15538 resultaten.
Boom in de ochtend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
423 Ach, kon ik maar voorgoed wonen in dit moment,
met bladeren nog vochtig van de ochtenddauw,
wortels, vrij kronkelend in de koele aarde,
en takken, zich strekkend naar het hoge blauw.…
Mystiek delen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
463 stil
wit en
steriel
huisde zij
professioneel
in haar outfit
als deel
van sfeer en
aankleding
alleen het
heldere blauw
van ogen in wit
gaf haar
gezicht een
indringend
intens raken
zonder woorden
in klare oogopslag
waarbij haar
lach de inhoud
wereldkundig
maakte met
blijdschap in een
warm mystiek delen…
Verlangen
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
563 Wakkeren
tot de adem van het nachtelijk universum stopt,
zoete parfum verandert in koude winterlucht,
ogen van Jade
blikken naar blauwe bloesemrode koelte,
op de tast
voelt jouw huid
naar melkblonte zachtheid,
tot ik stop als een blinde
beeldtaal te projecteren op mijn netvlies,
alleen nog lege nachtelijke stilte.…
dagen van eenzaamheid
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
644 op tafel de
afgesneden bloem
stervend in een blauwe vaas
in de brief de afwijzing
tussen ongeschreven
regels door
in de arena het
tergend trage sterven
van een dier
onder de rivier
de onzichtbare bedding
die het water draagt
in de vallei
de echo’s en schaduwen
van de doden
het is de tijd die tot
stilstand komt als de…
Tijden keren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
292 Wie ziet niet
de blauwe lucht
tussen de wolken
of het zonlicht
door zwaar wolkenveld.
Wie hoort niet
de zachte vogelzang
boven zware stormvlagen
of de traan van het geluk
zacht vallend op blanke boezem.
Wie herinnert zich niet
de vreugde na somber verdriet
vrijheid na verdrukking
opluchting na gevaar.
Alle goede tijden.…
Wereldeinde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
182 De hemel is stralend blauw,
maar de zon schijnt niet.
Wat krijgen we nou,
het regent dat het giet!
De natuur staat op z‘n kop,
klimaat wordt bedreigd,
broeigas vormt een strop.
Het wereldeinde hijgt
in de nek van de mensen.
Onze erfenis een wereldramp,
die wij toch niet wensen.
Stop met CO2 uitstootdamp…
Wereldeinde
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
297 De hemel is stralend blauw,
maar de zon schijnt niet.
Wat krijgen we nou,
het regent dat het giet!
De natuur staat op z‘n kop,
klimaat wordt bedreigd,
broeigas vormt een strop.
Het wereldeinde hijgt
in de nek van de mensen.
Onze erfenis een wereldramp,
die wij toch niet wensen.
Stop met CO2 uitstootdamp!…
Dinska Bronska
poëzie
4.4 met 48 stemmen
7.286 '
Er zit 'n tranen-veeg,
o zo verdrietig,
van je blauwe ogen naar je mond.
O, Dinska Bronska!…
lijken uit de kast (duogedicht)
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
628 ze tilden zichzelf uit bed
met gestrekte benen
iedere morgen weer
werd gezocht naar
ogen zonder spijlen
wind rook naar de kamer
en een enkel wisseldeken
nog immer waait
hij over nachten en jaren heen
met schimmen, zo dichtbij als gister
aldoor slijpen zij dromen
in halfzijdigen
wrijven tussen hart en steen
eens als de adem zich vernedert…
GETROUWD MET ZIJN HANDSCHOEN
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
570 rondom de Vennen
In het Rijk van Nijmegen
Als ik ogenschijnlijk
Een knalrode vlinder
Zie fladderen door de natuur
Zal ik haar vangen of
Even voelend aanraken, denk ik
Ik voelde zachtjes aan haar vleugel
Wat een vrouwenjas bleek te zijn
Die openviel en haar gele
Blouse het kleurencontrast
Maximaal liet samenvallen
In haar veelkleurige bonte…
Touch of freedom
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
1.012 zie de bergtop
tegen de lucht afsteken
daar wil ik zijn
in de stilte
bij de blauwe lucht
steeds verder
steeds hoger
van het geraas
weg van oorlog
het steile pad omhoog
tussen scherpe rotsen door
naar de vrede
in de witte sneeuw
waar het woeden
ver beneden
krioelend als woedende
mieren achterbleef.…
IJSLAND
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
715 Monotoon en afwisselend tegelijk
Klaterende bergrivieren sterven in het dal
Watervallen stuiteren over rotsen of
Kijken in een onmetelijke afgrond
Zeehonden laveren tussen blauwe ijsschotsen
in het heldere meer
En verraden de gletsjer iets verderop.…
Ie wie waai weg
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
795 gerijmd of ongerijmd
het hele landschap speelt
een omstuimig spel met de windewind
slagregens laten je voortdurend zuchten
het blauw is grijs
langs landwegen knotwilgen zwiepen en zwaaien
buigen door onder hun last
een wilde jacht is begonnen
in ie wie waai weg avonturen
die voorwaarts gaan
het getij brult huiv’rend
op zware takken…
Komt zomaar langs
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
525 Mijn grote liefde mag ik niet
aanraken, komt zomaar langs
waar de zon een vrij spel speelt
met blije vogels en konijnen
op een uitgestrekt lachend grasveld
mijn grote liefde krijg ik niet
zo ver is het park, dichtbij
hier vandaan
in de lucht
waar muggen zoemen
mijn grote liefde is de blauwe lucht
die boven het grasland hangt
in momenten…
De tempel der reinheid.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
917 En 'k zag 'n zaal vol schone vrouwen,
het blank en blauw, in lange vouwen
omhangend los de slanke le'en,
in nauwe lijne-sluiting kozend
om malse vormen rose-blozend,
- en blanke voet op marmersteen.…
Eeuwige liefde en mijn kinderen
netgedicht
5.0 met 12 stemmen
598 blauwe ogen, net sterren in je snoetje fijn,
de rimpeltjes nog vol met wat vaginaslijm,
Wat ben je mooi zo wondermooi.
Je hebt mijn DNA en mijn genen,
zodat ik eeuwig zal verder leven.
Je hebt mijn sterk bloed gekregen
mijn blauwe ogen en mijn streken,
maar ook mijn hart en geweten,
mijn kapsel kon ik helaas niet met je delen.…
NEUWJAARSWENS VAN EURODICHTER JAN JACOB KREDIET VAN DEN BOS
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
608 Beste mensen, landgenoten, Europeanen, Wereldburgers,
Ik zou zeggen maak er weer wat van,
van 2023
Laat af en toe 2022 nog eens stevig op u, jou inwerken
wat mij deed leiden naar:
‘De kleren maken de man’
De kleren maken Jan, dus
Ik heb een nieuw pak gekocht in
Spanje, een blauw pak, Europees Blauw
om me in Europa te vertonen
als…
Welvaart
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
309 De zon, fel geel in hel blauw,
Schijnt op ’t wuivend koren geel,
’n Molen maalt graan in meel,
In ’t koele gras hipt ’n kauw,
Temidden van zwarte schapen,
Die grazen en af en toe blaten,
Als vliegen, horzels hen plagen,
Wat hen evenwel niet zal baten.…
Drijvend onvermogen
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
361 drijvend onvermogen
hangt zwaar om mij heen
ik grijp naar een oorzaak
maar grijp slechts misschien
misschien is het antwoord
een dier zonder naam
dat schuw in de plooien
van mijn lichaam blijft staan
tien maanden loop ik
door een kamer die draait
waar gissen naar signalen
zich telkens verspreidt
de lucht boven alles
blijft koppig blauw…
ritueel
netgedicht
2.9 met 44 stemmen
6.152 niks, ik zit gewoon
blikken zijn niet verboden
blauwe halve maantjes
zien de stoute bruine sterren
van de brahmaan
wat doe je dan?
je wast mijn haar
bij de dorpspomp
giet je bekers water
over mijn hoofd
's avonds loop ik de woestijn in
alleen onder de groeiende maan
tot de stemmen achterblijven
eeuwig wil ik hier zijn…
Mijn bloemenmeisje
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.594 Met een bloedstelpend begeren
en een sprankje bang
komt de geur van sneeuwwitte hyacint
over mijn top tegen je wang
Blauw bloed is bij ons te zien
buiten zinnen, binnen lust
onder een lading lavendel
is het jouw mond die ons kust
Wat ben je schattig schoon
in een bed van roze rozen
spreid je een strelende sfeer
en je benen voor het liefkozen…
Natuurliefde
netgedicht
3.6 met 24 stemmen
7.824 Zwanger van water
ontdoen
grauwgetande flarden
zich van hun neerwaarts
ijlende last
in hunkering
de aarde te zogen,
landschappen
van stromende beken
in mistige waas
op glas,
grijze lappen
worden ijler
waar blauw
tevoorschijn komt,
uit diffuus licht
wordt zon weer geboren,
liefkozend haar aarde
als minnares.…
Vorstelijke hemel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
875 Open zee naar het oneindige
waar de aarde zich laat vallen
een dromerig landschap
dat nooit zal versmallen
Vorstelijke hemel zo blauw
omhelst wolken van licht
een overdekte hemel
als onaantastbaar lichtgewicht
De stilte leeft vol geduld
zweeft door het heelal
een voelbare rust
maakt zijn vrije val...…
Ze is voor mij heldin
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
968 Zij was de rots in mijn bestaan
de spil in ons gezin
ik kijk haar blauwe ogen aan
ze is voor mij heldin...…
ik ken
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
2.161 ik ken een huisje
met nog ranke wilgen voor de deur
ik ken een boerderijtje
met jonge stieren in de wei
ik ken een boom
die onder appelen bezwijkt
ik ken een akker
een zee van vlas gelijk
ik ken een kerk
met potloodtoren
ik ken een poort
met blauwe regen in de zomer
ik ken zoveel
maar zeg mij ken ik jou…
aangekleed
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
908 bezwijkt zijn hand
de zwaartekracht van haar wil
een wereld van verschil
tot stilte
ze is bijzonder
in staat tot leven
hij wil, hij moet
en zal begeven
ooit vergeven
geel, rood, blauw
geen kleur zal haar nog
sieren uit liefde uitgedeeld
geen klap nog ergens terecht
haar ogen
niets meer dan ooit
een blik in moeders ogen
hij bekent…
een schaduw voor accenten
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
867 je schilderde
al op papier
een kleurtje hier
daar een schaduw
voor accenten
in letters
kleurde je momenten
de warme vormen van
je hart illustreerde
je vaak heel apart
soms was er
geel van woede
het rode streepje
van je haat dat paars
werd in je ogenkwaad
overging in groen
en blauw van luchten
het zuchten en dan een…
Mijn mooie vrouw
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.039 je basalt
in zwart en blauw
graniet in warmer kleuren
alleen het sediment
spreekt onder grote druk hoe
zij het leven heeft geplukt
maakt langzaamaan de kleuren
los en geurt weer met de zeer
geavanceerde nu technieken
laat je gezicht maar zien
mijn mooie vrouw de préhistorie
wist al dat ik tijdloos van jou houd…
Lome uren
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.095 We liepen samen op het strand
door branding die zou komen
en zagen in de blauwe lucht
de witte vogels met een zucht
hun vleugels zweven in een vlucht
die zij hadden genomen
De lome uren lagen wij
te turen naar de stromen
tot de zon ons niet meer zag
en ik je aankeek met een lach
en zei -het was een mooie dag
die ik vannacht zal dromen-…
anne
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.204 meeuwen krijsen hongerend
in vrijheid in de blauwe lucht
naar gerechtigheid en vrede
de kale kastanje wordt ooit groen
in een donker en koud amsterdam
na de schrille dagelijkse kreten
komen weer de zilveren nachtvogels
dreunend de verre dood aankondigen
van kinderen die net als ik verlangen
naar vrede en een betere wereld…