3445 resultaten.
Resurrectie,
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
613 louter vreugd voor velen, zuiver
als het pas gedorste graan, jeugdigheid
uit de eenvoud van het hart, een
verlosser en de boodschapper tegelijk
van de oogsten zover men ziet,
verlossend maaier in een wervelende
show van stralen, in een oceaan van
hoop, de ogen vlammend gericht op het
aards verdriet, deinende ritmen door
de weidse ruimten…
I K BEN WEG VAN JOU
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.248 Ik ben nog nooit zo ver weggeweest
hoe dichter ik bij je kom
hoe verder de verwijdering
eerst had ik nog hoop
dat is ook al verleden tijd
hoe gaat zich dit oplossen
hoe breien wij er een eind aan
loskomen zullen we nooit
want de intimiteit was te intens
ik heb me totaal overgegeven
mijn gedachten zijn altijd bij jou
ruimte voor iets…
Langdurige momentopname
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
440 Een gele maan kijkt me aan
tussendoor de kale takken
van de winterbomen
in dit naakte bos
de koele waarheid vinden
lijkt makkelijker in de volle zon
maar eigenlijk wil ik niet zoeken
niets vinden wat ik niet al wist
opgesloten in een momentopname
kom ik niet verder in het denken
over oorzaak en gevolg
laat staan dat een oplossing
ruimte…
Bloemend hart,
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
536 Ik berijd hun vuur als bagage,
ongezadeld op hun ruggen over
de onbeperkte weiden van een
ongebreideldheid, in een laatste
sprong over hindernissen van het
leven, de ruimte die ik hen gaf,
een vrijheid zonder barrage met
bloemend hart en nieren, in dartel
bloed vervult het avonduur de gloed
van mijn slaafse erfgenamen, misschien
wel…
De Lichten
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.208 De zeeman ziet de snelle schemer die zij stichten
In 't bouwland, en de bundel op de rotsen slaan,
En met een koene zwaai de waatren overgaan,
De ruimte door, - en dan in nacht en nevel zwichten.
Hoe weinig is zijn oog verschenen en hoe kort
Ontwikkelt beeld aan beeld zich, waar de stralen treffen.…
Reconstructie
gedicht
1.5 met 16 stemmen
5.827 Rakelings het plein
waar ruimte om je oren waait als vlinderslag
in vlagen van paniek. Neem een k voor in je mond.
Een stokkende kade om aan te staan.
-------------------------------------
uit: 'Er staat een stad op', 2007.…
Zó mooi
hartenkreet
4.3 met 20 stemmen
976 Een vurig schouwspel dat verdriet geen millimeter ruimte biedt,
mijn onrust blust, dankzij dit plaatje dat mijn fototoestel schiet.
Ik rende naar “bené” op ’t strand en was al dichtbij zee beland
om deze schoonheid zonder ’n mens vlak vóór mijn lens te vangen.…
aandacht in frustratie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
446 hebben ze je afgenomen
die heb je weggegeven
onbedachtzaam ben je nu
leeg van reden
je doet wat je doet omdat het je voorgedaan is
je zegt wat je zegt omdat het je voorgezegd is
je kijkt waar je kijkt omdat ze het je voor de ogen houden
je bent vergeten van wie je aandacht is
je bent vergeten waar je heen wilt
en toch sta je daar
en neem je ruimte…
de weg
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.210 nu het weer beter gaat met jou
na deze lange weg
haal ik weer even adem
en komt er ruimte vrij
in mij en in de tijd
nu moet ik je dus loslaten
dat is een hele kunst
ik moet weer leren vertrouwen
het gaat met vallen en opstaan
maar op een dag
dat weet ik zeker
dan kijk ik naar jou
en zie ik een volwassen
vrouw,
iemand die straalt van…
De tand des tijds
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
620 Er komt ruimte in het hart,
dat vast zat van ernstige smart.
Onverwacht, dat je dacht:
ik heb dit ooit gewenst.
Je lacht.
Je zwijgt, je berust, je blijft stil.
Het was jouw wil.…
Dochters in 't klein
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
590 jaren waren zij al onderweg
maar in toenemende mate
vroegen zij vaak, onbewust,
om meer ruimte en om
wat "zekerheid" achter te laten
ach, ik zag hen van klein
naar groter groeien
en toch, ze bleven zo teer
in mijn veel oudere hart
al doende zag ik ze bloeien,
en ze vaak met hun innerlijk
en uiterlijk stoeien.…
Geesten
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
593 Als ik mijn ruimte met de geesten deel.
Bezoeken zij mij bij leven als een straf?
Zijn zij een geweten van een zielengraf?
Mijn geweten lijkt mij schoon
in het lichaam waarin ik woon.
Nu, sterf ik duizenden doden
voor al die geesten van mindere goden.
De geest houdt van mij het meest.
De geest van de zondagse kater.…
De bus
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
752 In de bus
Elkaar bekijkend
ontmoetend
Snuffelend
De klanken de ritmes
Van het zijn op weg
De haast de drukte
De ruimte ingenomen
De een kijkt uit het raam
Is aan het dagdromen
De moeder ontfermt zich over het kind
De oude man praat over
Waar de wereld zich vandaag de dag in bevind
Oude en nieuwe verhalen
Hoe is het leven
Van alledag…
De huidige malaise
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
520 Leg het vertrouwend weg in de kamers,
'n hart heeft echt ruimte, is er goed voor
'n spanningsveld levert allerlei gedoe op.
Wees als mijn schriften, ook ik kan ze
sluiten, mijn pen gewoon neerleggen
alleen al door dat ene is ook mijn schrift
een product met een verborgen gezicht.…
groter zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
482 wat zou ik graag
veel groter zijn toch
dan de mensen en de dingen
in de wereld om mij heen
wat zou ik graag
de verbazende werkelijkheid
van ons doen en laten
dan veranderen kunnen
wat zou ik graag
voor mensen groot en klein
overal ter wereld dan
ruimte maken kunnen
wat zou ik graag
tussen rijk en armoe
de bron voor haat en nijd…
een vader betekent
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
602 betekent
zoveel dingen voor mij
een begrijpend hart is hij
een bron van kracht en ondersteuning
die mij vriendelijk doordacht aanmoedigend
dan wel mopperend corrigerend en vergeeft
met zijn eeuwige bereid om te helpen
een krachtige berg is hij
een rots in de branding van het leven
die mij steeds weer de juiste weg wijzend
toch ook de ruimte…
Losgelaten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
525 spelonken van je geest
die collega die vriend of vijand
diegene die je stiekem aanbad
die ouder die je nooit zou vergeten
zij allen die ooit zijn geweest
steeds dieper en dieper dalen ze af
sterke gevoelens vervlakken
smelten langzaam weg als ijskappen
je moet ze los laten
of laten zij jou los
ter bezinning laten ze je alleen staan
om je ruimte…
windpaden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
522 maar blauw gelagerd zijn
het tolken een hoge kim
trage slepers van een vraag
banken van zwaar vermoeden
grenzend aan een land vol avond
een gids voor windpaden
ruimte opsteken
van aanwakkeren gedreven.…
Genadevol
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
565 het was er niet geruisloos
daar op de bank bij de sloot
(eigenlijk verworden tot greppel)
maar geluid ontbrak, de innerlijke
stilte groot, die eeuwige ruimte bood,
het was dicht bij de rust in mijn leven
waar vind je dat nog, in deze tijd
waar het hart het enige is dat slaat;
als in een symbolisch gewelf, in de droom
bij volle bewustzijn…
Gevangen en toch vrij?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
439 Een aarzelende kus van
begroeting, lippen stijf
gesloten, verdooft het
denken, lichtverval verdampt
de trede in de ruimte
of vult zich met mist,
daarin een gebroken stem,
in een tegendraads bestaan
een blik die oplicht, kleine
glimp van herkenning
kleefden beelden in haar
hand, vaag album van de geest,
contouren en beelden…
Wat ze zagen ..
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
594 De zorgen, de ruzies, het vechten om ruimte,
de nooit betekende bestanden.....
De woorden soms met vileine zorg gekozen
besloten in beduimelde anekdotiek.
Toch werden de ruggen gestreeld,
liefdevol en teder in de late uren
van wijn en doffe vermoeidheid
hun benen en voeten wisten ze stram,
geen één die nog wou gaan.…
Stijlfiguren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
439 voorbij
sporen van naamlozen
beklijven met wildkrassen
aan steile wanden
toch, hemelgewelven
krimpen tot kleine boeken,
zijn in oogwenken gewist
condens drijft af, vliedt
en vlijt zich neer, teneinde
aardse laagheid te raken
strenge structuren, voorboden,
louter stijlloos vooruitlopen
op kataforen; tot aan weerbarst
de bron van ruimte…
Bevrijding (opgedragen aan Theresia)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 Een donkere ruimte waar alleen valt te treuren,
is dan het enig jou overgebleven toegangsoord,
waarin je met je verdriet niet wil worden gestoord.
Het leven daarna is slechts een stuk op het toneel,
want elke blijk van vrolijkheid voelt als één teveel.…
Storm
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
556 21 storm
Fietsend in de schaduw van de het jonge daglicht
Waar alleen de wind vandaag de weg lijkt te weten
Van Vught naar Tilburg maakt het asfalt traag vaart,
bespiegelt de hemel de ruimte die ik was vergeten.…
Horizon
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
512 Eenzaam in de ruimte
donker, saai en kil
is dat wat ik wil ?
Ik wou dat ik weer kon
terugkrabbelen over de horizon
dit heb ik dus
verzonnen
was ik er maar niet
aan begonnen.…
Misplaatste grap?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
451 Kijk niet om of terug
in de ruimte naar jezelf
of in iemand anders gespiegeld,
herkenning wat je wel of niet wilt
zien, te volgen of te begrijpen,
een reepje pijnloos licht, waarin je
in wil vluchten, stiekem weg te
glippen, voegt niets toe aan de doelen
zonder dat vroegere dromen zijn verteert,
in ervaringen wat tegen zichzelf of tegen…
De twee bomen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
554 Maar het plaatje intrigeert me:
twee bomen die de ruimte attenderen
dat zij hier heersen, de verre blik
hypnotiseren met hun kracht -
overtuigend de akkers symboliseren:
wat hier groeit is nooit geëvenaard!
Hé, daar komt wat aan:
een open koets met bruidje.
Vonkende blikken aan luxe auto's,
joelende jongeheren met hoeden...…
Grenzen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
555 Beter is het toe te geven,
laat er ruimte bestaan,
zodat de ander kan bewegen,
niet steeds over grenzen moet gaan.…
valentijn zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 als jij mijn bloem bent zal ik jouw zon zijn
die regenbogen schildert als het regent
ik zal jou met een warm licht koesteren
zelfs als ik mijn baan veranderen moet
als jij mijn wereld bent wil ik maan zijn
een nachtlamp in schemering en nacht
die als baken van licht jouw toeverlaat is
wanneer tijd en ruimte zich verweven
als jij een eiland…
de wakkere en de slapende
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
461 ofschoon deze wereld mij
constant in een verbeterde
staat van Zijn wil zien, verzet
ik me onvermoeibaar om mijn
gesettelde aanwezigheid
te behouden
telkens wordt de ruimte
in de binnencirkel afhankelijker
van hen die zich bij me
hebben geschaard, daar wij
bij een horde horen die schijnbaar
” wakker “ is
merkwaardig, mijn slaap
is niet…