3326 resultaten.
Hier
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
519 wolken
stuiven uiteen
gelijk het zand van de duinen
over het strand suist
een woestijn aan stilte
is het daar
de droogte
dwingt mijn raam tot mistig kijken
en ik staar naar de horizon
zie de rondingen van je krullen
voorbij mijn zicht wapperen
ik denk aan je
ik voel aan je
ik denk je te voelen in mij
aan mij voel ik je denken
voel…
koud, zo koud
netgedicht
4.0 met 20 stemmen
867 toe, vijf aan vijf
hun pols klopt nauwelijks ramen
enkel een zwarte mantel van sneeuw
en een homp oud brood
waarmee zij het ontbrekende kussen delen
en waarin ze zichzelf niet meer zien
zelfs niet wanneer hun mond
het onderdrukte licht opvangt
ik betreed hun slaapstal
zie namen waarvoor geen woorden zijn
gekrast met de laatste horizon…
Stille lenteavond
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
537 In de verte slaat een toren acht slagen
de zon zakt westelijk naar de horizon
kleurt de kim met rood zoals de dag begon
in schone licht van voorjaarstint gedragen
zachte bries die ’t water licht doet rimpelen
strijkt over de wuivende halmen van ’t riet
en wiegt zacht het nestje van een karekiet
aan overzij zie ik lammeren dartelen
uren zit…
Broekzak
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
474 Huis en haard voelen als
de twist van een dubbelspiraal.
’s Nachts buigt de horizon
onder het mom van een vreemde taal.
Het bekende is niet veel anders,
niet echt anders dan gewoon.
Toch is er een verschil,
iets ziet de kans schoon.
Om toe te slaan,
ongemerkt binnen te sluipen.…
Tegenlicht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
615 Laat het sluieren in lange gangen
waarin de jonge herfst uitgestrekt de dag begroet
Laat het fluisteren op jouw gezicht
dat onze onschuld droomt
na een liefdevolle nacht
Laat het vieren in het luchtledig
of verwaaien waar de horizon
de branding kust
Tegenlicht dat de lanen siert, dat zo vredig
rust op een verregende Aarde
Het schetst…
Inspiratiebronnen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
527 Rondom wijdheid van het vlakke polderland
en aan de horizon, bos gehuld in nevelig blauw
over velden nog parelend van dauw
aan dit decor heb ik mijn hart verpand.
Hier stroomt mijn bloed vol inspiratie
hier hoor ik roep van de natuur
geen andere omgeving biedt mij compensatie
hier hoor ik thuis, heel mijn levensduur.…
Verzadigd?
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
551 Behoed mij voor verzadiging
door de ogen, oren en de mond
ze bleven in begeerten steken,
doe de emoties maar op het slot
hangend aan de verzen van de horizon
als volle rijpe kersen, parelend
op kinderlippen, in het einde ving
ik niet de weelde alleen het bot.…
plompverloren geluk
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
587 mond
alles wat ik moest zeggen
voorontwerp tijdsbestek
en de rekening achteraf
nochtans [was ik iets vergeten]
vraagtekens
luifels gaan open en dicht
haag vol met dood dode bladeren
vers gras verse eieren vers leven
een glas een stoel
en wederkerig ik voor hen
en voor de vorm nog een stijloefening
[veel valt te zeggen]
de ene horizon…
zomerballet
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
800 baarden rond de wangen
de monden druipend van fortuin
en bijen die uit hun bekers drinken
innig gouden was in de botten gieten
wijl de kwieke vogels het keukenraam
van moeder zon afspieden
zich tersluiks tooien met waaiers van lover
zie hoe de lucht zich ontdubbelt
zich vouwt om het water wars
blauw en zilveren linten drinkt
en elke horizon…
Open en onvoltooid ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
493 Ik gunde mij die horizon, er bestaat geen
wereld zonder droom, in een schoonheid
zonder broosheid wint de dood als grootste
aandeelhouder. In z’n afgespeelde tijd is nog
niets verloren, blijven levens open en onvoltooid.…
Krachtiger dan ik
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
549 Om ver over de horizon, en alles daarachter,
te zien, bezien en kijken.
Wat in mij kwam, was nooit meer om terug
te draaien. Het zou zelfs niet met de wind
wegwaaien. Neen.
Krachtiger dan ik groeide elke stuwingskracht
boven mens en dier uit.
Het lag precies in de bedoeling dat ik verder keek
en liep... ik was hen altijd vooruit!…
Herfstweer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
721 zware middagen
hevige stormen
waaiend, lawaaiend en verwaaiende dagen
bomen kraken, bewegen op en neer
mensen kijken gaan over lijken op naar werk in dit weer
en ik zie het alweer
slechte, goede, hoopgevende mensen
stromend door de wind
en dan weet je de herfst begint
zittend bij vuurtje hopend op mooi weer
herfstzon gebogen over de horizon…
Tegen de wijzers in?
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
487 Als de hemel zijn heetste kampvuren
boven de horizon en evenaar in het Zenith
hangt, dan zwijgen we de bangste uren vol
de intensheid van verlangen we nog meer
naar hoe veilig armen kunnen zijn.…
Waar narcissen van dromen.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
541 Een nieuwe horizon raakt
de haartjes in je hals,
daarachter leggen duizend
schaduwen een eigen
groene toekomst uit.
Het doel, mijn ongeduld zo
van de dromenwagen getild.
Gedeeld door beide lippen,
vanaf een tere huid, op handen
gedragen naar het gereserveerde
plekje in een voldragen landschap.…
Dan Zou ik Willen Dat ik Bij Jou Was!
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
527 Als de zon achter de horizon verdwijnt
En de vogels eerbiedig zwijgen,
Schaduwen oplossen in het niet,
En alles een andere vorm gaat krijgen,
Dan zou ik willen dat ik bij jou was!…
Het blijft fraai.
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
458 Dagen met dekens grijs geschilderd, het pallet
met bakkebaarden in gebroken wit gestemd
de zon hangtin de touwen van het balkon, te
vroeg uitgerold te reiken tot over de horizon
een wolkje adem verwoordt een levende aanwezigheid
maakt het vormloze zichtbaar in een eigen tint, stil
verbonden raakt in de compleetheid van een kind
wat oogcontact…
Deemoedig 2
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
507 getalsmatigheid van dove oren
in hun gevreesde of bekoorlijke omgeving
om alles te bekijken om niets te horen
waarachter het menszijn moet rijpen
in de vorm van de onuitgesproken taal
het zijn eigen zin zal kunnen begrijpen
in dat moet ik mijzelf overtreffen, met
in verbazing gesloten mond
een gebied waar men voor alles
en niets zal boeten, de horizon…
Een subtiel verkleuren
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
536 er zat verandering in de lucht
ik bespeurde een subtiel
verkleuren van de horizon
door het fletser worden van
de schetsen die ik altijd zag
trad een vervreemding op
donker rollende wolken
kwamen als uit het niets geboren
stemming maken in dreigende vlucht
ademen ging allengs trager
door de hoge vochtigheidsgraad
temperaturen stegen…
Alles
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
512 In de beslotenheid van adem
is het leven als een heraut
die spot met eenzaamheid
zijn hoongelach tekent een frons
op het eindeloze voorhoofd
dat de horizon voorstelt
een god is nimmer te bespeuren
de enige aanwijzing is een plek
die overal en ergens is
waar men nooit op zoek naar gaat
daar waar men denkt te vinden
wordt op ongeloof…
Koerier van de zwijgende liefde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
488 Een heilige man misschien
die ons de leugens opnieuw toont
omdat genegenheid moet zwijgen
nu alle lasten dansen aan de horizon
te neergeslagen in de krappe beurs
of een vrolijke heks met gevoelige vingertoppen
die ons de les leest als het leven te veel laat wensen
wanneer we te vaak verlangen, we zijn maar mensen
en wat zal zij brengen in…
openlucht museum
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
452 Door het intense zonlicht laag boven de horizon
tekenden zich dreigende figuren af.
De zon scheen met moeite door de wollen wolken.
Het landschap werd daardoor mooier dan ooit.
Tijdens de Herfst en de storm
is het schilderij van de natuur
elke seconde anders.…
De schil waarop wij leven
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.585 Hier zijn pionieren klootjes of crimineel
en wie niet te categoriseren valt
in een aparte doos – woonkamers wemelen
van geruchten over een pedofiele buur
en asielkampen moeten het liefst
aan de horizon staan, zo scheidt men
het goede van het zwarte.…
zwart
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
850 leven plots zo eindigt
zo veel vroeger dan verwacht
als ik je ooit nog tegenkom
sla ik mijn beide armen om
wie je bent en hoe je denkt
soms ben ik bang de dag
vandaag weer te beginnen
ben in de hoogste boom geklommen
mijn angst was groen mijn benen blauw
het uitzicht was benauwend en bevrijdend
vreemd verlangen hunkerde aan de horizon…
Energie, groene!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
446 In een pan, in het duin
op het Wassenaarse naaktstrand
raak ik in de ban van mijn nietigheid
M'n blote billen voelen de miljoenen
zandkorrels, waarvan 1 exemplaar meer verbeeld
dan ik me kan voorstellen, aldus de Bijbel
Dan kijk ik met wijdgeopende ogen
naar de effen blauwe fletse lucht
en loer, tuur naar de horizon
van een zo rustig kalme…
zomerse herinnering
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
526 krullend op de smeuïge tongen
klappend in het verleden
kon je je nog met zomer aankleden
de liefde ontsprong met de natuur
bruusk met geweldloos geweld
de weerstand breken in spaanders
knieën mennend naar het bekken
en zo kuste hij haar met de aren in de haren
men spaarde nog openbaring in ’t samen scharen
een sperwer brak de mond van de horizon…
Inspiratiebronnen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
473 Rondom wijdheid van het vlakke polderland
en aan de horizon bos gehuld in nevelig blauw
over velden nog parelend van dauw
aan dit decor heb ik mijn hart verpand.
Hier stroomt mijn bloed vol inspiratie
hier hoor ik roep van de natuur
geen andere omgeving biedt mij compensatie
hier hoor ik thuis, heel mijn levensduur.…
Mantel?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
662 Ik ween niet over wat
verloren is, nu haar
transparante adem op
de golven van de winden rust,
oprijst naast de leeuwerik
in een eindeloze klim naar
dat ene streepje licht,
stipje op de horizon
onttrokken aan de duisternis,
waarop ik ben gefixeerd
een tijdloze lampion
een aubade op de toekomst
zoals die zou moeten zijn, een…
whisky hooglied
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
804 zacht is de nasmaak
van het eikenhouten vat
waaraan zij zich rijpte
tot rond in fles gebotteld
als de zon aan de horizon
is de atmosfeer gloeiende
waar brandend haar beleving
zich in mijn gorgel welt
ik proef de ochtendmist
die als sluiers geslagen
de schotse hooglanden
als haar wieg openbaart
soepel walst zij de weg
via de nippende…
Eigen Melkweg ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 en uitgang van z’n tijd,
droomplaats als tijdloods
onderkomen, gelooft de
Melkweg die hem is belooft
dat de sterren waar hij zich
moeiteloos mee verbinden kan
voordat door het tikken van de klok
van z’n fantasie wordt beroofd,
stipje aan de hemelse vooruitgang,
verankerd in het mondiale onvermogen,
ontmoet hij het vuur aan eigen horizon…
Betoverend ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
478 wat mij toelacht, mijn
zonden toedekt, de handen
naar de wereld strekt, en
worden kromme lijnen recht,
een meet-loos mededogen, vrijbrief
voor nog te beleven jaren
verlost van schaduwen en gevaren
ben ik tot alles weer bereid, want er
bestaat geen verlies van tijd als
ik de onbekommerde zwaluwen volg
tot over de onbekende horizon…