4084 resultaten.
Bij zijn ‘graf’
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
825 Daar achter de Weense Dom
schreef je grootse werken
Je vierde er triomfen, ontving
Leopold en zelfs de oude meester
Daar was het een komen en gaan
van leerlingen die Constanze en
jij opvingen – je leerde, lachte,
speelde, gokte en verloor
Hier sta ik bij de steen waaronder
je resten horen te rusten – de
laatste tonen weggestorven –…
Achter bloemen van ijs
netgedicht
4.8 met 27 stemmen
804 December strooit wensen
als sterren op steen
een sneeuwwit tapijt
bedekt grijs verlaten
waar warmte verdween
achter bloemen van ijs
scheurt soms het gordijn
kleuren dagen kouder
dan ze werkelijk zijn
tussen vroeger en nu
wordt elk jaar ouder
mijn rug naar 't verleden
draagt een verhaal
van eens...lang geleden
bevroren in tijd, sneeuwt…
in memoriam
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
766 van vogels, vissen
en van de gewassen op het land
met hun knuisten grof en groot
zetten zij het verdwaalde
eendenjong terug in de sloot
in eenvoud sleten ze hun dagen
ze konden niet zonder elkaar
toen de een zijn ogen sloot
viel de ander, het leven zwaar
en binnen de kortste tijd
ging ook hij heen
"voorgoed samen"
dit staat er op hun steen…
de warmste kus
netgedicht
3.4 met 21 stemmen
884 wanneer
koude alles lijkt
te erven
de voorzijde
van het geleende landschap
zich keert naar verlatenheid
en zelfs de allerkleinste steen
hongerig knaagt aan een gebarsten zeeschelp
door een geliefde achtergelaten
vogels angstvallig
het vliegen vermijden
zich laven aan sneeuw
en ieder overlevend woord
van lijden
schep dan mijn…
paars licht in zwavel
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
650 geen woord vergeten in het slijk
geen zon verstaan in de tijd
geen woord nog rijp
anders is gewoon steen
de waarheid is veen
waar rook nog niet stijgt is
niemand ooit geweest
wie leest is eenzaam
nooit helemaal alleen in de kamer
een kruis is geen uitslapen
meer
dat meer daar
rustig en kalm
alleen staat de maan aan de hemel
nummer…
Houvast?
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
539 Afgeworpen in de tijd
in een doel wat heiligt,
door innerlijke strijd
decennias gepijnigd en
gestenigd, oneindig
rollen stenen af en
aan om in het volle
uur van de waarheid
tegen elkaar te slaan.…
Nachtlichtjes
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
476 Zachte wolken drijven
over stenen vloeren
van verweerde graven
Je leeft verstild met de doden
Ingetogen spreken behulpzame
handen hun zorg uit
Zij strelen rimpelogen
die de nachtlichtjes nog verdragen
in een oud gelaat
en twinkelen
zoals de pimpelmees
die in je schoot geborgen
over liefde zingt
In ompaalde hartelijkheid…
In het bos
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
679 in het bomenland
door groen gras omgeven
ligt stil en haast verscholen
mijn huis van houten planken
met groei en bloei verweven
de tijd heeft het beschuttend lijf
en de stenen pannen gevormd
het geheel is aan inzichten
van seizoenen te danken
midden in een verlatenheid,
van mystieke aard,
waar enkel natuur zorgt
voor ongedwongen klanken…
Stil
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
1.154 van
een nieuwe dag
ik probeer dat gevoel
in tijd te vangen, raak
een verloren vrijheid aan
voor een enkel moment
valt het licht uiteen
in schaduwen die ik
nooit heb gekend, vergeten
namen, één voor één,
kleuren de avondhemel rood
zij trekt een duister
nachtkleed aan, draagt
haar sterren
oneindig groot, ik
struikel over stenen…
Tegen welke prijs?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
844 Ze betovert de aardse waarheid
met haar hemelse penselen
tot flonkerende stenen in haar
innerlijke kroonjuwelen,die
in schoonheid zijn veroverd.…
een heerlijk recht
netgedicht
2.9 met 41 stemmen
722 tralie
ga ik op zoek
geen Dwingelderveld
noch een andere laagte
zal mij weerhouden om te zweven
tussen stilte en de woorden
die, in mij, diep dansen
ach, deze tijd, deze heide schone tijd
niets maakt hier de vogels oud
of het kind dat regendruppels vangt
met open hand en de zee hoort
in zijn klompen
verzonken zijn de oude stenen…
godin
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
867 jij zei: 'tijd'
ik telde stenen
één voor één
zij vormden
mijn eigen weg
jij zei: 'ik zie je weer en weer, altijd en altijd'
ik zocht houvast
en schreeuwde naar de horizon
dat haar stem zo veel dieper
en mooier klonk
dat haar geest zo veel meer zag
dan haar ogen
en die van mij
jij zei: 'stop met tellen, stop,
zie mij, ik ben…
Wieken van stilte.
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
507 Fossiel gelaagd steen
zover zijn stem kan dragen.
over eindigheid heen.
Hoop plaatst de dagen
op de tijdswieken van stilte,
ook voor onbevoegden.
Uit het bundeltje:
" Ook toegang voor onbevoegden "
Pama…
stromen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.355 wil
bij elke bocht of waterkant
en nergens is een dam
het laatste beeld van jou verdwijnt
vloeit uit de palmen van mijn handen
drijft weg naar onbereikbaarheid
de richting keert zich van me af
nog even kijk ik om en zoek de bron
waaruit de onderstroom geboren is
ik volg het gladde spoor
maar vind de oorsprong niet
bewegingloze stenen…
Nieuwe buren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
855 Wij horen het door de muren heen
mijn man klaagt steen en been
en weet niet wat hij moet.
Ik heb net bij ze aangebeld
en hen heel duidelijk verteld
dat dit zo niet verder kan!
En weet je wat de buurvrouw zei?
Die vent is niet van mij!
Nou…wat vind jij ervan?…
Ode
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
577 hart
niet van verlangen zwaar
dat je het bloed
van de bomen en de zomer
door je aderen voelt vloeien
en in 't kloppen van je pols
de adem van allen kunt horen
Dat het hart
een frisse bron blijft -
een onophoudelijk stromen
van licht en leven -
en wat geweest is
niet zéér blijft kleven
Dat elk seizoen
een nieuw gelaat weeft
van steen…
Vergeten dagen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
475 Achter mij vergeten dagen
als spelonken gehouwen
uit harde rots
gapend als lege graven
waarvan steen gewenteld is.
En ik blijf zitten met veel vragen
waarom zoveel graven om te rouwen
waarin geen licht meer schijnt
is dit om de toekomst op te bouwen
waar verleden langzaam verdwijnt.…
Wolk II
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
812 Het bijtend gedicht
bevrijd ik uit gedachte flarden
en gooi het terug in
het meer van verborgen woorden,
verscholen onder stengels en stenen,
om het levend te houden.
Soms weer opgevist
spartelend aan een lijn van woorden.…
Het levenspel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
657 ik heb alle moed verzameld
toch verloren met het spel
gooi ik de stenen weg
maar de tegenstander heeft mijn zetten geteld
boos naar boven
schreeuwen naar mezelf
ik geef een schop tegen mijn bed
tranen springen in mijn ogen
ik kijk naar de spiegels
en denk wees niet bang
ik ga naar beneden
hij is al lang weg
ik geschrokken en gestopt…
ontbrekende bloei
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
540 of het onafgebroken sterven
dat mij doof maakt wanneer ik vruchten wil plukken
uit deze verwilderde muurverzen
ik zie het wel, het gele, geschonken fruit dat mij verward maakt
nog voor ik het in handen heb
vermoeid en tot wonde gekozen
en waar ik niets meer van over houd
enkel het staren blijft naar de regels
die ik wens, daarna, op stenen…
Afkomst verloochent zich niet
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
519 Er kwamen stenen werktuigen naar boven,
zoals een schraper, messen en een bijl
en scherven als de punten van een pijl;
men kon welhaast de ogen niet geloven.
Ook jachtbuitresten kwamen uit de grond,
een mammoetkaak, een neushoornribbenkast,
dat gaf qua tijd en volk een goed houvast:
Neanderthalers liepen daar ooit rond!…
doortocht
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
459 toen viel de stilte
hoorbaar als een waterdruppel
begon de dwaaltocht door de grot
kalksteenkegels sperden ons de weg
als stenen afgodsbeelden
wanhoop droop in pegels
van het gewelf
langs torenhoge ijskaskaden
van langvergeten angst
heel even fonkelde het meer
agaten spiegel in het vuur
van onze fakkels,
onpeilbaar als het navelstarend…
onder dak
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
435 leven
in het kruis dat schemerend
over het patroon vloertegels sluit
teken van geloof
warm licht
zonneveren in het schip
stoelen op paden
aan een straat
recht ontvangen genade
je hand wandelt even
over een rij kaarsen
waaraan donzen vlammen
ontspringen
voor bescherming
van je kinderen
oude heiligen blijven
afzijdig in stenen…
Te gek voor woorden II
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
657 hij tekent vogels, knipt ze uit
ziet ze vliegen
over het hek van de dam
en laat ze landen aan het stalraam
waar alweer een zomer nadert
hij ziet zichzelf, een broekie nog
met bibberbenen, hij hoort
het vegen van de wilg, onophoudelijk
getik van regen op het golfplaten dak
klompen op de stenen komen dichterbij
hij was niet gek, het waren…
HERPEN
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
498 mijl van het plaatsje Oss
In stilte is het dat de bladeren beven
Om dennen is het dat libellen zweven
En ook een wit, gevleugeld, sierlijk ros
Toch heerst er droefenis naast dit genot
Een draak spuwde door wolkenlagen heen
Een spookverhaal, verfoeilijk is de plot
De wereld vliegt de dader naar de strot
En suikerharten zijn opeens van steen…
Lichaamsdelen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
621 Liefde leven
Samen zijn
Zich overgeven
Moeten zijn
Jouw stem
Klassieke muziek
Vleugel bespelen
Ons brein
Hemel belooft
Het kompas
Natte noorden
Fluisterend spreken
Zonder woorden
Mijn handen
Jouw huid
Die billen
Als steen
Een beeldhouwer
Marmer vormt
Naadloos sluitend
Een kunstwerk
Eeuwig mozaiek
Lichaam delen
Brandende honger…
NOURRICES (1)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 Nu in Parijs haast niets meer valt te stoken
De huizen er van steen worden gebouwd
We zijn en blijven weliswaar getrouwd
Maar er zijn donkere tijden aangebroken
We blijven regelmatig kinderen baren
We hebben dan voldoende moedermelk
We kunnen ons naar rijke dames spoeden
Een min worden voor de Parijzenaren
Zo sterk als stelen van de Aronskelk…
DOORDRINGEN
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
413 Als een steile rots
kan de mensenziel zich tonen
wanneer de milde regen
Van Gods Woord erop neer valt
het hemelse water
glijdt langs het harde steen
naar beneden en verdampt snel
verdwijnt ogenschijnlijk
maar
ergens tussen twee blokken
ligt een smalle strook aarde
zuigt vele druppels op
die een eenzaam zaadje treffen
midden op de…
ezelin van de geschiedenis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 maar gelukkig'
het dode meisje
na de bomaanslag
haar open ogen
'gericht naar de hemel'
de overstroomde rivier
na de zwaarste orkaan
het water klotsend tussen
'vrolijk gekleurde huizen'
de ezelin wacht buiten
met haar last, tussen auto's
in verwoeste straten
vol eeuwen van leven
stoot ze telkens tegen
ons kapotte steen…
Wijze Domheid
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
896 Zo Dom te zijn als Utrecht, Trier of Keulen
zo stevig vastgenageld, zo alleen
te staan, bereid je af te laten beulen
door wind en kou en regen, stil als steen
Je hoofd een koepel met twee hemisferen
de binnenwand van engelen bekleed
waar het gezang weergalmt, het exulteren
van heel de schepping die zich heilig weet
Zo dom: geen redenering…