3338 resultaten.
ontmoeting in de regen
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
924 het verleden zo gemakkelijk aan de kant gezet
er was een tijd dat ik al je problemen
had willen dragen op mijn rug
In mijn hart, in mijn handen
Er was een tijd dat je mijn handschoenen droeg
opdat je maar geen koude vingers zou krijgen
al vroren die van mij er haast af
ik was bij je en jij bij mij
En toch was ik altijd op zoek naar je……
Opstaan. !!
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
932 m’n stijve ouwe lijf wil niet vandaag
opstaan een ramp, krakend bed,
botten, nek, vingers, wat een herrie
wazige ogen, droge mond en neus
gescheurde lippen, haar in de war
gortdroge huig, piepende stembanden
strompelend op diabetesvoeten naar
badkamer, plas doen naast de pot
wiebelende knieën, straks maar schoon
maken, koffiepoeder op de grond…
Hoe een kind het verschil tussen dikke dingen en dunne dingen leert kennen: Drieluik van de schaarste. Luik 2.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
549 Blijf er af met je vingers, laat staan
Dat is mijn laatste, zie je dat niet?
Maar het is reeds geschied, het kwaad al gedaan
Hij kermt: ‘zo gaan we zeker failliet’,
En het meisje, zij wil daarvandaan.…
LEUTJE MAAID
gedicht
4.6 met 8 stemmen
16.128 Kovviekringen op kraant, swaarde
vingers op deuren, houk van baank
daipweg immekoar zeten, niks
opschud, aal hangen, aal
stinken noar braand.
Computerschaarm groeterg,
in reten van toetsenbord ales tabak,
vlouerklaid dijkaant koamer net zo
slim, koal versleten, aaske-
graauw.…
Op Maria Magdalena.
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.447 Zij is niet meer het spel van spiegel, strik en vingeren.
Haar maakt nu ander vocht als reukrig vocht, gedwee.
Of zou van ieder haar hier wel het zilver glijden,
Waar mede d'ouderdom het sterflijk hoofd bekruipt,
't Geen met dit buigzaam goud eerbiedig niet wil strijden,
Maar vloeiende in kristal uit elke vlecht verdruipt?…
ZONDAG
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.188 De draaiboor wentelt naar mij toe,
Mijn vinger is het mijden moe;
Een pijnscheut als een wekkerbel
En op het groezelige vel
Een droppel bloeds.
‘t Doet goed daarginds nog bloed te weten,
Is ’t liefde? Leven?
Behoort het God of aan mijzelf?
Het is om ’t even,
Als het maar kloppen kan en slaan
En wonderbare wegen gaan.
’t Is zondag even.…
NACHT
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.102 Zijn 't klamme vingers, die mijn keel omknellen?
Zwaar hijgt mijn borst; angst verft mijn wangen veger.
God!… help mij, God, de Boze neer te vellen!
- Geen antwoord… Niets dan 't kloppen van mijn slapen!
God! mensen lijden en uwe englen slapen!…
de lispel op het hart
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
811 geen schaamstreek]
als het nodig is de weekte knijpt soms in de zij
de toegift met lispel zwellend in mijn borstkas
vrouw jij bent mijn levensverzekering
of ik nu zeg ik zie je graag da’s legio
dat de dag komt dat het spelen voorbij is
en wij portret spelen zij aan zij de schoot roerend
zichtbaar het geluk en de ringen rond onze verweerde vingers…
Hete winter.
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
671 Ware pure vrienden tel je op de vingers van één hand
Met oprechte zo reine Bambi, toeverlaat héb ik een nauwe band.
........................en het werd zomer .........…
Fernando de Noronha
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.208 De vinger Gods - een steile, plompe rots
Staat op 't genaadloos strak azuur gericht.
De ballingen op deze bruine schots
Zijn ook gevangenen van zee en licht.
Ontsnappingspogingen mislukken steeds,
Het vasteland is duizend mijlen ver;
Wel zijn drie hunner, vroeger, zeilend er
Geland, maar als verdorste lijken reeds.…
aandacht
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
584 soms is ook wel nat
bovendien huil ik vaak
droefde toen het ventje
waarna de man op jaren
knikkend hem bekende
dat ook hij veel tranen kende
maar het ergste toch
sprak het baasje schuchter
zijn de grote mensen
die alsof ik niet besta
nooit mij aandacht geven
toen voelde hij de warmte
van rimpelende handen
met verschrompelde vingers…
Heuvel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
452 maar hoefde te zien
om mijn tranen voor een lach te ruilen
en mij in een ommezien
blij en licht te voelen
gewoon omdat jij er was
iedere avond, om je te verkoelen
op jouw heuvel, in het struikgewas
Eén keer op een avond
nam ik jouw hals in mijn handen
en zoende je langdurig op de mond
mijn spitse tong tegen je tanden
Mijn lome vingers…
Ruzie aan het diner
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
618 Ze zei iets, maar ik kon het niet verstaan,
ze gaf hem haar ring terug
die ze van haar vinger had genomen.
Ze passeerde mij toen ze naar buiten ging
de tranen gingen nu pas komen
en namen haar mascara mee.
De man al van de verrassing bekomen
at rustig verder van zijn diner.…
Blijf ik toch dat wezen…?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
494 De larve sluipt door het schemerlicht,
de vingers van de vloeibare maan
kruipen tergend langzaam langs het
kantelpunt van dagen, die lijken
te ontsnappen uit de cocon van
gesponnen winterslaap waarin de tijd
zich liet verpoppen maar van
zijn vliezen werd bevrijd
door de trommels van het seizoen
schenkt de zon als zijn eerste boreling…
Snertkeizer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
513 Mijn artistieke vingers
gebroken om zijn satanische despotisme te versieren.
Eenmaal per dag mag ik in ruil voor veertig zweepslagen
het zonlicht zien. Daarna word ik direct aan de haren
teruggesleept, nooit krijg ik water of brood, zodat
ik leer te leven van de zwaarvervuilde lucht.…
Voor mij...
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
489 Alsof hij naar boven is geklommen
en zich met zijn lange vingers vastgrijpt
om niet neer te vallen.
Maar hij staat stevig.
Zijn lange armen zwiepen soms alle kanten uit,
in hagel storm en regenvlagen.
Nu staat hij rustig,
wat verfrommeld uit te hijgen.
Een eenzame tak bovenop
wiegt zachtjes heen en weer,
alsof hij zegt: “Och, och.”…
Beweging
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
842 Tellen onze vingers één voor één.
Steken onze nek eens uit
en fietsen met het been.
Dan volgt er nog een spelletje.
Ja, dat is reuzefijn.
De ballen rollen overal.
We liggen dubbel van de lach,
zo gezellig kan dat zijn.
De tijd vliegt om,
maar wij bewegen.
Juf Annie doet het voor.
En al zijn we dan wel moe:
we gaan er trouw mee door.…
Vlottende creativiteit
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
482 ik wist
dat jij goud
had aangeboord
een fantastische
hoeveelheid pure
liefde en energie
alleen al jouw
aanwezigheid deed
alle ellende teniet
nog voelde ieder
de spanning in
afwachting van
je komst de eerste
schittering van je
ogen de lach om je
mond voelde zacht
het welbehagen
de tijd vertragen
ik zag jouw vingers
projecten…
Kleuter
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
588 Twee vingers, dat is het toilet.
- Alleen als je heel nodig moet,
zo zijn de regels hier-. Mijn voet-
en dragen mij zowaar nog net
de klas uit. Van de kapstok zijn
mijn jas en wanten snel gegrist.
Ik ga naar huis, heb al gepist.
Op school vind ik het niet meer fijn.…
BEDVERMAAK
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
634 's Avonds woelt de kleine jongen
behaaglijk dubbend
in zijn warme beddenlakens
kijkt naar het slaapkamerraam
bewondert voorstellingen
van het nabije duister
regen roffelt plagend
met spitse vingers
op het zwarte glas
sneeuwvlokken komen aanzweven
krioelen als wilde spoken
over en door elkaar heen
willen zich opdringen
maar…
De leefsfeer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
680 volwassenheid
geleid die zij en wij
voor ogen hadden
en dat met gevoel en
handen laten zien
en ook in daarmee
samen leren omgaan
wij delen de lach
als universeel in
een open uitnodiging
tot nader contakt
en ontdekking
spreken is construeren
en streven naar de
volmaaktheid in
optimalisering van
emoties in blij zijn
strelend wijzen
vingers…
Krullig schrift
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
445 vreemde hand die
de deur snel sloot
ze lachte verleidelijk
toen haar jas ons
afscheid nog adem gaf
later zag ik haar iets
schrijven in het meest
krullige schrift ooit
in een handschrift van
een vrouw met
een circulair hart
wulpse draaien om de
overmaat aan warme
emotie te compenseren
met het vloeiend ronde
dat naadloos uit
lange vingers…
SLECHTE FUNDERINGEN, 'tikkende tijdbom'
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 ondergronds
zoals Amsterdam, de GrachtenGordel
Amsterdam dat is gebouwd op palen
het is een wonder boven wonder
dat die palen palen bleven, want
zoals het AD kopt op de voorpagina
van donderdag 27 maart 2025:
SLECHTE FUNDERINGEN 'TIKKENDE TIJDBOM'
Maar het probleem ligt niet onder de grond
maar bovengronds bij de besluitvorming
haal die vinger…
‘villa’
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
518 gebakken ballen van grasgehakt
gestampte voorjaarskelkjesricotta
voorafgegane rododendronbonbons
drilpudding à la lamium purpureum
‘whatever’
zolang ‘t bier hier koud geschonken wordt
onverzadigbare zwarte blaadjes doorwaaien
de naalden honderden winden terugvinden
zwaaien de groene vingers breed begrijnsd
tot het ‘mothership’ gevlogen is…
Opperbevel; Lares en Penates
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
472 Echter het vechten ging door,
het Lararium zou beschermd,
met het zweet aan de vingers
der eenentwintigste eeuw."
Met zicht op het scherm,
onder kromme nekken,
blijven steken in de tijdlijn;
in optionele additieven,
likeable plezier en clickbaits,
een biljoen emoticons op livestreamevents.…
Kerstdiner
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
374 Na het dessert
blijft suiker aan de vingers kleven
en schuld aan de tong.
We ruimen op
wat niks herstelt.
Buiten knippert kerstlicht
alsof alles nog kan.
Binnen vouwen we de avond dicht,
nemen restjes mee naar huis,
en laten het enige
dat telde
op tafel liggen.…
Sjors Boesch – We noemen hem Kees XXIV; vers 283
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
314 De knoppen niet uit te zien rollen,
opkomende bollen niet laten knakken
onder volle billen,
knokige knieën
diep in de grond gedrukt;
tenen niet in vechtstand gestoken,
geen harkende vingers
in ’t frisse groen
van stikstof minnende planten
met doorns
die de vroeg ontluikende lust
verstikken in bloed
dat druipen en kruipen zal
langs…
Als, dan; en andere nonsens
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
306 achteloos gelukkig zijn,
op eeuwenoude leugens blijven hopen,
geloven dat het allemaal wel losloopt;
dan kan ik de ander buitenspel zetten,
mijn leefbare wereld bij het grof vuil,
op basis van dogma’s en egocentrische bellen;
dan kan ik ook gelijkheid gelijkstellen
aan betekenisvollere gelijkwaardigheid,
en zo mijn winst op jouw vingers…
Utrecht.
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
195 ik had nog geen piano gespeeld
de vingers zochten de toetsen niet te raken
al vroeg voelde ik me verveeld
en bezocht zomaar de stad om te ontwaken
van de doorsnee dagen, van de dampende lucht
ik moest mijn verstard eelt verplaatsen immers
de dag mag best eindigen in een luchtige zucht
ik wilde het licht van mijn ziel weerkaatsen
en spoorde…
Werkman
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
216 Hij mist de lenigheid van vroeger,
de vlotte vingers van weleer,
en de soepele omgang met de natuur.
Stevige schoenen met versleten zolen,
eelt op zijn taaie, doorleefde ziel.
Zijn te strakke broek toont nog altijd trots;
zijn billen raken nooit vermoeid
van het starre zitten op een steen.
Maar de jaren wegen, hij heeft een mank been.…