4280 resultaten.
Hoe gretig gloeide de avondzon en vulde het hart als bron
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
769 De bergvallei met zoveel schoons in het verschiet
nabij verlaten wenst men niet. Het lommerloof
dat meer geduld heeft dan men menslijk kan horen
grond met een groots verleden uit het ooit geboren
en dan van bewoners dat handgebaar vertrek valt zwaar.…
Groetnis , we zullen doorgaan , van Ramses Shaffy
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
696 Door de straten zwierf
vreugde en verlaten verlorenheid verwierf
In mijn eigen huis thuis
zei ik toch echt dat ik Maagd was
sneeuw voor Wendula zong.
Wandelaars daar keken zo vaak
vervreemd ook om, ze keken om.…
Wat gaat er in haar om vandaag?
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
761 gevoel
ze eet, ze slaapt,
ze rekt en gaapt
in trage tred
gaat zij van huis
sluipt in de nacht
is ’s ochtends thuis
wrijft langs je been
je moet dan mee
loopt voor je uit,
jij volgt gedwee
als ze dan zit
en langs je kijkt
vang je een glimp
die eeuwig lijkt
de pure ziel
die jij daar ziet
die blijft je bij
verlaat…
de dialoog in mij
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.037 hoe kan ik benoemen waar ik in thuis wil blijven
wanneer het enige dat straalt
niet te houden is
mij verlaat
en decemberdagen neerlegt
alsof mijn ziel er in zou
passen
loodzwaar
hoe kan jij vragen
of het zich rond mij wil wikkelen
en alles wat ik in verbeelding zie
warme wind en weemoed
laag op laag, zacht op zilt
weerloos…
Ongelijk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
751 En door de straat weerklonk zijn hoest,
toen hij ons zo verlaten moest.…
Ik ben jarig.
hartenkreet
2.6 met 26 stemmen
2.447 Wanneer vanavond het licht uitgaat
De dag nog overdenk
Ik nog even het bed verlaat
En mezelf champagne inschenk
Wens ik een lang en gelukkig leven
Alleen of samen, hier of daar
Genieten van nu en zoeven
Het is zoals het is, en dat is waar.…
Relativiteit
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
572 Ouders begeleiden kinderen
liefdevol naar zelfstandigheid
vol ingeschapen optimisme
verlaten die het ouderlijk huis
Na de middelbare leeftijd zit
mijn taak erop als schalm in
keten van oercel naar heden
cyclus is rond, taak volbracht
Na illusoire suggesties dat
het goede in de toekomst ligt
laat de natuur me in de steek
vier…
Verfrissend
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
441 de stroom en de wind zaten tegen
ik was koud en zout
kleine witte zeilen in de verte
benadrukten de zee van verlatenheid
de aarde sliep nog
mijn gedachten waren mistig
de ochtend bleek en aarzelend
mijn verleden zat in mijn huid gegroeft
mijn herinneringen stroomden in mijn bloedsomloop
de zeewind blies over onzekerheden
toch was er iets…
Levend sterven
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
821 er is iemand gestorven
in mijn ziel
langzaam en over vele jaren heen
de weg was blind
het doek viel
in mij is iemand
als de dood
verlaten door het leven
een hart in nood
weer neemt
de schaduw mij mee
eigenlijk al vele, vele jaren
ik volgde ontkennend gedwee
immers er was ook oud verdriet
het kwam niet tot bedaren
het kleurde…
niet zonder, niet met
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.065 ze huilden een rivier maar nog onvoldoende
om het gemis te stillen van vrijheid en geest
die langzaam verdroogden in elkaars nabijheid
hoe verlaat je een warm zinkend schip
dat je eigenlijk niet wilt missen
zonder geen van beiden te verdrinken
ver weg dwaalden ze, verdwaalden zonder elkaar
de lichtsignalen vanuit hun verre andere ik
veranderden…
Ontsnapt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
528 Hoor je de klok tikken tijdens het idee
dat de tijd niet met je mee
maar achteruit je gedachten verlaat
en je alleen maar naar beneden gaat.
Vergeet niet het lemmet van je mes los te laten
voor het je kan raken.
- Ik weet dat dat de bedoeling is,
maar wie weet steek je mis. -…
Afscheid.
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
703 Als we staan op een verlaten station
waar de laatste trein zo gaat vertrekken
krijg ik het koud binnen in mijn ziel
zal ik jou hierna dan nooit meer zien.
Met betraande ogen kijk ik naar die
grote klok waar de wijzers net hamers
zijn, die in mijn hart de spijkers slaan.…
Het bevreesde leven
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
790 temt in jouw eigen sfeer
terwijl de koffie dampend jouw silhouet
verheerlijkt in mijn droom
ik kan geen nacht meer in jou bespeuren
terwijl mijn ogen nog kleven aan de schepping
waar ik nog drijvende was in een alsmaar zinkende
diepte, geen roep of stem betreurt mij ofschoon
het duister grenst aan liefde en vergulde fantasieën
hoe verlaten…
Achter bloemen van ijs
netgedicht
4.8 met 27 stemmen
804 December strooit wensen
als sterren op steen
een sneeuwwit tapijt
bedekt grijs verlaten
waar warmte verdween
achter bloemen van ijs
scheurt soms het gordijn
kleuren dagen kouder
dan ze werkelijk zijn
tussen vroeger en nu
wordt elk jaar ouder
mijn rug naar 't verleden
draagt een verhaal
van eens...lang geleden
bevroren in tijd, sneeuwt…
de warmste kus
netgedicht
3.4 met 21 stemmen
884 wanneer
koude alles lijkt
te erven
de voorzijde
van het geleende landschap
zich keert naar verlatenheid
en zelfs de allerkleinste steen
hongerig knaagt aan een gebarsten zeeschelp
door een geliefde achtergelaten
vogels angstvallig
het vliegen vermijden
zich laven aan sneeuw
en ieder overlevend woord
van lijden
schep dan mijn…
Verveling?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
767 De hoogste piek van berusting
zal ik niet bestijgen, ik blijf
steken onder de toppen van
herinneringen, doemen de
schimmen op van het verleden,
peinzend tuur ik naar boven,
om te ontwaken - op de door
de tijd - versleten treden en op
een mistige winterdag, verlaat
ik mij op de dromenmaker die
ik op de helling zag, ‘zeil ik ab ‘
langs…
De zee heeft geen geheugen
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
587 Zal die golf doorgaan met leven
misschien beginnen dan met doodgaan
welke zee gaat hij straks op
is hij het begin van mijn bestaan
Toen begeerte begon met eenzaamheid
met metershoge tsunamikracht
een verwoestend verzwelgende wave
die bezit neemt van hemelrijke pracht
Golven die sterren hun licht laten stralen
in glitterzang op een verlaten…
lieve landvrouw
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
2.728 als ik je vind
in een thuisloze zomer
anoniem
en tussen regenvlagen
zal ik tegen duisternis vertellen
dat maanlicht in ogen zeldzaam is
ze kruisen dichterlijke stappen
vegen het grind in de kamer op
zonder volgorde om ergens te zijn
wanneer niets geluid geeft in de velden
heide de vlakte kent en de lakens
uitrekt tot sluiers rond verlaten…
In een volgend land
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
495 er was het verlaten
een lange weg te gaan
ver van een heem
pijlers van het bestaan
scheiding van de vogeltuin
het paradijselijke licht
tere wentelbootjes
enkel nog in een vergezicht
een glimlach
een wuivende hand
het water spiegelt
in een volgend land
waar koekoeksbloemen
in bermen prijken
het vee graast
op behoedende dijken…
In het bos
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
679 in het bomenland
door groen gras omgeven
ligt stil en haast verscholen
mijn huis van houten planken
met groei en bloei verweven
de tijd heeft het beschuttend lijf
en de stenen pannen gevormd
het geheel is aan inzichten
van seizoenen te danken
midden in een verlatenheid,
van mystieke aard,
waar enkel natuur zorgt
voor ongedwongen klanken…
Babi Yar
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
834 het ravijn…
tot de rand gevuld met bloed
tot kadavers vergane lichamen
huizen van de ziel,
nu verlaten
ik ben er geweest
mijn verstand verliet mij
de lucht bezwaard van leed en pijn
betreden deed ik niet
uit eerbied
honderdduizend mensenzielen vermoord
wees stil
luister naar de vogels…
veraste kreten
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
724 tot stompjes uitgekleed
werden ogen
gebroken
in het godvergeten licht
baarmoederloze barakken
vol doden van vroeger
tot nu
waar
ontbloot, duizenden
en duizenden
werden beroofd
in een verschuivende, reeds verlaten,
bestemming
waar zijn de kinderen?…
Toekomst van nu
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
640 Rotterdam Station Centraal
perron 4 heb ik verlaten
als ik van de trap af daal
zie ik wezens die niet praten
Haastend naar hun daagse dingen
duwend,trekkend,vlugger,sneller
aan het oor,'t mobiele zingen
van een telefoonkaartbeller
Uit de trein de metro in
naar de bus of even tremmen
flappen geld vanuit de pin
stomweg met de stroom mee…
Het kabinet van de familie Staal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
548 steken
van averecht over het recht
breit ze slechts
aan een grijze vrede
Een naald vol roest
laat moeilijk steken glijden
een vangnet is niet
recht te breien
door ribbels langs
een muizentandpatroon
Zolang de kluwens
blijven zwijgen
tikken de naalden
grijzig voort
Wanneer de
strakgetrokken draden
het vangnet pogen te verlaten…
Gestrande liefde
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.598 Soms zo bang dat er iets mis met me is
dat er niemand is die er voor me zal zijn
spijt krijgen van het afscheid vol met pijn
van iemand die beweerde van me te houden
maar waarom voelde ik het dan niet
waarom voelde ik dan in plaats van geluk,
zoveel verlatenheid en verdriet?…
Een utopie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.081 zielsverbondenheid is een utopie
geraakt zijn door de starheid waar kind
en tijd zich bevreemdden van een geordend
bestaan voelt jouw hand als chaos die
mij wil onderdrukken in de overwinning
van jouw roes
niets is meer en meer is weinig
geef dit moment de koestering
waar het om vraagt, vlij jouw
borst tegen mijn strak geworden lid
maar verlaat…
Taalstilering
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
452 Me op de private tekst verlaat,
het ene dicht de ander toe in de
maat- en meetlint van de poëzie,
fluitend riet waar de wind in
splinters door de tijden raast,
onder de microscoop van een levenslang
verdriet, steeds verder en gehaast,
vergrootglas van mijn dyslexie
die de waarheidszin verplaatst.…
Weldaad
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
552 Ik voel een koud en klein verlangen
Om juist nu bij u te zijn
En te knuffelen en haten
Onze hoofden zonder doel
Waarom heeft u mij verlaten?…
het trage net van de zee
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
570 regendruppels vallen in zee
de wind drijft mensen huiswaarts
ik keer noch richt mij verder
naar vragen, luister enkel naar weemoed
en verdwaal tussen geruis, de mond
verlaten
sinds het afscheid ken ik
de weg van de regen en hoe meer ik waai
hoe meer ik tot zwijgen kom
ik wil de vloed staande houden, de meeuwen
die in zilte plassen de…
Verborgen tuinen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
684 Ik wacht, laat de uren glippen
en een geluidloze schreeuw
verlaat mijn lippen.
Vandaag schrijf ik mijn eerste vleugels.…