637 resultaten.
Watertaal
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
468 als watervrouw of als golfslaggodin
schuim ik de kust af
met schelpen als letters
met roeiriemen trage eenvoud
en al het water van de zee
boetseer ik willende watertaal
die danst als de golven
op boten van luiheid
die soms gevangen wordt
als drijvende kurk in een vissersnet
misschien zijn mijn woorden
te licht voor zware geesten
ik…
De strandjutter
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
562 zijn ogen op de vloedlijn gericht,
struint hij tussen wrakhout,
wat schelpen en bruinig wier
in een ver verleden verloor
hij zijn hart aan de zee
alleen zijn dromen,
zijn dromen bleven hier
in de kille plaggenhut
van zijn onstuimig bestaan
spoelt eb en vloed
bij nacht en ontij
komt hij weer tot leven en gromt:
de zee geeft minder…
afscheid van leven
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
753 toen de wereld haar verlaten had
vergat ze dat ze mooi was, ze vergat
de kleine schelp vol troost die toch de
zachtste glans kon hebben
dat witte bloemen langs de weg zich terugtrokken
gaf de dood een kleine kans om extra
zwaar te zijn
maar tussen pijn en levend lijden
schikt nog een moment voor zon
strijden geeft de kracht het hart…
Schijnbaar
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
587 Tot op de lengte der dagen
schijn jij nog altijd
op eeuwig durende golven
dansen vogels in de wind
worden verlaten voetstappen
langzaam opgeslokt
zijn schelpen stille getuigen
van 'n leven voor zij
op het zand werden geworpen
rent een viervoeter
achter een bal tot
in de branding
haren wapperen
mijn jas dicht knopend
proef ik jou…
Lage branding
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
531 Ik zoek nog steeds een strand
met de koelte van kiezels
en de warmte van zand,
met lichtvoetig water
en zwaarlijvige golven,
met luchtkastelen
onder schelpen bedolven.…
vanaf hier
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
578 vlucht niet
mijn lieveling
telkens ik je loslaat
je stem hindert de stille vissen niet
of het bordje -hier begint de zee-
ik geef je het water, het onleesbare zilt
half in mij, half op weg te gaan
ga liggen in de duinen
mijn lieveling
laat schelpen rondom spelen
alsof ik er niet ben, op de spiegel
van de horizon
word ik regen in…
BEGIFTIGD (5)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
476 Ze hunkerde naar schelpen rapen
De winters duurden eeuwenlang
Het voorjaar kwam maar niet op gang
Ze wilde in een duinpan slapen
Ze wenste lammerende schapen
Het najaar, eeuwenlang in zwang
Verloor het van de sterke drang
Om warmte bij elkaar te schrapen
Ze was haar ware aard vergeten
Daar was het om te doen geweest
Een engel kan niet…
winterdag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
597 een man lag roerloos
op de zandvlakte
zijn lijf bekleed met
met wier en mossen
piepschuim en
schelpen bedekten
de onbehaarde
weerloze kruin
de armen als lange
takken gespreid
de handen ontvouwt
als vingervormig blad
benen als twee
stammen vergroeid
verbonden
met elkaar
de gekromde tenen
in het zand gedrukt
wortels…
Strandbeleving
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
633 Strand 2
De golven wit,
de wolken grijs waartussen blauw,
het zand een crème
'k merk ik hou zoveel van hem,
hoor zelfs zijn stem,
tussen 't gekrijs van meeuwen,
tussen het gebeuk van golven
tussen 't gekraak van schelpen.…
Moules Belges
gedicht
2.8 met 41 stemmen
13.521 Het schaap is de mal van het lam
De schelp is de mal van de mossel
De zee is de mal van het zout
Marcel is de mal van het beeld
De pijp is de mal van de rook
De kunst is de mal van de vondst
Het idee is de mal van Christopher
Columbus is de mal van het ei
Het ei is de mal van de kip
De mal is de mal van de mal is
De mal van de mal is de mal…
het kleuren van de lucht 2
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
881 stil zal het worden
heel zachtjes stil
en onhoorbaar worden
rimpels in de tijd
geuren van seizoenen
en de voorbije uren
sterren en strepen in de lucht
in en uit
dag en nacht
jouw warme hand
je zachte stem
lorelei van leven
de schelpen op het strand
sieraden van eb en vloed
ritme van leven
het zal onhoorbaar stil worden
de lucht…
Als de zee zilver kleurt
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.099 Als de zon bijna ondergaat
en de zee zilver kleurt
in het late avondlicht
het strand langzaam leegstroomt
de maan al in het zicht
en de vloedlijn een glanzend lint
van schelpen en wier achterlaat
wordt het stil en sereen
Met alleen het ruisen van de golven
om me heen
Dan dooft langzaam het licht van de dag
en omarm ik de nacht
waar de sterren…
In het hart geplant
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
900 blijven gaan
naar het onbekende
nog onbereisde land
op blote voeten
de aarde groeten
in het mulle zand
het water vinden
de stralende schelpen
ze laten rusten op een hand
zo bemoedigend
tekent een vuurbal
een blosje langs de einderrand
als op vleugels van liefde
wordt ver dichtbij gedragen
tot een vergeten afstand
de zee van…
Zon Zand en Zee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
614 Heerlijk in de zon
Voeten in het warme zand
Mijn blik gericht op zee
Neem brood en koffie mee
Zalig zachte zonnestralen
Geven zand een gouden gloed
Zeebries streelt mijn huid
Meeuwen krijsen herkenbaar luid
Bijzondere schelpen
Op zandbanken gespoeld
Vanuit de golven uit de zee
Neem ik deze dag weer mee!…
Geef mij het lichaam
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
475 Geef mij het lichaam
met de kleur van de zee
dat in wind staat
waarin vogels nesten bouwen
waarvan de voeten groen zijn
dat slaapt in het oog
van de wereld
Geef mij het kwetsbare
het lichaam uit de schelp
dat alle gevaren van de wereld
weet en toch zijn plek vindt
Geef mij het lichaam
nat van regen
dat schaduw zoekt
en wachten kan…
Slaperdijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 Slaperdijk, schapendijk
aan het wad, er gebeurt niet veel
Grijs op grijs de trage adem
van dag en nacht, flarden
hartslagloos geruis en golven
krijsende meeuwen, zilver-
schittering over de zee
het slijmspoor van een slak
Nergens bloed, alleen wat veren
schelpen van vroeger leven
en stille zuchten uit het heelal
Zonder dijk zou…
ALIS VOLAT PROPRIIS
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
620 dat wat rest, ligt in mij opgeslagen
geborgen in mijn dunne handen
verankerd in mijn hart
bij vlagen vloeibaar maar steeds warm
het zandkasteel, de parelmoeren schelpen
het zachte van je wang
zo ver als ik maar kijken kan, wil ik
je volgen, tot ik enkel nog een stipje zie
samen met het witte van de wolken
verdwijn je aan de horizon
jouw…
nooit van jou
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
765 aan de overzijde van
de stilte de overkant
van de taal vallen
grote woorden uit
onze handen
de schone is gekomen
onstilbaar mooie ogen
als sterren als wit glas
haar gezicht de maan
vaart de wereld voorbij
zachte stappen tussen
de schelpen de nacht
sluit ons in haar armen
de schone is gegaan
we leren afscheid nemen
nooit van…
Een stroom haiku's
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
954 Onstuimige zee
wast in wollige golven
uit de gouden bron
~
Boven drijven langs
gouden bijen wolkjes blauw
mondjes blazen dauw
~
In rust op gonzen
van de golven drijvend mee
schelpen rinkelen
~
Glinsterend water
waterbellen vol muziek
spiegelt zeeklanken
~
Lichte bries vervoert
avondlucht bij windgetij…
Meesterhand
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
1.068 het wond’re kunstwerk der natuur
verraadt een ware meesterhand
een witte lelie, rein en puur
bloeit zomaar aan de waterkant
een merel in het schemeruur
die fluit als vrolijk afgezant
het wond’re kunstwerk der natuur
verraadt een ware meesterhand
de lucht van hemelsblauw azuur
de zon, de schelpen op het strand
een mensenkind in Nederland…
onstuimige liefde
hartenkreet
2.4 met 15 stemmen
2.477 soms hunker ik naar jouw stilte
een stilte voor de storm
waarin gevochten wordt,
alsof heftig vrijen anders is
dan een schuimende zee
die in bruisende woede haar vuil
op het strand achterlaat
dan gaan we wandelen
langs het water
rapen we schelpen
en brokken hout
we lachen en rennen
onstuimige liefde
laat het toch stormen
lief en stout…
Ritmisch verwond
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
967 De tocht stelpt het bloed
in mijn hand,
het ademhalen doet zeer
Schelpen zoeken een lege plek.
Het graf richt zich op,
de stilte valt,
geen enkel verweer
Ritmisch trillend beweegt mijn blik.
Duisternis verwondt mijn gehoor,
de rotsen zijn scherp,
de nacht is wedergekeerd…
Einder
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
1.244 doodstil
heb ik me vanochtend
door je woorden gesleept
en er lag niemand
in mijn armen
voorzichtig
vouwde ik je brief
tot een witte schelp
maar zelfs de zee
was van karton
en op het strand
waar ik bellen blies
winterde een bladstroom
mijn huid ijzig wit
neerwaarts naar de kale takken
afgesneden van het middaglicht
ik…
Schreeuw
netgedicht
4.0 met 21 stemmen
1.840 Een schreeuw van woorden, teveel
en ik val uit mijn graf
vergruis de schelpen op mijn pad
loop mij uit de kijker
lach om waanzin en gemier
spring van mijn balkon
schenk een hengel aan een pier.…
In golven gefluisterd
netgedicht
4.6 met 23 stemmen
838 behoedzaam tast ik aan schelpen
die in diepere lagen van de nacht
zich verzamelen in het sleepnet
van volkomen stilte
vinger na vinger volg ik het bloedspoor
van vergankelijkheid langs
de scherpe, gebroken randen
ik strooi nog zand over de dag
en verdwijn als jouw stem sterft
op de loodlijn van mijn lippen
druppels binden mijn handen…
Uit hectische uren
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
488 langzaam ebde
herrie weg
uit hectische uren
lichtte zee op
onder een halve maan
lieten golven agressie gaan
alleen op het strand
het nieuwe jaar nog
koesterend in mijn hand
pas toen
schelpen knersten
bij de kadewand
ik stilte vond
zittend op zand
ontsloot ik de tijd
zag je stralende lach
de twinkeling in ogen
wist dat jij…
ZEE...te zien
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
848 Zee te zien
als kind
zee te zien
Het schuim
van branding
van schelpen zilte smaak
Eb en vloed
vloed en eb
dat zich als vastgrijpt
Aan nat zand
wij schepten
wij schiepen
Zandkastelen
met onze handen,
schep en emmer
Wij zagen
een zwemmer,dood
drijven tegen het basalt
De zee neemt en
geeft het zout
aan m'n bestaan.…
het charisma vrijen
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
590 als muziek
fluister jij woorden
dansend op mijn huid
vol diepe tonen
ik droom weg in jouw magie
je woorden
je glimlach
je helende klanken
omringen mij
mijn handen
willen vleugels maken
om te kunnen vliegen
naar de schelp
van jouw zachte schoot
zodat wij samenvloeien
tot één ademflirt
zonder vragen liefkozen
het charisma vrijen…
Bruin grind
netgedicht
4.4 met 35 stemmen
841 Op een eiland zonder treinen
volg ik het spoor van zon en zee
de bielzen in mijn hoofd verdwijnen
maar de machinist rijdt mee
met kokkels, zaagjes, slakkenhuizen
en alle schelpen die ik vind
probeer ik jouw dood weg te sluizen
maar ze voelen als bruin grind
als een jutter langs de kustlijn
sprokkel ik mijn laatste deel
liever een zoutpilaar…
Ruis
netgedicht
4.5 met 21 stemmen
774 Wij zijn nu niet meer
dan dat wat verdween
een laatste kus
van zout op steen
Mijn voeten vinden
weer vaste grond
toch hoor ik soms
het heimwee ruisen
in het hart van een schelp
die jij voor mij vond
dan spreekt de tijd
zo licht als vlinders
keren woorden terug
naar hun fluistertaal
vertel mij nog één keer
een oud verhaal
van…