3511 resultaten.
Eenzame vreugden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
348 Al die eenzame vreugden
zitten opgesloten
in gedachten zonder ramen,
waar men grinnikt
alsof lachen iets oplost.
En dan die eenzame geesten,
keurig gekleed in herinneringen,
ze drinken stilte
en noemen het pensioen.
Ik vraag niet om vergeving.
Ik vraag zelfs geen uitleg meer.…
Storm
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
408 De ramen buigen diep.
Wijl de storm viert en tiert.
De bomen hebben ‘t zwaar.
De struiken zwieren maar
te onrustig heen en weer.
Geen vogel zingt nog meer.
Op straat is het rustig, overal.
Alle beesten staan op stal.
En de fietsen in de schuur.
Ja voor alles is ‘t weer te guur.
D'ouderen blijven liefst in bed.…
Gewone wereld
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
332 Een raam dat dicht moest.
Hij keek naar zijn handen
alsof ze ergens anders thuishoren.
De klok tikte.
Water liep door leidingen.
Het huis functioneerde.
Hij ademde.
Nog eens.
In de gang
bleef een nachtlampje branden
boven een lege stoel.
Een klein boekje lag open,
vergeten door iemand
die nooit terugkeerde.…
een korte serenade
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
273 Ik pakte mijn telefoon
zette de recorder aan
hield hem gespannen en stil
buiten het raam.
Vast en zeker een teken uit het niets
een korte serenade
‘eine kleine Nachtmusik’
—speciaal voor mij?
met melodieën als zinnen
en stilte tussen strofen
dit ongelooflijke
ritmische timbre
in poëtische klanken
als uitgedachte partituur.…
Liegenspiegel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
255 Ik vocht met ramen,
met lepels, met een natte stropdas,
en mijn gezicht deed mee
alsof het een geheime bondgenoot was.
De cadenza klom op tafel,
tors rotsen, sleep touwen,
en we schepen haar in
met een vork en een vergeten vis.…
Dromend van zulk blauw
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
182 Kind voor een raam, dat was ik ook.
Ik telde wielen met een vingertje zo klein
dat het bijna niet bestond,
alsof ik daarmee de snelheid van zielen kon temmen.
Nu sta ik hier, groot en dwaas,
en tel nog steeds:
één trein gemist,
twee kansen verkeken,
drie kleuren blauw die nooit meer terugkomen.…
Niets is eeuwig of altijd
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
270 En zij,
zij rukte de woorden uit de tijd,
legde ze in haar handen,
strooide ze in de vroege ochtend uit
door haar raam,
liet ze meedragen op de zucht van
een lentewind.
Haar vingers streelden haar gedachten,
trokken aarzelend
het moment van ontwaken
als een pijnlijke zekerheid
door haar zijn.
En toch...…
eerste adem
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
211 van de wieg
een baby vuist
klemt zich vast aan lucht
alsof tijd iets is
dat je bewaren kunt
in een broekzak
tussen verloren munten
en een kassabon van gisteren
de jaren lopen niet
ze lekken
uit een knie
uit een spiegel
uit het trager worden
van namen op de tong
toch blijft iemand lachen
met regen in het gezicht
blijft iemand ramen…
wie heeft er…..
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
472 dit moment is dit moment niet meer
deze dag is deze dag niet meer
deze week deze week niet meer
deze lente deze lente niet meer
dit leven dit leven niet meer
gure volstrekt onberekenbare rouw
heeft alles in een vloek en een zucht
genadeloos de deur uitgebonjourd
beslag gelegd op dit huis
de ramen verduisterd
de vloeren bezoedeld…
Niet als zout
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
168 Schoon is nooit het éénmalig
gebruik van een desinfectant,
evenmin de tred van een vrouw
die duizend treden beklom
om daarna te verschijnen
in een jutezak
Schoon wordt nimmer de was
wit te wassen met chloor
of het zout der aarde
dat zich schoon prijst
Schoon zijn geenszins
raven voor de ramen
hun zwarte vleugels
dragen berichten…
Non scholae sed vitae discimus
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
565 Er hangt een open vrijdenkersgeest
je leert er kijken verder dan je neus lang is
naar jezelf naar de ander en naar de wereld
In een verborgen binnenstadstuin
ligt de geestverruimende mediatheek
in folianten verschuilen zich meesters
de woord- en beeld- en toonkunstenaars
plafondschilderingen en open ramen
in brede lokalen met hoge vensters…
Elburg
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
344 oud gedicht
de zon meet gehoorzame tijd
in smalle schaduwen langs
stille gevels
waar een eind en begin voorgoed
verwisselbaar zijn ingericht
er is hoog vergeten
ruisend in groene koepels van
bomen op de vestingwal
niets is verdwenen
verschrompeld is geen gevel
kozijnen niet verzakt naar
een wankelende droom van
verdofte ramen…
Donderbui...
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
698 Laat die bui vannacht maar komen
het gekletter tegen de raam
En de tuin hoef ik niet te sproeien
de regen kan er tegenaan
Dan die frisse lucht weer buiten
alles staat weer lekker schoon
en dan mag de zon weer komen
dan loopt alles weer synchroon...…
Wens
gedicht
2.7 met 21 stemmen
14.192 Maar het liefst een fietsenstalling,
met stoffige ramen.
-----------------------------------------------------
uit 'Het wasgoed van een onbekende jongen', 1999,
het debuut van Willem de Geus (1960),
uitgegeven door Stichting Perdu te Amsterdam.…
Matthias kijkt
gedicht
2.3 met 59 stemmen
21.708 Matthias brengt zijn blijheid naar het raam,
want daar, zegt hij, zijn kleuren in de kijk.
Hij geeft de dingen buiten vast een naam
in onbesproken taal, en voelt zich rijk.
Matthias knoopt de eindjes van de straat
nog onomwonden samen tot een ding.…
Tommy
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
811 Tommy
Geen honger en geen eetlust meer
Alleen maar door die ene jongen die kriebelt in mijn buik als een zachte veer
Hij verdoofd me ja het is heel raar
En iedereen moet me er weer op wijzen dat ik uit het raam staar
Al mijn gedachten zijn op hem gericht
En als ik even aan mijn huiswerk zit zie ik zijn gezicht
Als hij naar me lacht, voel…
Stalen Vogel
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
836 Vast gesjord zit ik
bij het piepkleine raam
Klaar voor de start,
om de lucht in te gaan
Toch wel lichtelijk nerveus
Uren vliegen over de
Atlantische oceaan...
Het was niet de eerste keer
dat ik ging vliegen,
als dat zo was
dan zou ik liegen..
Maar dit luchtschip is wel groot
Storten we neer, dan vinden
500 mensen wel de dood...…
Koppen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
745 de lucht dreigt
onweer steekt de kop op
de wind wakkert aan
de ambtenaar kijkt
naar de oostrand
vol donderkoppen
de koppen in de krant
maken hem onrustig
hij houdt niet van frisse wind
met rode koppen zitten
de bestuurders rond de tafel
de wind is opvallend
het dondert en weerlicht
het spoelt tegen de ramen
de ambtenaar krijgt…
Spiegel
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.062 Het regent forse druppen op mijn raam
In stroompjes van 't venster naar de grond
't Geluk danst op de golven van de stroom van
Verlangen. Ontsprongen op de lippen van jouw mond
Kijkend in mijn spiegel zie ik jou.…
Uitgebraakte nacht in de morgen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
553 Onwezenlijk uit het raam starend
ziet hij het tafereel ontaarden.
De zon vreet alle leven
dat ligt te wachten
in haar onthullende stralen.…
stof zijt gij...
hartenkreet
4.9 met 17 stemmen
1.058 het licht en bent opeens de enige bij zinnen
met om je heen een land vol gekken
die zich met koffers vol bagage
haasten naar het grote niets
al ben je nu een machtig mens
uiteindelijk bereik je niets
je vergaat tot louter stof
stof
de huisvrouw haalt de bedden af
wast lakens, slopen, sprei
stoft vensterbank en bijbelboek
opent het raam…
De andere kant van de stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
867 Aan de andere kant van het raam
staat een man in gedachten verdronken
zonder woorden
in sereniteit met zichzelf
Kijkend naar de regen
die voor het venster langs valt
in het licht van de eenzame straatlantaarn
tijdens het vallen van de avond
Beelden van herinneringen
vervagen langzaam in de tijd
slechts het verlangen naar de liefde…
kant noch wal maar gaaf
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
826 ach ja elk schatje
een eigen hartje
en de scharrel
gaat voor de baat uit
zoals de reutel thuis
klingelt
is west op z'n Best's
doet men met ganzeveder
vet op het leder
in diepe waat'ren
met troebele wonden
afgetroefd
door Nel van Klaveren
als vrouw verschopt
schuilend achter ramen
tranend tuitjes
nog te potten cyclamen
op kluitjes…
Gezocht: Meester voor slavin
hartenkreet
4.1 met 22 stemmen
4.233 slavin
draag het liefst stilettohakken
op aanvraag kleed ik me in leer
kickte eerst op rubberpakken
maar dat doe ik nu niet meer
ik ben echt stapelgek op stoeien
maar wacht braafjes in de hoek
met polsen vastgeklemd in boeien
in afwachting van billenkoek
ik knik bij alles ja en amen
en volg je absoluut gedwee
was in opdracht naakt je ramen…
Wakker worden op een herfstochtend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
725 De schaduw van een gestalte, meneer Esdoorn
zwiept als een dronkeman, onvast ter wortel
lonkt naar de ruiten die mijn ramen zijn.
Opengeschoven stukken doek geven mij
terug wat ik nooit zou kunnen missen.
Esdoorn is nuchter, leunt gelukzalig
Op het leven van een boom in een trottoir.…
Elegie
gedicht
2.3 met 16 stemmen
11.910 Zo kwamen zij aan bij een wit gebouw;
de avond vluchtte door de witte deuren
witte gangen in waar het toch donker bleef
en schuin over een kamer stond een raam
waarin het buitenlicht steeds heller scheen
naarmate donkerte hém voorstroomde, hém lostrok
uit dat licht, die fluisterende kamer in.
---------------------------------------
uit: '…
Achter gesloten gordijnen
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
1.607 Daar dansen in eenzaamheid
Warme herinneringen
Tussen tranen en een glimlach
Wakkert kaarslicht schaduwen
Melodieën van de tijd van weleer
Het alleen van nu
Zoveel ramen met gesloten gordijnen
Deuren, die niet
Van het nachtslot gingen
De alleen gang
Naar het koude bed
Dat wacht
Waar eens dromen werden bezegeld
In de kast nog steeds…
Schooltje?
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
3.278 Het oude schooltje,samen
in de klas met de gebladderde plafonds
waarin het venster van de wereld
verkleind werd door geblindeerde ramen
ver weg van de lentezon en het
uitnodigende groene gras
die lonkten aan de verkeerde zijde
van dat weerbarstig glas, schemerig
verlicht door matglas bovenlicht
in de schaduw van de hoofdcipier
die met puntige…
Thuis
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.424 Ik kwam thuis waar het licht en warm was
en dacht ik hoef nergens heen
Ik zat voor mijn raam te kijken naar alle
bedrijvigheid en dacht, die mensen die nu
buiten lopen, zijn blij dat als ze
thuis zijn, net als ik.…
Man in leven
gedicht
2.2 met 102 stemmen
29.778 alles wat je van hem ziet en hij staat in die krul
van het vraagteken moerbeiboom zo
even doorschijnend te zijn,
hoe je hem ziet, zijn gezicht
geheven, die driehoek beneden zijn kin, waar zijn keel
op het kwetsbaarst, het vel daar
gerekt - nooit heb je hem zo, behalve misschien
wanneer binnen in je, vergeten - je wilt hem, slaat
tegen het raam…