nieuwe ochtend
gloort in de straat
in zondagsmist gehuld
En de aarde wentelt voort
En ik loop verder
althans in mijn verbeelding
want ik zit in mijn stoel
verzen te schrijven
die uit het mysterie verrijzen
Eigenlijk sterven we niet
maar verdwijnen
in een andere verschijning…
JOUW EIGEN LEVEN
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.117 vergezellen,
want het eenzame verblijf begint zwaar te tellen
in jouw brief aan ons stond nog geschreven
ik ga definitief afscheid nemen van dit leven
mijn lichaam is op en mijn geest kapot
ik werkte hard mee aan dit onontkoombaar lot
door jullie liefde kan ik mijn leven vervolmaken
het slechte zal mij echt nooit meer raken
ik wil niet sterven…
Toekomst?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 Het grootste drama speelt zich af in een verdroogde sloot:
daar sterven zeven kikkertjes -hoe triest- de hongerdood.…
daglicht
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
958 Zo maar een dag
als in een droom
waar sterven mooier lijkt
gemis voor heel even
op afstand blijft
ik gloei tevreden na
als het donker wordt……
Voor jou- en jou- en haar- en hem
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.087 Opvallend is het dat; we mensen eren wanneer ze sterven, mooi is het natuurlijk wel om mensen in de volle zon te zetten en wie weet: kijken ze vanaf een wolkje mee, geen mens kan het zeggen en ook ik, heb geen idee!…
2017
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
571 Het afgelopen jaar is moegestreden,
want ook jaren moeten sterven gaan.
De knoppen zitten al aan de kale bomen.
De donkere dagen worden alweer licht.
De zon is vanmorgen gewoon weer opgegaan.
Ook bezorgde mensen zijn vanmorgen,
wonderlijk genoeg, gewoon weer opgestaan.
De zon heeft zojuist de mist verdrongen.…
in winters landschap dromen
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
568 een wandeling in ochtendgloren
is zo gezond voor lichaam en geest
wat kan ik de natuur bekoren
en de winter nog het meest
ik trek mijn longen vol met vrieslucht
zodat alle bacteriën kunnen sterven
wees gerust dit is geen klucht
want gezond kom je van zwerven
ik slenter doelloos door de velden
vele akkers zijn mooi wit bevroren
ja, een…
SOMS BEGRIJP IK ....
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
416 Even daarvoor een vluchtelingenkamp op Lesbos waar mensen, die wel willen leven, langzaam gedwongen aan honger en epidemieën sterven, omdat dat hulp achterwege blijft. Nieuwsuur 17-2-2020.…
Serenade van het leven
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
498 Verder heeft hij geen verlangens om nog iets te verwerven,
hij wenst dan enkel ooit een waardig en rustig sterven.
Maar we weten de dood komt altijd onverwacht
wellicht word je daarvoor op de juiste tijd uitverkoren.
Onze levenslast was zwaar op vele momenten ook zacht
zijn voetspoor zal ik blijven voelen dat is mij aangeboren.…
Zondagmiddag
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
494 Ze sterven of vragen meer verzorging.
Het raakt ons soms heel erg.
Er druppelen dan tranen,
huilen helpt… het mag.
Zo kabbelt ons leventje door,
gestadig iedere dag.
Wij raken aan elkaar gewend.
Want in dit kleine dorpje,
hebben we elkaar als kind gekend.
Dat is apart en bijzonder…maar
toch zijn we blij en tevreden met elkaar.…
God, waar bent U?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
708 Terwijl de wereld op z'n laatste benen loopt
De mensheid niet meer weet wat te doen
Daar wereldproblemen te groot worden
Daar de motoren binnenkort kappen
Daar de longen almaar verder krimpen
Oorlog de enige optie lijkt
Terwijl het regenwoud almaar kleiner wordt
Oceanen langzaam, maar sterven
Vliegt de wereld, maar zeker achteruit
In een…
Maan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
563 Vanaf de maan en vanuit ruimte
Is het perspectief op de aarde
Heel anders; een overzichts-ef-
fect ontstond; de drang om onze
planeet te beschermen tegen
Personen die welbewust ver-
vuilen; milieuschade overal
Zowel op land, water als in lucht
Sterven echt zeker onze bronnen
Gelukkig, langzaam maar zeker
Worden zowel land, water als lucht…
Na hier nogmaals
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
558 "Zij die sterven gaat groet u o Heer
Zijn Uwe wegen ook de mijne?…
Bloemen schreeuwen je naam
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
516 Een bloem
die wij plukken om haar sterven.
Jouw lentelucht stinkt naar onze angst,
naar aarde die zich sluit.
Geen afscheid. Een aanklacht:
waarom droeg je zoveel licht
in deze wereld van stenen?
Jouw open palm—een wond
in ons verraad. Wij, die herfst
noemen wat moord heet.
Rust zacht?…
De Afgedwongen Stilstand: hij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 Hij kan blijven hangen aan de wieken,
hij zou kunnen drogen in de wind,
mag hij schreeuwend sterven in een vergezicht van later
of voorlopig hopen dat de liefde weer verblindt;
hij kan leren vliegen in z’n dromen,
hij zou kunnen landen op de maan,
mag hij blijvend zwemmen in z’n hoofd als in ‘t water
of ‘t einde zien komen van illusieloos…
we noemen hem Kees II
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
525 de inhoud van de asbak
in de vuilniszak
om deze avond nog aan straat te zetten
met alle herinneringen erbij
zodat overgebleven vrienden niet zeggen
dat hij deze nacht van eindelijk sterven
belachelijk veel gerookt heeft
maar hij weet niet
wat hij met de leegte
en bijbehorende flessen doen moet
als glasbakken langs eenzame wegen voeren…
Cyclus: Vallen en Blijven ( deel 2 )
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
347 mijn zoon —
zijn blik
niet boos
niet bang
maar wanhopig zacht
hij zei niets
alleen
“papa”
en dat brak iets
wat zelfs die sprong
niet kapot kreeg
toen kwamen de vragen
de eindeloze waarom’s
tegen witte muren
tegen mijn eigen schaamte
tegen dat gevoel
dat ik niemand meer waard was
ik huilde
voor het eerst
echt
niet om te sterven…
Wanneer mijn ziel winterslaapt
netgedicht
2.4 met 19 stemmen
641 Wat boven de grond lijkt
op sterven is beneden een heilig en
zacht begin, in de schoot van de aarde, diep in het
duister, keert mijn overprikkelde wezen langzaam terug naar zichzelf.…
poème nature
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
249 diepste dorsten lessen laten
het gif uit onze aderen persen, deze grond waarop wij leven
teruggeven aan de aarde onder onze voeten
ons heilige moeten gunnen diep tussen wortels weg te zinken
in krioelende modderpoelen, om ons niet langer te bezoedelen
uit die onreine bronnen te drinken, maar uit de lavende nerven van bladeren
en laat ons sterven…
HET ZONNELICHT IS NEERGEDAALD
poëzie
4.0 met 18 stemmen
3.140 Het morgent daar, het avondt hier,
en wonderschone verven
zie ‘k wentelen in het westervier,
en stille, stille sterven.
‘t Was rood eerst, helder peers weldra;
en, blauw- en blauwerwendig,
door al de hemelen heerst daarna
één duisterzijn bestendig.…
Reden om te leven
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
1.430 De twijfel, ze drijft me in een grot
Maar de pijn vloeit als ik zou gaan
Mijn familie en vrienden gaan eraan kapot
Daarom blijf ik nog even hier
Al zegt mijn verstand dat ik wil sterven
Dat ontneemt het leven al het plezier
maar,
niemand mag mijn twijfel erven…
Naamloos
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
882 Ik lijk naamloos, onbekend en onbemind
geboren om te sterven,een waardeloos kind
mijn leven lang al achtervolgt mij het leed
zonder bekentenis van wie mij het aandeed
Wanneer ik willoos mijzelf in de spiegel bekijk
dan wens ik mijzelf zo vaak in het dodenrijk
mijn leven is niets dan ellende en verdriet
waarom is er niemand die mij hoort en…
Big City Blues (Sarah en de oude man 2)
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
912 In de eenzaamheid ben je er geboren,
zoals je sterven zal in de eenzaamheid.
Niemand die je doodskreet zal horen,
men is je er nog veel liever kwijt.
Stof tot stof, as tot as,
zo zal het altijd blijven.
Niemand weet wie je was,
of zal je grafschrift schrijven.…
DE TWINTIGJARIGE
poëzie
3.4 met 22 stemmen
3.849 - Wat ook van zijn zijde verdween,
De sterv'ling heeft luttel van noden!…
Chroomkleurig graf .....
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
803 schouder
doet mij opschrikken en in de
rook verslikken, wakker uit mijn
eigen wereldje kijk ik verschrikt
om mij heen wie mij, bij mijn
langzame pijnlijke dood, stoort
De man, mooie ogen trouwens,
wijst mij op een paal in het
midden van het perron, waar
grote wolken zicht onmogelijk
maken en beduidt mij dat ik daar
mijn langzame dood moet sterven…
Grafdicht op Jonkvrouw Isabelle le Blon
poëzie
4.4 met 14 stemmen
4.983 En ben u voorgetreên*,
En zal uw komst verbeiden*,
Om zonder meer te scheiden
t'Ontvangen zelf van God
Het onverganklijk lot,
En na een zalig sterven
De zaligheid* te erven.
-------------------------
*gesteen - gekreun
*voorgetreên - voorgegaan
*verbeiden - afwachten
*zaligheid - eeuwig geluk…
Terreur
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
748 bruiden ongekend
Het hoogste streven meedogenloos ongeremd
Wee hen die niet deelnemen zij vergaren vuur
Het beoogde is het heilige streven
Gezegend te verlaten het leven ieder uur
Verkondigd door verheven geleerden de wijzen
Het geschrevene daar kon men niet omheen
Predikers van het hoogste de gelauwerde grijzen
Het doel is te sterven…
Ecce homo
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
837 Geen brood, geen wijn, geen woord
niets vermag meer om werkelijk
tot hen door te dringen,
want zo kort voor het ochtendgloren,
zo kort voor het kraaien van de haan,
zo kort voor het sterven van een mens,
denkt iedere verrader alleen nog
aan zijn grootste zonde.…
De uiverkorene
netgedicht
4.3 met 34 stemmen
704 toendra van Alaska
zit hij half bevroren te mompelen
in de top
van een besneeuwde denneboom
zijn gezicht en snor ijzig bezet
de oogleden bevroren
het hart slaat één op tien
in een spiritueel gevecht
zijn geest reist mee in de wind
richting een iglo kilometers verder
waar zijn broer bloedig gewond
door de beet van een ijsbeer ligt te sterven…
geen vrouw meer
hartenkreet
3.4 met 35 stemmen
4.694 en terwijl mijn hart verstijft
open ik langzaam de knopen van mijn jas,
mijn wurgende angst doet mij net niet sterven
om datgene wat ik zal zien,
niet meer compleet
geen echte vrouw meer misschien.
ik ruik mijn angstzweet
ik proef bloed en bittere tranen
verstild op mijn lippen
die lijken te schreeuwen uit verdriet.…