4084 resultaten.
hunkering
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
867 bent als een vergezicht
gedroomd in oude tijden
door geliefden, een woud
zei jij mij niet: 'hunkering'
is het goede woord dat mij
beschrijft zoals ik ben
of wat ik voel
een smachten
nu en in een levend verleden
vrouwelijkheid
zei jij me niet: 'laat me'
geen man kan rode stenen dragen
gloeiend als de lava
dat ben ik, het gloeiende…
Hinderlaag?
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
472 ,
ik heb de specie van je pijn tot
de laatste genen geïnspecteerd ,
het blijft een muur met stenen
en verder niets meer.´
´Je hebt de voegen bijgewerkt,
laag voor laag geredigeerd naar
eigen werk, je hebt geleerd het
masker van het ongeloof te laten
zakken om deze hinderlaag te
ontmaskeren en de angsten
op heterdaad te betrappen…
Dijklichamen*)
gedicht
3.5 met 2 stemmen
3.585 De namen op de stenen zijn
bijna verdwenen in zoutbeslag en regen
die familie Toxopeus wist wat sterven was.
Deze botten houden de dijk op orde
kraakbeen en knekelwering.
Ze liggen daar maar open en bloot,
missen de schaduw van de kerk
als schapen in de zomer de bomen.
Pak het zand vast, dijklichamen
en houd de zondvloed tegen.…
eigen beheer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
576 tijden
Zere voeten in
knellende schoenen schoppen het
leven omver waar het niet wil
wijken
IJzer breekt ze met vaste, zonodig
met losse of andere handen
Een leeuw gaat ze te lijf
met blote vuist, ondertussen een
wolk met gif verjagend met een
pennestreek
Na een lange en eenzame weg vleit ze
zich neer op een uit tijd gehouwen
stenen…
Opdracht
gedicht
3.7 met 3 stemmen
3.412 Begraaf de woordbijl, leg hem onder steen.
Behandel haar met eerbied: niet. Ruim baan,
en weet: Wie stilstaat kan ook verdergaan.
----------------------------
uit: 'Zwijghout', 2000.…
Vredespaleis 100 jaar
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
623 het lijkt een onbereikbaar ideaal
toch strijdt men hier hartstochtelijk voor vrede
de wapens heten wijsheid, recht en rede
geen oorlogskreten, doch juristentaal
de stenen van dit trotse tribunaal
zijn dienstbaar aangereikt door mogendheden
die lessen trokken uit een wreed verleden
de toekomst kreeg een zonnig voorportaal
de witte duiven…
voorspoed in spijt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
523 gedreven tot, zijn mijn naasten
de hilariteit voorbij gestreven en
haken tekens op het schors dat ons
allen heeft verwond, niets kan mij ontvlieden
want wat mij bindt is de zoete adem
van mijn eigen klucht
nu en straks, de leefregels terzijde gelegd
raak ik noch steen en beitel, herzie
ik de tekst van wat ik schrijven wil, geen poëzie…
Gevleugeld forum
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
512 stad van voorheen schraagt het verleden
in marmeren brokken
de jaren hebben de treden van de keizer
van het marktplein gewist
luidruchtige kooplui zijn samen met de tempelgebeden
in oude kleuren begraven
alleen de pilaren rijzen nog ten hemel
de eerbied ligt gebroken
en verborgen onder de alles vertredende
voetstappen van heden
elke steen…
Avondmaaltijd in gethsemane
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
550 zijn getrouwen
maar op een kon hij niet bouwen
door het romeinse recht veroordeeld
met twee moordenaars te hangen
wordt de kruisweg aangevangen
in het donkeren van het derde uur
geeft hij de geest weer terug aan vader
zijn dood bevestigd door de speerpuntsteek
vrouwen zorgen voor zijn graf
wachten bang en eenzaam op de dag
maar de steen…
Voorjaar
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
865 Er valt een steen
op zwarte aarde
voordat jouw reis
met Hem begint
God gaf, maar heeft
een hand genomen
en voert haar verder
als Zijn kind.…
Bij een dode
poëzie
4.1 met 9 stemmen
1.966 In het schoon doorzichtig stenen
Masker voor zijn aangezicht
Dat de dingen er om henen
Met zijn bleke toorts belicht.
Lief ik kan geen tranen vinden
Als mijn hart hem elders peist,
Waar zijn ziel met de beminde
Sterren van de avond rijst
En ons, dagelijks verblinden,
Hoger wegen wijst.…
Het paradijselijke van ooit
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
462 machtiger dan de wereld te zijn
onverwacht tot uitbarsting gekomen
in het groene landschap van mijn dromen
waar zon en vruchtbaarheid weer
het paradijselijke van ooit hadden bereikt
ik voelde mij de schepper van elementen
zonder te denken aan de mensen om me heen
zag de confrontatie van generaties leven
met rode lava in lagen hete as en steen…
Door het oog van een naald
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
734 Maar dan, valt er een steen in onze vijver.
Geworpen door iemand of door ons levenslot.
Ineens. Onverdiend. Onaangekondigd. Zomaar.
Vermomd als diagnose, pech of als kwade god.
Dan moeten we kruipen leren. Kruipen.
Kruipend door het oog van een naald,
vallen de schellen van onze ogen, en
leren wij zien wat puur geluk bepaalt.…
Thuiskinderen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
471 boek opent en een potlood pakt
het is de regen die het land verliet
terwijl de vloer langzaam aan verzakt
je gaf genoeg om het ouderlijk huis
waar de vloer bij elke voetstap kraakte
en wij als kinderen bij het fornuis
niet over elkaar uitgepraat raakte
we hadden vrijheid en een stukje drop
kochten vaasjes voor het mooie meisje
met wat stenen…
De overspelige vrouw (Joh. 8,1-11)
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
597 ‘Wie zonder zonde is, die werpt de eerste steen,’
En dus ging ieder diep beschaamd maar heen.…
Christus Salvator
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
407 Christus Salvator gebeiteld uit steen.
Een middeleeuwse gevelweergave met het
oog op het wereldse religieuze algemeen.
De mensenzoon voor wie in hem gelooft
stierf eens voor een wereld in zonde
aan wie door hem sedertdien de eeuwige
vrede wordt beloofd.
Vanaf het Paushuize te Utrecht omklemt hij
de rijksappel van de wereldse macht.…
het zondag gevoel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
630 de kerk luidt mijn ontwaken
in met klok-geschrei, hoe luider
de klanken de toren verlaten huist
den angst in ogen die zoekend hun god
nimmer zullen vinden
god is als lego, een bouwsel van steen
een puzzel die deze raadsel ontrafelt in
oorlogen, doch net als het plastic slijt ook god
en is zijn woord de mist die ik doorklief
doch mijn…
Nieuw jaar
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
689 Het is begin tweeduizend zeventien
De ijzel is na één dag al verdwenen
Weg koude handen, wangen, neus en tenen
De school gaat weer beginnen zo te zien
Een jongetje, gelaarsd, speelt vliegmachien
Er dansen paraplu’s over de stenen
Het is begin tweeduizend zeventien
De ijzel is na één dag al verdwenen
Vervaagd zijn kaarsjes, goud en haute cuisine…
Zelfbehoud.
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
670 Wie zonder zonden is werpe de eerste steen.…
ataraxia
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
506 bloot
stemt meerdere zonnen mild
ter plekke denderen dreunbuffels
omheint een hek
einde verharding
altijd honderd meter, zelden zacht
enige wrijving dringt zich op
zoals een wandelaar bukt
voor een stormsonate
modderstromen, zonsondergang
ergens gloort schijnlicht
uit vuurkorf en brandgang
een sloot doorgrondt roerloos
hout, steen…
de juiste persoon.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
502 moe en uitgeput,
nee er valt niets meer te zeggen,
oh ja het deed je pijn,
je liefde te moeten vergeten,
nooit meer zul je samen zijn,
nooit meer samen eten,
maar buiten schijnt de zon,
en die lacht naar iedereen,
al is er geen antwoord op waarom,
je bent nooit echt alleen,
leef nu maar je eigen leven,
niemand heeft een hart van steen…
de einder nabij
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
561 als verlaten natuur
haar kille kim vertoont
dan verdwijnt hoop
en taant vaak innerlijk vuur
verte groeit onzichtbaar groot
stof verwordt tot koude steen
maar legt het in en uitademen
wel steeds meer bloot; dat
nabijheid het enige doel blijkt
en als je je ogen verder opent
valt vaak het ware gevoel in je schoot;
dat wat je nodig hebt…
In ontkend bestaan
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
494 interesseren
voor hun vorm en kleur
slingerde zich
in een meer dan
paradijselijke omgeving
waarvan lente op dit
moment hoofdbestanddeel
was dat zij in vol ornaat
met alles wilden delen
daar waar ik van
wondertjes sprak
communiceren zij met
hemel in schitterende
weerkaatsing van de zon
op haar mozaïekale vloer
gelegd met duizend stenen…
Landelijke Liefde I
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.033 Haar voetje stiet
Een steen in 't water en terstond
Verdwenen we. Zo was het altijd:
Verschijnen, verdwijnen, weerzien, afscheid,
Zoeken in elkaars ogen en mond.
Een zoen, niet bij machte kortstondige weelde
Te geven, die alleen het voorgevoel
Van het wellicht voor 't laatst te doen
Een zekere ernstige wellust verleende.…
de plek die ik nog niet ken
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
511 verkend
de rust nog niet gevonden
ooit werd ik met een plek verwend
en voelde mij hecht verbonden
ik lachte, studeerde vol levenslust
en heb mijn plek iedere ochtend gekust
waarna ik haar dan intens omarmde
en in gelukzaligheid onstuimig verwarmde
de plek verdween, een woontoren verscheen
de zon kwam niet meer binnen
langdurig klaagde ik steen…
Tegenspel
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
464 door
tegenspel te geven
ik heb vertrouwen
in eigen vaardigheden
zo heb ik mijn grote
verliezen altijd gemeden
jij bent gespind op
de toevallige zaken
die maken dat jij vaak
tot winst kunt geraken
van manipulaties
hebben wij geen kaas
gegeten willen er
ook niets van weten
een ontspannen gooi
met een losse zwaai
geeft aan de steen…
TERRA INCOGNITA
gedicht
4.2 met 4 stemmen
2.231 Dacht dat je ver was, vader,
een ander land was,
mijn stem daar niet kon horen,
dat je grijs gestold als steen,
grimmig als een oude boom
nors omschorst was.
Ik kijk naar het omlijst gezicht,
de stroeve blik langs mij gericht.…
stadsschip
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
525 blonken onder een steven
van loom varende gevels
je moest geloven dat torens
staand tot het want behoorden
scherp getekend door wolken
die grauw over de toppen joegen
gebogen wandelaars verdroegen
het was een bekend gerucht
dat dagen laveerden op gedrang
van stadswerken fietsen in het
rond gesmeten en diepe kuilen
van los gebikte stenen…
Een nieuwe avond
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
570 Buiten puft het gras en ook de stenen
maar het is geen droeve nacht voor deze of gene.
In nachten zoals deze hoeven we ons niet te verliezen
er is opblijven, lang gaan lezen om voor te kiezen.
Laat dat klavecimbel in je hoofd er maar los
deze week loste ik al het vrachtschip met haar tros.…
Reiderwolde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
506 de Dollard is
daar lag dan
Reiderwolde
groot rijk dorp
hoe dat kan
verdrinken, verdwijnen
vissers schijnen
uit de kust
een zeemeermin
niet met rust
te hebben gelaten
ze dolden, rolden
haar in een visnet
voeren terug
naar Reiderwolde
lieten haar niet gaan
ze richtte zich op
en sprak de vloek
"Reiderwolde zal vergaan
er zal geen steen…