Alle inzendingen

vanaf de verre oever strekt een moeder haar handen uit naar het kind kom kind kom dichter bij huis blijf bij me in je diepste verdriet ik had je al verwacht kind van toen kind van nu laat mij opnieuw je moeder zijn vanaf de verre oever heb ik op je gewacht kom nu maar thuis we zullen wachten liefdevol wachten op hen die…

Als een bloem zo teer van kleur een opengevouwen kelk. Schoonheid en reinheid die haar omringt en kust haar wangen. De gratie waarmee zij beweegt als een hinde, een ree, een gazel. Waar zij haar voetstap zet groeien bloemen van goud, bomen met bladeren van smaragd haar mond ademt lauter rozengeur. Haar zang is schoner dan vogelzang Rond haar…

hoeveel gezichten op gedragen vlakheid de wanordening in gedachtekring bewoonbaar in een uitkamer en een dode tot leven brengen naar ‘t schijnt…

De vergulde zetel kraakt van eigendunk, de stemmen in de zaal zijn dicht gestikt met zijde Men buigt voor ringen, voor de diepe ronk van titels die de blik naar binnen leiden. Maar op de tafel ligt een wit kristal: een kale zin, ontdaan van elke praal. Hij wacht niet op de echo van de hal, maar trekt een spoor naar helder, open denken.…

Wanneer de machteloosheid de overhand neemt welke hand blijft om haar vast te houden wanneer zij uit haar eigen vingers glijdt geen hand dichtbij geen bereik geen durf uit te spreken hoe haar tranen stromen langs lijnen die ooit aanraking waren meer is er niet enkel het beven van handen die niets meer kunnen dragen,…

Hij houdt vol, dat hij haar troostte, maar zij vluchtte -- ontdaan van hem weg.…

Wie de natuur in algemene zin dus niet alleen het zichtbare der bijen plantages sawa's boerenlanderijen waar men teelt in groene kwekerijen de citrusvruchten en mediterrane magnolia's naast al dat subterrane graaf- en vraatzuchtminnend beestgewoel noodzakelijkerwijs beschut en koel onzichtbaar doch uit puur natuur ontstaan laat ook dat…

Ik wist niet dat dit alles was zo mooi. Zo staat ook wel een meisje vol in bloei, De bruigom loopt om haar en streelt het haar, Zijn spitse ving’ren door haar gouden haar: En loopt nu onwetend heen en zoekt in spel Matheid en slaap. Dan treedt op zijn drempel Een bloot beeld: onder ’t witte bedgordijn Glijden er blikken en een woordentrein.…

Van minder een stoel getimmerd, men gaat zitten onder een verbazingwekkend roerloze zon terwijl de dorpskinderen de vrede bezingen op hun blinkende brommers, terwijl de hemel ondiep is als water onder een roeiboot, terwijl men woorden laat drijven en zinken hoort men zich roepen, bloed valt uit de bomen men herkent zich, staat op om te…

Het cassatieverzoek van de heer A.B. is een zacht gekookt eitje voor de Hoge Raad de A.B. gaat door het A.I.: geen procedurefouten dus die meneer zien we pas over 3 jaar terug want A.I. rapt niet, checkt wel en snel in een rap tempo en gebaseerd op bewezen feiten ik wens A.B. veel sterkte en alle goeds tot verbetering want hij is voor mij…

Haar hemel is iemand anders zijn hel. Waarbij haar woorden werden uitgesproken en er niets anders uitkwam, dan ‘’vaarwel’’. Stiekem hoopte ze op één uitweg, waar goed en kwaad konden botsen, maar het had niet zo mogen zijn. Zonder enige uitleg, is dit haar einde en neemt ze een zijweg. Om hopelijk, op het goede straatje uit te komen.…

De Straat van Hormuz is nog afgesloten We zoeken een geschikte olieman Die deze zware klus snel klaren kan Kom op Mark breng beweging in die boten Met hulp van daddy Trump, Allah en God Trek jij de vloot zo met een glimlach vlot…

Op deze sombere bewolkte dag, schijnt de zon uitbundig in ieders hart. De hartslag is helemaal van slag, wat wordt verwacht iets dat verwart. Helaas niet bekend waardoor ’t komt. Echt geen flauw idee, waarom zo blij. Als er al wat naars was, nu verstomd. Iedereen van alle naars helemaal vrij. Vreugdezang uit volle borst, over al het mooie…

Het begint met een onmiskenbaar wensje. Moederschap, het ervaren van een klein mensje. Het dragen van een kind. Ongeboren, toch al bemind. Moeders zijn prachtige wezens. Bij pijn en smart de beste genezers. Anima en animus in balans. Zij voelen het leven als een choreografische dans. Liefdevol grenzen stellen. Aandachtig luisteren wanneer…

Een mens is net als een deur: Gesloten, open, en soms op slot.…

Het is voorbij, Ik ben soms weer blij Ben niet meer op jouw boerderij Maar in mijn hoofd duik je nog op Met je verrotte varkenskop Dan denk ik terug aan toen die tijd Ik was verwikkeld in een strijd Was aan het vechten voor mijn plek Maar gleed steeds uit over jouw drek Jij, wroeten, knorren, overal schijten In oren en in staarten bijten…

Je hoeft niet veel te hebben om de zon te zien: alleen maar goede ogen en een bril misschien maar weet dat toch de diepste dingen gratis zijn en dat ze soms ook groeien dwars doorheen de pijn. Dus maak je zorgen maar niet al te groot en wees tevreden met het dagelijkse brood.…

Met een stalen gezicht zal het ontkend worden maar de aanstelling van Donald Pols is het puurste staaltje van publiek/private samenwerking met een heel dun laagje van maatschappelijk 'belang' die miljarden die komen er en Tata Steel blijft waar het zit of toch verplaatsten naar een opgespoten eiland op de Noordzee? ik ga de heer Donald Pols…

Ook als wij de vogels zouden verstaan de bloemen begrijpen, het beest in ons verslaan de rijpe vruchten der bomen en hun dromen doorzien al het klaterende water onze diepste dorsten lessen laten het gif uit onze aderen persen, deze grond waarop wij leven teruggeven aan de aarde onder onze voeten ons heilige moeten gunnen diep tussen wortels…

ik heb een heel aardig voorstel gedaan maar je reageert niet op mijn bericht dus moet het maar hier in het zicht staan als wij elkaar nou eens met rust laten elkaar geen commentaar meer geven wij allebei geen onzin meer uitblaten dat is het beste voor de algehele sfeer dan hebben anderen geen last van ons en vindt iedereen ons misschien…

ik groei als het licht mij kust en slaap als de koude mij in slaap wiegt ik bloei wanneer de zon mij liefkoost en soms na stormen en overdaad aan water of droogte is het de nacht die mij sust tot slapends toe, als de maan dat wil zo draag ook jij de morgenstond de dag, maar ook de avond in je ziel de wegen die wij gaan vallen ooit doodstil…

Als een normaal gesprek niet meer kan baten, Agressie dreigt en -erger nog- geweld, Dan houdt de cam die men kreeg opgespeld De boze klant nauwkeurig in de gaten. Die let bij Albert Heijn, ik zeg het fijntjes Op heel veel meer dan enkel op de kleintjes.…

Voor vrede kiezen doe je met je hart Een onderhuidse rups wil dan verpoppen Een veld scheppen om oorlogen te stoppen Geen vleugels meer van staal met de kleur zwart Nee, nieuw en rein, van bovenaardse snit Fel aan je ogen, licht verspreidend, effen Klaar dus om voorbereidingen te treffen Voor een verandering waar pais inzit En vree, want…

Weet je nog dat wij vreeën in het duinzand lachten om alle mensen en vluchtten in een ander leven. Het ronken van de motor op een lange donkere weg en de muziek die wij hoorden de tranen die wij vergoten. Op een ochtend werd ik wakker en dacht je echt te kennen van de wieg tot aan de zerk. Maar die avond toen ik in slaap viel, vermoeid…

Ik laat je gaan niet omdat het kan, maar omdat blijven te veel doet. Wat was, draag ik mee zonder woorden, zonder belofte dat het ooit verdwijnt. Dit is geen einde. Alleen het moment waarop ik zwijg en verder loop.…

Kijk in de spiegel. Om te zien wie je bent, om te beseffen dat dit gezicht niet eindigt bij jou. Er is geen vervolg als jij het niet maakt. Geen tweede versie, geen zachte herhaling van wat nu nog intact lijkt. Je draagt iets dat niet van jou is— trekken, blikken, een echo van iemand die ooit ook dacht dat tijd wel zou wachten. Maar…

vanaf de eerste kreet ligt de schaduw al opgevouwen tussen de lakens van de wieg een baby vuist klemt zich vast aan lucht alsof tijd iets is dat je bewaren kunt in een broekzak tussen verloren munten en een kassabon van gisteren de jaren lopen niet ze lekken uit een knie uit een spiegel uit het trager worden van namen op de tong…

Op mijn horloge, verkeerd om mijn pols, zie ik hoe laat het is in Mumbai, vijfenhalf uur later dan waar ik woon Het is maar een kwart dag verschil maar op bezoek bij mijn familie daar met vrienden op het strand of wandelend over de promenade likkend aan een kulfi-ijsje ben ik jaren moderner en vlotter dan hier in Engeland, waar de studenten…

De nacht was kleiner dan alles wat morgen zonder antwoord bleef.…

voor aanvang van zijn afstomping vervaagde in afstandelijk groen haar opgeloste stoffelijkheid in de ochtendlucht iedere leugen blijkt echt zij zal nooit wederkeren, verdomme noch in dode lijve en hij wankelt in saaie stilte na haar lichtvertoon die haat houdt hem in leven zij doet wat zij wil met of zonder kleren voor zichzelf…