4052 resultaten.
SCHELDE VRIJ
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
498 Scheepsboegen steken krachtig uit het steen,
vertellen over strijd en overwinning
der Vlaamse stroom, naar woelig verleden heen.
Geweldig beeldhouwwerk toont de leiding
van de stad, waar de klank roept: "Samen één:
muzenhand, geldbeurs en arbeidsstuwing."…
de Ongewenste
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
530 Maar voor deze zware zwerver, met zijn raadselachtige geschiedenis,
was geen weg terug, Sisyphus noch het leger brachten hem in beweging,
De landschapskunstenaar legde zich bij de Ongewenste neer, de zwerfkei,
in het centrum van de cirkel, werd een uit steen gehouwen boodschapper:
een waarschuwing uit de ijstijd.…
Welvaart en overvloed
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
458 onderwijl bedrijvig
Haast wekelijkse klysma's moesten zorgen
Voor lucht en het verliezen van gewicht
Maar ja voor lekkernij weer snel gezwicht
Begon de vraatzucht alweer in de morgen
Het ideaalbeeld der Egyptenaren
Daaraan konden maar weinigen voldoen
Zelfs hovelingen kenden geen rantsoen
Arbeiders bleven op gewicht die jaren
Op alle stenen…
Paasdagen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
400 heb zijn
tocht gelopen
op de vrijdag
na het avondmaal
in gethsemane
waar judas zijn
verraad pleegde
voor het haangekraai
ondanks zijn dood
voelde ik de
stille eerbied voor
de gewijde belofte
om terug te komen
te verrijzen voor
zijn boodschap van
naastenliefde
die de apostelen
zullen uitdragen
aan zijn volk
ik wilde de
steen…
Liefdescondens
netgedicht
5.0 met 101 stemmen
387 ik voelde de muur
met de avond kou
van de stenen
en toch was er
de muziek van het
winkelend publiek met
zongebruinde benen
de mêlee emoties
van opzwepende
drift tot vertederende
liefde ging de muur
aan als autist die alles
voelde en wist met
versteende herinnering
ook wij beleven
de stad in de stap
van de mensen hun
schuifelende…
Jouw wereld
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
434 ik wist dat als
jij de muren
weer zag en
het contact zou
herstellen zij
ogenblikkelijk
gingen blaken
van geestdrift
om spontaan te
verschieten van
kleur jij hebt als
baby en peuter
iedere steen en voeg
betast en bekeken of
daar een van je vingers
of zelfs duim in past
ondertussen in
zielencontact
kleine probleempjes
gebrabbeld…
zie de mens
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
590 wolken schrompelden
in razende vaart ineen
vielen als stenen naar beneden
wrede razernij wiste
haar naam
begroef wie ze was
een korst van vervreemding
de vertrapte jeugd
tekenden het meisjesgezicht
met krimpend hart
in stakerige armen hield ze
een uitgemergeld kindje vast
het geraas in de boomtakken
de wind die overal sporen…
Glabella
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
552 GLABELLA, MY ONLY MASK
Geschiedenis
is schoudersmal en manshoog,
gestut door zand
dat steen zal worden.
Vogelvluchtig
fluitend op de ademnood
van een gemaskerde wind
nadert het.
Stapels zandzakken
weren het niet, een lage streek:
hij is uit velen genomineerd
onder een druk bespikkelde hemel.
Een mum. Een tel.…
Een ballade
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
618 Een man laten we hem
David noemen is op missie
iemand kaapte zijn brein
Iemand schreeuwt bevelen
iemand zendt hem een helm
David vindt Goliath
In de gedaante van
een stoeptegel
zijn handen torsen
De stenen reus
boven het hoofd
van een slapende man die
Op de vloer temidden van
koortsachtige dromen
met schimmen worstelt…
De overspelige vrouw
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
454 Wie werpt de eerste steen, wie velt een oordeel?
Wie is zo zondeloos dat hij dit mag?
De Heer schrijft in het zand: wie zoekt hier voordeel?
Wie is veel beter dan wat hij daar zag?…
DE KRACHT VAN DE TIJD
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 de druppel holt een steen uit
met de kracht van de tijd
de wind slijt bergen
met de kracht van de tijd
de zee verslindt het land
met de kracht van de tijd
een klein vonkje kan zomaar
een bos verschroeien
met de kracht van de tijd
diepe trauma’s vervlakken
ook al raak je ze nooit helemaal kwijt
zelfs niet met de kracht van de tijd…
Het stedelijk landschap
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.128 Hoge bomen en bruine kroegen
haveloze zwervers die zwoegen
over oude straten en ronde pleinen
soms zelfs met betoverde konijnen
in groene parken en rode tuinen
waarboven grijze wolken bazuinen
grauwe stenen en stevig beton
een vrouw kijkt vanaf een zonnig balkon
naar oude kerken met nieuwe banken
en een tongval van religieuze klanken…
Sol Iustitiae
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
284 Zon der rechtvaardigheid
Oorsprong des levens
Glans van het eeuwige
Licht in de duisternis
Allerverduldigste
Minnaar van zuiverheid
Waarheid en schoonheid
en eeuwige wijsheid
Minzame hoeder
der broeders van zonden
van stenen des aanstoots
van ledigheids oor kussen
listen des duivels
van onkuise deernen
en vallende vrouwen
Zon…
Enkelspoor
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
274 De weinig begane paadjes
zullen evenzeer dood lopen
als de korte route in de nevels
die bedwelmen en steeds meer
het uitzicht op de bergen
de kalende bergen wegnemen
Ik wil niet stilstaan, ik loop rond
en tuur naar een nieuwe weg
een magische levensweg
die ik, desnoods struikelend
en uitglijdend over de scherpe stenen
wil banen waar…
Het oerlicht van geweten
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
558 Lang voordat er boeken waren,
voor de stenen tafelen,
voor het woord “goed” en “slecht,”
Brandde diep in ons vlees
een licht, zwak en helder,
dat fluisterde:
“Doe geen pijn,
luister,
raak aan,
zorg.”
Het is geen stem van boven,
geen oordeel in de hemel.…
Waar de wereld is
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
696 Terwijl hij onmachtig zwijgt
weet dat niets dat niemand
hem missen of bewaren zal
wie zou om gekneusden malen
terwijl stenen uit de hemel vallen
behaagt het de goden niet hier te rusten
waar is de wereld dan?…
Weelderig land
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
325 Nog steeds is er uitzicht over het duin,
dat gras eet en met stenen is verfraait,
de plant werd naar een andere tuin verzet.…
stille schreeuw
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
237 Ik roep je in de stilte van kathedralen,
waar echo s vallen als tranen op steen –
en hoor alleen mijn eigen hart,
dat breekt als een viool onder oneindige vingers,
toch blijft het spelen, speelt tot het laatste snik.…
Van opstand tot genade.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
569 Na Zijn dood aan het kruis
- gelegd in een graf -
werd een steen voor de ingang geschoven.
De leerlingen, thuis,
verwerkten Zijn straf
vol verdriet; ’t was niet te geloven.
Maar toen…..op Zíjn tijd
- door de Vader gewekt! -
werd de steen van de ingang gerold!…
Holyguns
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
568 voor steen
Waar zijn ze met hun holyguns geweken
Wie slaat een bres in gifgeel-zwarte muur
Zijn het Spartanen, die van 't eerste uur
Wie redt de eer van patrones Athene?…
wereld van verbinding
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
554 voor steen
aan een wereld in connectie met elkaar
waar respect voor leven in vrede ons gidst
schrijf met dit kompas als wevend weefsel
op de blanco pagina’s in het jaarboek 2024
een bestseller van ongekend formaat
dat ieder voor zich zo wij samen werken
aan een samenleving doordrenkt van leven.…
50 jaar gehuwd
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
793 Jullie bouwden een leven, steen voor steen,
door storm en zonneschijn, steeds te been.
Samen lachen, samen huilen,
in elkaars armen altijd schuilen.
De jaren gingen als een rivier voorbij,
met elke golf meer ervaring, zij aan zij.
Herinneringen van goud, kostbaar en duur,
met liefde geschreven, puur natuur.…
waar wilde bloemen bloeien
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.160 ik heb je nooit
zien lachen in de
barsten die je toont
wel wuiven jonge planten
je verlangen en je droom
ik leg mijn handen
op je warme steen
de zon kust er de uren
de nacht valt rauw
en straalt immense kou
ik voel je
scheuren als je koelt
de zaden dwarrelen
naar de plek die
jij geopend hebt
je glooit het naakt
tot hellingen…
TWEE HORSEN
poëzie
3.2 met 11 stemmen
2.572 Ze stappen, ze stenen, ze stijven
de stringen; en 't ronde gareel,
het spant op hun spannende lijven:
de voerman beweegt ze aan een zeel.
De wagen komt achter. De rossen,
gelaten in 't lastig geluid
der schokkende, bokkende bossen,
gaan, stille en gestadig, vooruit.…
Den Haag 1863 - De Steeg 1923
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
838 we vonden het verleden rond zijn zerk
een grijze gids sprak wonderschone woorden
die bij de ons ontvallen schrijver hoorden
ontstegen aan zijn nagelaten werk
in trance zag ik de zware steen bewegen
en trage klanken rolden uit het graf:
‘het was te kort, m’n taak was nog niet af
dus luister nu, ik heb te lang gezwegen’
‘vertel ze wat ik nooit…
wenkt stilte met het koude gezicht
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
1.214 kom met me mee
of zal ik je dragen
het land is zo leeg
zonder leven en vragen
overal steen
de wind zingt zijn lied
langs ravijnen en neuriet
refreinen alleen, alleen
ik heb muren gebroken
voegen gewrikt
liet eenzaamheid komen
uit leegte in dromen
nog zijn we gebonden
de wereld vergruist
het licht in het glas
ontbindt zich tot zwart…
LEEG
hartenkreet
3.7 met 14 stemmen
2.118 Nooit gescheld, gevloek, gekat
Gesmijt met meubels, kopjes, deuren
Zelfs niet eens een dagje zeuren
Geen kat en muis tegen elkaar
Gewoon normaal, dat jaar na jaar
Ook geen traan of groot verdriet
Van dat alles was er niet
Wij raakten elkaar uiteindelijk kwijt
Zonder maar een spoor van strijd
Met schuldgevoel, een hart van steen
Koos ik voor…
Van vrouw, en veld en vrede
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
3.005 Zelfs de rook boven het vuur
verspreidt zicht slaperig over het veld
een gesluierde nachtkoelte omknelt
de stilte en verhult het naderend uur
van lichtfonteinen
van nieuwe wijnen
Een enkel woord drijft langzaam heen
over de schrale en kale landerijen
wolken omlijsten de schilderijen
scheef hangend aan verweerde steen
aan gebroken naaldhakken…
CONVICTIE
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.084 groeit, ik ben een binnenvetter
de spanning tap ik af als gele etter
ik druk me uit in Duisternis en Licht
dan keert het om, weerkaatst in mijn gezicht
ik lees de boekrol, maar hoor het gekletter
van wapens, steeds als ik de vrede sticht
vanuit de hoogten schalt bazuingeschetter
en inzicht treft me als een bliksemschicht
ik gooi de stenen…
Breekbaar als glas...
hartenkreet
3.7 met 21 stemmen
1.305 verdwenen in zwijgen
De liefde heeft zich als ijs bevroren
en laat zich steeds verder uiteen rijgen
De kamer ademt een ijzige kilheid
Langzaam sluit de deur naar heden
Het is alsof de liefde nooit heeft bestaan
en vervagen de kleuren uit het verleden
Het transparant laat ons samen
in troebelheid stervend zweven
Alle tranen ijzen zich tot steen…