4084 resultaten.
Aan de wegrand
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
1.036 Ik struikel over stenen mensen…
Mijn broer en ik
gedicht
3.1 met 90 stemmen
50.417 Als kind deden wij stiekem
alles samen
jij bedacht het plan
ik voerde uit
Toen de oorlog uitbrak
nam je een vliegtuig
weg wezen
en kwam als held terug
Daarna had je andere belangen
een vrouw - een kind
een huis van steen
in een ver land
Ik zie je nog maar zelden
ben me bewust van steelse blik
naar mijn besneeuwde hoofd
Moeilijk…
en God nog uit zijn eigen bijbel las
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.527 ik zie het na de lach
woorden kabbelen zacht
betekenisloos om niet te storen
nietszeggend gaat hun ruis verloren
kijk maar de mensen aan
hun ogen spelen handen
voel armen om me heen
niets hecht zich aan ijs en steen
alleen zijn op de vlakte
verdwijnen uit dit leeg bestaan
geen tentakels die je grijpen
die raken om zichzelf te verrijken…
lacht in vleugjes lente
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
1.311 ik breng je zee
de branding en wat golven
zomaar cadeau, uit
mijn herinnering gedolven
je opent stralend
als ik binnen kom
en lacht in vleugjes lente
je ogen schijnen zon
ik zie geen steen
of grauw beton als ik
mijn armen om je sla
met woorden verder ga
je fluistert kus
als een beginnen
woelt door mijn haar
verleidt me tot beminnen…
Kust
gedicht
3.4 met 30 stemmen
12.929 vloed, elke golf herhaalde paring)
beginnen telkens nieuwe landdieren
en ook de terugkeer van land naar zee
van lucht naar zee, naar land
elke grensovergang verrijkt
dwingt tot nieuwe eigenschappen
of is ontwikkeling niets dan opgeven van bereiktheden
steeds berooider worden, tastend naar wat een kern moest zijn
de reiziger een rollende steen…
in tegenlicht van zon
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
761 verloor ik nooit het zicht
het gras leek groener waar
de wegen zijn verdwenen
omhoog gaan was verplicht
ik ben veel uitgegleden
verloor een tijdje mijn houvast
duikelde toen naar beneden
ik moest en zou weer klimmen
soms kruipend op de tast
het pad is glibberig en nat
lijkt uitgehakt om vaak te vallen
de rotswand is vol scherpe steen…
Dit huis
gedicht
2.9 met 16 stemmen
9.093 Omdat ik stenen met een zin
en met cement elk voegwoord vergelijk,
de gangen met mezelf en daar dan in
verdwalen. Ramen, trappen, deuren, in en uit
van kinderen die bij hun moeders blijven
zwijgen, in de tuin een schrikbewind van kruid.…
een kind gevangen in je ogen
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
742 ik zie hoe in je mond
de stenen rollen en
de woorden dollen in
bezwering van de zee
ik golf in gedachten mee
aan iedere hand een kind
gevangen in je ogen
taal geeft slechts in
blikken mededogen want
liefde waait als wind
je hebt de rots omvat
en weet de generaties
te traceren, voelt geluk
en pijn ziet in het spel
van kinderen…
stortstraat
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
614 de straat bloedt huilend
haar stenen hart ligt open
en bloot als de eerste dag
haar prilste fundament gelegd
beklaagt ze het gebrek
aan respect voor een weg
die zij elke dag weer aflegt
de rotzooi aan haar randen
verdrijft de droge geuren
steriele zachtheid ten dienste
van wel zeker iedereen
maar niet de sluikse storter
haar witte stukjes…
van ramadans bevallen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
751 zie takken vallen
de maan verweesd
van ramadans bevallen
ja het was feest
een week geleden
ik hoor de imams
in gebed steeds van
de minaretten klagen
maar ook geloof heeft
zo vandaag zijn vragen
de allerheiligen
zijn niet van steen
hun sokkels dragen
eeuwigheid en ook zij
vragen een wereldfeest
later weer de
donkere kant…
de beelden II
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
735 over helm
en aardsterren, ik keek verdwaasd
hoe haar vingers dansten, hoe
ze hier was geraakt langs slikken
en graven van oude vissersboten
zoveel gezichten legde zij bloot
vreemde namen klonken het land in
waar de hazen zich ingroeven voor
de komende winter, dorpjes stillekes
onder het vallend blad bedolven
hun grijze gezichten uit steen…
Het Bestand van Water
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
962 ook niet voor iets meer
Niets
zou het water
donkerder kleuren
dan vermeende onschuld
Het water was van iedereen
al proefde men pas na jaren
de ingedikte bitterheid
van verloren angst
de betekenis van buitensporigheid
waarin onschuldigen bestonden
keer op keer
Verlies U zelf niet
in de verontwaardiging
om een paar omgevallen stenen…
Uitzicht met stilte
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
605 gras
je opent hekjes
die spontaan
weer vallen
in passeren
koeien kunnen
dat nooit leren
jouw rood
laat groen
nog malser lijken
we rusten op
een uitzicht met
stilte in begrijpen
jij was weer
de berg opgegaan
ik ben je nagekomen
zag je ogen spiegelen
vol dromen en
heb je hand gepakt
samen zijn
we afgedaald het
rotsig steen…
Versmallen tot een entiteit
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
601 Ik hing te hangen
tussen
twee eindeloze punten
de aarde schoffelde
wat ongerijmdheden
ze trok de pij
van de zuivering aan
zij zaaide het onder mij uit
als een lint van de twijfel
mijn blik schoot vol
op het stenen bed
van de schuld
en het tablet kleurde rood
ik gorgelde wat wanklanken
door onbestaande tunnels
waardoor hemel…
Een helling vol beloften
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
603 ik heb mijn tuinen ingericht
steen heeft mij zijn kleur gegeven
ik streel de wind met mijn muziek
in rotsen gaat mijn stemming leven
ik heb mijn handen leeg
een helling vol beloften
mijn ravijnen zijn te geef
daar stort ik mijn gedrochten
de hamers zingen vormen
mijn zaag jankt het profiel
uit de ogen spreken normen
hun geest is nog dociel…
Plantte bloemen in het zand
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
613 de zon verbrandde
koele regen
het licht verschraalde
stoffig kleur
de wind verstoof
langs vele einders
de vleugjes van
hun vage geur
droogte schrompelde
de jonge bladeren
bracht de plant
weer tot woestijn
mijn bloemen
en hun schoonheid
mochten er
niet langer zijn
wel stenen
die ik keerde
hun schaduwzijde…
gloeien
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
801 ons heeft gegaan
en om het lot
dat wat we verwachten
onze lichamen in de zon
en vlinders
vele kleine vlinders
wanneer bomen zich strekken
bereid tot overgave
met wortels aan voeten
eens zo wijd
ook in schaduw, de strijd in sneeuw
de hartstocht
en dat ik van je hou, in herinnering
voortdurend
dat ik zo graag had willen springen
over stenen…
overveen
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.041 Vergeten zijn ze niet daarom ben
ik in Overveen, en kijk naar de
namen datum,leeftijd, op die steen.
Ik wil die klok wel luiden, op
die plek, onttrokken aan het zicht
en die u roept eens per jaar tot de
plicht..te herdenken hier..
in Overveen..…
bloesemkinderen
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
729 herkennen
wanneer ik loop naast kinderogen, donker
door verlatenheid
ik zal de spraak van het vergankelijke bewaren
maar geef hen de klanken van het licht
ook al weten zij niet
waar ze kijken moeten, waar de weg is
zonder schreien
het open- en toegaan van de dagen
van ochtendvogels en geboren vlindergaven
oh aarde, fluister stenen…
Knagende tanden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
520 Een huis blijft huis de vorm blijft
de stenen staan als muren
maar ergens scheurt een barst
en hoort men spanten schuren.
Nog fier en trots heft zich het dak
in weerstand tegen ongemak
van slopende weersomstandigheden
geeft het nog bescherming.…
Poëzie
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
576 Een steen is om te bouwen of om te be-
werken tot een mooi beeld of om in het
water te gooien, snijdend langs het opper-
vlak, en met een boor boort men meestal
-tenzij men niet boort, dan niet- Een paard
is een edel dier en heeft vier benen en suiker
is voor in de thee of koffie of ergens anders
in.…
Einzelgänger
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
658 Soms, in één van zijn verdwaalde dagdromen,
waait er nog een sexy zomerjurk omhoog, een
bollende slip onthullend, maar zijn stenen
bezwaren weten van geen wijken, hij is nog
erger dan de paus. Ontsporen is voor slappe
kwezels, meent hij.…
Deken van herinneringen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
1.084 Ik slijp haar gratie in mijn
hart van steen, ik ween haar
naam in hout en de taal om die
in haar geest voort te laten
gaan tegen mijn beter weten in,
ik spreek haar aan in een
teloorgang, een plek waar
hoop en in haar beeld volmaakt
gedijt, zich als warme deken
over ziel en aarde spreidt.
Http://www.pamapoems.nl…
Volmaakte stilte
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
720 in de opgetrokken schemer
praat ik zachtjes zittend
op jouw graf, 'k heb veel te lang
in angst geleefd
maar toch ben je altijd
voelbaar roepend en vragend aanwezig,
maar er is iets, iets ongrijpbaars
met vergezichten - zo ver
dat dwars door het heden
breekt, daarom probeer
ik te ontsnappen aan de
werkelijkheid die als een steen…
Hartgedicht
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
814 Eén ding moet haar nog van het hart
Zij zegt: je hebt er een van steen
Heb ooit het hart om terug te komen
Verdomd, dan zeg ik NEE!…
Continuüm
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
703 Eens ziet een andere mensheid
ons als de steen der wijzen.…
Knagende tanden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Een huis blijft huis de vorm blijft
de stenen staan als muren
maar ergens scheurt een barst
en hoort men spanten schuren.
Nog fier en trots heft zich het dak
in weerstand tegen ongemak
tegen slopende weersomstandigheden
geeft het nog bescherming.…
Van achter een papieren muur
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
788 Het beeld laat zich niet vangen
in de spiegel van de ziel
en de steen der wijzen
drukt loodzwaar op het hart
Als een gekooide vogel
zing ik mijn lied
En hoe ik ook zing
ik haal de troostende toon
net niet
Kunstwerk: " Zusterplaneet van Jupiter ", 2011
Kunstenaar: Irmlinda de Vries…
Een merkwaarge geschiedenis
gedicht
2.6 met 7 stemmen
5.792 de hunebedbouwers van weleer
dekten zich met zware stenen toe
ze leviteerden in deze
dat het een ware aard had
en lieten de wetten der zwaartekracht
in de ruime mate links liggen
het resultaat hiervan
treft men vandaag de dag
nog af en toe aan
in verschraalde landschappen
te Drenthe
achteloos achtergelaten
als in een uitverkoop:
late…
Zwanenzang*
netgedicht
3.8 met 32 stemmen
3.959 Bang houdt het waarom mij in het gevang,
mijn kloppend hart is immers niet van steen.
Hetgeen door verrot merg en been verdween,
jaagt mijn gedachten rusteloos op stang.
Hoe lang duurt het om te sterven: één zucht
en het is gedaan. Na luttele strijd
verruil ik het aardse voor eeuwigheid.…