Alle inzendingen over verlatene

4280 resultaten.

Sorteren op:

Hoe gretig gloeide de avondzon en vulde het hart als bron

netgedicht
3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 769
De bergvallei met zoveel schoons in het verschiet nabij verlaten wenst men niet. Het lommerloof dat meer geduld heeft dan men menslijk kan horen grond met een groots verleden uit het ooit geboren en dan van bewoners dat handgebaar vertrek valt zwaar.…

Groetnis , we zullen doorgaan , van Ramses Shaffy

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 696
Door de straten zwierf vreugde en verlaten verlorenheid verwierf In mijn eigen huis thuis zei ik toch echt dat ik Maagd was sneeuw voor Wendula zong. Wandelaars daar keken zo vaak vervreemd ook om, ze keken om.…

Wat gaat er in haar om vandaag?

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 761
gevoel ze eet, ze slaapt, ze rekt en gaapt in trage tred gaat zij van huis sluipt in de nacht is ’s ochtends thuis wrijft langs je been je moet dan mee loopt voor je uit, jij volgt gedwee als ze dan zit en langs je kijkt vang je een glimp die eeuwig lijkt de pure ziel die jij daar ziet die blijft je bij verlaat…
fp. tuinder14 december 2009Lees meer >

de dialoog in mij

netgedicht
3.9 met 17 stemmen aantal keer bekeken 1.037
hoe kan ik benoemen waar ik in thuis wil blijven wanneer het enige dat straalt niet te houden is mij verlaat en decemberdagen neerlegt alsof mijn ziel er in zou passen loodzwaar hoe kan jij vragen of het zich rond mij wil wikkelen en alles wat ik in verbeelding zie warme wind en weemoed laag op laag, zacht op zilt weerloos…

Ongelijk

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 751
En door de straat weerklonk zijn hoest, toen hij ons zo verlaten moest.…

Ik ben jarig.

hartenkreet
2.6 met 26 stemmen aantal keer bekeken 2.447
Wanneer vanavond het licht uitgaat De dag nog overdenk Ik nog even het bed verlaat En mezelf champagne inschenk Wens ik een lang en gelukkig leven Alleen of samen, hier of daar Genieten van nu en zoeven Het is zoals het is, en dat is waar.…

Relativiteit

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 572
Ouders begeleiden kinderen liefdevol naar zelfstandigheid vol ingeschapen optimisme verlaten die het ouderlijk huis Na de middelbare leeftijd zit mijn taak erop als schalm in keten van oercel naar heden cyclus is rond, taak volbracht Na illusoire suggesties dat het goede in de toekomst ligt laat de natuur me in de steek vier…
Custor13 maart 2010Lees meer >

Verfrissend

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 441
de stroom en de wind zaten tegen ik was koud en zout kleine witte zeilen in de verte benadrukten de zee van verlatenheid de aarde sliep nog mijn gedachten waren mistig de ochtend bleek en aarzelend mijn verleden zat in mijn huid gegroeft mijn herinneringen stroomden in mijn bloedsomloop de zeewind blies over onzekerheden toch was er iets…
Nadine14 april 2010Lees meer >

Levend sterven

netgedicht
3.6 met 33 stemmen aantal keer bekeken 821
er is iemand gestorven in mijn ziel langzaam en over vele jaren heen de weg was blind het doek viel in mij is iemand als de dood verlaten door het leven een hart in nood weer neemt de schaduw mij mee eigenlijk al vele, vele jaren ik volgde ontkennend gedwee immers er was ook oud verdriet het kwam niet tot bedaren het kleurde…

niet zonder, niet met

netgedicht
4.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.065
ze huilden een rivier maar nog onvoldoende om het gemis te stillen van vrijheid en geest die langzaam verdroogden in elkaars nabijheid hoe verlaat je een warm zinkend schip dat je eigenlijk niet wilt missen zonder geen van beiden te verdrinken ver weg dwaalden ze, verdwaalden zonder elkaar de lichtsignalen vanuit hun verre andere ik veranderden…
Gerardo6 augustus 2010Lees meer >

Ontsnapt

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 528
Hoor je de klok tikken tijdens het idee dat de tijd niet met je mee maar achteruit je gedachten verlaat en je alleen maar naar beneden gaat. Vergeet niet het lemmet van je mes los te laten voor het je kan raken. - Ik weet dat dat de bedoeling is, maar wie weet steek je mis. -…
Emma13 september 2010Lees meer >

Afscheid.

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 703
Als we staan op een verlaten station waar de laatste trein zo gaat vertrekken krijg ik het koud binnen in mijn ziel zal ik jou hierna dan nooit meer zien. Met betraande ogen kijk ik naar die grote klok waar de wijzers net hamers zijn, die in mijn hart de spijkers slaan.…

Het bevreesde leven

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 790
temt in jouw eigen sfeer terwijl de koffie dampend jouw silhouet verheerlijkt in mijn droom ik kan geen nacht meer in jou bespeuren terwijl mijn ogen nog kleven aan de schepping waar ik nog drijvende was in een alsmaar zinkende diepte, geen roep of stem betreurt mij ofschoon het duister grenst aan liefde en vergulde fantasieën hoe verlaten…
elze28 november 2010Lees meer >

Achter bloemen van ijs

netgedicht
4.8 met 27 stemmen aantal keer bekeken 804
December strooit wensen als sterren op steen een sneeuwwit tapijt bedekt grijs verlaten waar warmte verdween achter bloemen van ijs scheurt soms het gordijn kleuren dagen kouder dan ze werkelijk zijn tussen vroeger en nu wordt elk jaar ouder mijn rug naar 't verleden draagt een verhaal van eens...lang geleden bevroren in tijd, sneeuwt…

de warmste kus

netgedicht
3.4 met 21 stemmen aantal keer bekeken 884
wanneer koude alles lijkt te erven de voorzijde van het geleende landschap zich keert naar verlatenheid en zelfs de allerkleinste steen hongerig knaagt aan een gebarsten zeeschelp door een geliefde achtergelaten vogels angstvallig het vliegen vermijden zich laven aan sneeuw en ieder overlevend woord van lijden schep dan mijn…

Verveling?

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 767
De hoogste piek van berusting zal ik niet bestijgen, ik blijf steken onder de toppen van herinneringen, doemen de schimmen op van het verleden, peinzend tuur ik naar boven, om te ontwaken - op de door de tijd - versleten treden en op een mistige winterdag, verlaat ik mij op de dromenmaker die ik op de helling zag, ‘zeil ik ab ‘ langs…
pama29 december 2010Lees meer >

De zee heeft geen geheugen

hartenkreet
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 587
Zal die golf doorgaan met leven misschien beginnen dan met doodgaan welke zee gaat hij straks op is hij het begin van mijn bestaan Toen begeerte begon met eenzaamheid met metershoge tsunamikracht een verwoestend verzwelgende wave die bezit neemt van hemelrijke pracht Golven die sterren hun licht laten stralen in glitterzang op een verlaten…

lieve landvrouw

netgedicht
3.4 met 26 stemmen aantal keer bekeken 2.728
als ik je vind in een thuisloze zomer anoniem en tussen regenvlagen zal ik tegen duisternis vertellen dat maanlicht in ogen zeldzaam is ze kruisen dichterlijke stappen vegen het grind in de kamer op zonder volgorde om ergens te zijn wanneer niets geluid geeft in de velden heide de vlakte kent en de lakens uitrekt tot sluiers rond verlaten…

In een volgend land

netgedicht
3.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 495
er was het verlaten een lange weg te gaan ver van een heem pijlers van het bestaan scheiding van de vogeltuin het paradijselijke licht tere wentelbootjes enkel nog in een vergezicht een glimlach een wuivende hand het water spiegelt in een volgend land waar koekoeksbloemen in bermen prijken het vee graast op behoedende dijken…

In het bos

netgedicht
4.6 met 10 stemmen aantal keer bekeken 679
in het bomenland door groen gras omgeven ligt stil en haast verscholen mijn huis van houten planken met groei en bloei verweven de tijd heeft het beschuttend lijf en de stenen pannen gevormd het geheel is aan inzichten van seizoenen te danken midden in een verlatenheid, van mystieke aard, waar enkel natuur zorgt voor ongedwongen klanken…

Babi Yar

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 834
het ravijn… tot de rand gevuld met bloed tot kadavers vergane lichamen huizen van de ziel, nu verlaten ik ben er geweest mijn verstand verliet mij de lucht bezwaard van leed en pijn betreden deed ik niet uit eerbied honderdduizend mensenzielen vermoord wees stil luister naar de vogels…
enrico14 december 2011Lees meer >

veraste kreten

netgedicht
4.2 met 12 stemmen aantal keer bekeken 724
tot stompjes uitgekleed werden ogen gebroken in het godvergeten licht baarmoederloze barakken vol doden van vroeger tot nu waar ontbloot, duizenden en duizenden werden beroofd in een verschuivende, reeds verlaten, bestemming waar zijn de kinderen?…

Toekomst van nu

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 640
Rotterdam Station Centraal perron 4 heb ik verlaten als ik van de trap af daal zie ik wezens die niet praten Haastend naar hun daagse dingen duwend,trekkend,vlugger,sneller aan het oor,'t mobiele zingen van een telefoonkaartbeller Uit de trein de metro in naar de bus of even tremmen flappen geld vanuit de pin stomweg met de stroom mee…
sephus20 april 2012Lees meer >

Het kabinet van de familie Staal

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 548
steken van averecht over het recht breit ze slechts aan een grijze vrede Een naald vol roest laat moeilijk steken glijden een vangnet is niet recht te breien door ribbels langs een muizentandpatroon Zolang de kluwens blijven zwijgen tikken de naalden grijzig voort Wanneer de strakgetrokken draden het vangnet pogen te verlaten…

Gestrande liefde

hartenkreet
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.598
Soms zo bang dat er iets mis met me is dat er niemand is die er voor me zal zijn spijt krijgen van het afscheid vol met pijn van iemand die beweerde van me te houden maar waarom voelde ik het dan niet waarom voelde ik dan in plaats van geluk, zoveel verlatenheid en verdriet?…
Levi30 mei 2012Lees meer >

Een utopie

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.081
zielsverbondenheid is een utopie geraakt zijn door de starheid waar kind en tijd zich bevreemdden van een geordend bestaan voelt jouw hand als chaos die mij wil onderdrukken in de overwinning van jouw roes niets is meer en meer is weinig geef dit moment de koestering waar het om vraagt, vlij jouw borst tegen mijn strak geworden lid maar verlaat…
elze9 juni 2012Lees meer >

Taalstilering

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 452
Me op de private tekst verlaat, het ene dicht de ander toe in de maat- en meetlint van de poëzie, fluitend riet waar de wind in splinters door de tijden raast, onder de microscoop van een levenslang verdriet, steeds verder en gehaast, vergrootglas van mijn dyslexie die de waarheidszin verplaatst.…
Pama23 januari 2013Lees meer >

Weldaad

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 552
Ik voel een koud en klein verlangen Om juist nu bij u te zijn En te knuffelen en haten Onze hoofden zonder doel Waarom heeft u mij verlaten?…

het trage net van de zee

netgedicht
4.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 570
regendruppels vallen in zee de wind drijft mensen huiswaarts ik keer noch richt mij verder naar vragen, luister enkel naar weemoed en verdwaal tussen geruis, de mond verlaten sinds het afscheid ken ik de weg van de regen en hoe meer ik waai hoe meer ik tot zwijgen kom ik wil de vloed staande houden, de meeuwen die in zilte plassen de…

Verborgen tuinen

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 684
Ik wacht, laat de uren glippen en een geluidloze schreeuw verlaat mijn lippen. Vandaag schrijf ik mijn eerste vleugels.…