4314 resultaten.
Buiten patroon
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
370 Ze breit een oma van zeer dun garen,
foetert wanneer een steek haar weer verlaat;
met haar twee pennen gaat ze in beraad,
het klusje wou ze voor haar man klaren.
Het liefst deed ze haar niet in uitvaartzwart,
of stijfjes zoals op het staatsieportret;
destijds had ze het ook met klompen gered,
door de leegte werd ze nukkig en hard.…
Onheilspellend
snelsonnet
4.2 met 6 stemmen
789 De baas der jury bij het Groot Dictee
Wordt Dries Van Agt...al is hij drieëntachtig
De Nederlandse taal is hij zeer machtig
Voor Bart Chabot misschien nog een idee
Spel...Gaza, Zionist of Palestijn
De Punt, Molukker, Intercitytrein…
En toen kwam dat verschrikkelijke woord.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
736 Uh dat houdt in dat ze de euro moeten verlaten.
Laten ze de euro maar verlaten.
En een kleurboek kopen.…
De droom van Auschwitz
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
1.238 De treinen zijn lang weggerot
toch rijden zij nog elke nacht
hun gruwelritten naar de dood
Het schrille kermen van de remmen
de stemmen, och…, ze zijn verstomd
maar klagen luidkeels nog hun nood
De barakken staan verlaten
muren uitgemergeld overeind
diep in geleden pijn gestoken
De ovenpijpen zijn kapot
als rook in dromen opgegaan
van…
Luchtig
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.162 De straat is leeg, het asfalt grauw
Een verlaten cypres reikt halzend naar de hemel
Regendruppels vallen als een weldaad op haar bladerdak
Het asfalt kijkt zwart mat terug, half lauw
Druppels plassen beekjes kolken
niets beweegt anders dan water
Vormeloos passeert de tijd
Vormeloos drijven volle grijze wolken
De lucht hangt gespannen als…
Stervende liefde...
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
1.116 De zon gaat onder over onze liefde
Elke lichtstraal dooft langzaam uit
Nu sluieren er schaduwen van verdriet
Mijn hart schreeuwt zonder geluid
Het moment van verlatenheid
laat mij verteren door pijn
Nog hoor ik onze liefdeswoorden
dat we voor altijd samen zouden zijn
Nu ligt de weg van eenzaamheid open
Je sterke armen laten mij sterven…
Wolken
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
844 Wolken drijven vloeiend
Langs de blauwe lucht
Niet wetend waarheen
Wolken samen of alleen
Gedreven door de wind
Wolken als plukjes watten
Rafelen ze zich uiteen
En pakken ook weer samen
Het spel van de wolken
Niet wetend waarheen
Wolken ver langs de lucht
Donker kunnen zij verschijnen
De aarde wordt zwart gekleurd
Het moment van verlatenheid…
waar was je
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.109 toen de lente kwam en
alle knoppen open braken
de zon de zomer deed ontwaken
toen ik in je lijf wilde
verdwalen, heel liefdevol mijn
handen door je blonde haren haalde
in de koelte van het bos
toen jouw indruk naast me op
het zachte mos weer was verlaten
het kaarslicht zachter werd
de wijn al zoeter smaakte en
de dorst naar jou…
Strijden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
813 Het enig verweer
hoort naar haar door haar
verlaten.…
Het Oosterdel
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
841 Waggelend op rimpelingen
Het evenwicht verstoord
Zit ik met jou
Wind in je haar en verliefdheid aan boord
Totale verlatenheid en sereen gekwetter
Geen beklemmende ogenblikken
Zit ik met jou
Pijltjes op je hart te mikken
Rietstengels knisperen tegen elkaar
Kolken geven vaart
Zit ik met jou
Als puntje op een blauwe kaart
Intens genieten…
autonomie
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
794 laat de doden nu even niet praten
die denken en leven bepalen
het overvolle brein moet bemalen
de beddingen verlaten,
overvloeiend als dierbaar water
in diepere bekkens en gaten.…
je bent een seriemoordenaar
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
826 seriemoordenaar
die gedachte kwam steeds boven
het mes lag voor de hand
ik zag het bloed al vloeien
mijn stem is dan verlamd
jij zal me eerst gaan boeien
de kamer is niet fijn
de deur moet open blijven
mijn ontsnappingskans is klein
omdat ramen steeds gesloten zijn
ik wil wel met je praten
maar je mag niets voor me zijn
ik ben te vaak verlaten…
zij ging al
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.791 de toekomst
komt haar niet meer toe
ook die liefhebben
ervaren met ongeloof
de gemiste verwachting
schreeuwende pijn
bevriest het redelijk denken
hoop daalt in de
menselijke achting
daar gaat zij nu
op een onbekende weg
heeft ons ongewild verlaten
een ding kan ik zeggen
niemand, nee niemand
zal haar uit ons hart
kunnen praten…
DE SPOORBRUG
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
886 De brug trillend als weer een trein
zacht glijdend over de ijzers
nog lang geen verroeste glorie
bij het verlaten van de stad
verbinding zoekt met de provincie.…
Claus' zwanenzang
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
782 verbitterd keilde de dichter zijn veer
en laatste sonnet in de puilende mand
poëzie bekoorde niet langer het land
verlaten door recensenten van eer
wie durft zich nog wagen aan dicht en spraakleer
aan eerlijke verzen waarin ‘t beeld zich brandt
gekruid met wat humor, subtiel of saillant
in lyrisch extraverte of ingetogen sfeer ?…
ik, de man
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.414 ik verhaal u van de man
schouw zijn diepste wezen,
als dat al kan:
naar binnengaan
ofwel mijn ziel
door eigen ogen lezen
in mijn aard
ben ik ziende blind
niet dat ik dat zo wil
of dat intimeit mij ontgaat
nee, het is de waarneming
van de immer schone vrouw
te paard en het jachtgedrag
waarop ik mij verlaat
het versmalt…
MET TWEE PENNEN GESCHREVEN
hartenkreet
3.8 met 21 stemmen
2.906 maar ook het geduld in windstille nachten
het verlaten station met een voorkeur voor wachten
het gefluister van lippen zonder woorden te geven
ik ben je adem het bruisende leven
ik ben je bloed je lijf en je leden
ik ben je toekomst en eens je verleden…
Achtergebleven
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
748 Verwaaid door de wind
alleen achtergelaten
op de verlaten akker.
Het vergeten kind
gebleven toen de panfluit
uit Hamelen vertrok.
Maar in haar handen
droeg ze het zwaard Indural
het scherp veelzijdig snijdend
wapen van het woord.
dus zou ze nimmer eenzaam zijn.…
De laatste dagen
hartenkreet
3.5 met 23 stemmen
3.063 achter moet laten,
weet dan dat weliswaar je taak
erop zit en je mag gaan,
maar dat er geen moment is,
dat je niet wordt gemist,
dus ga,
met een gerust hart kan niemand je beloven,
waarheen, men zegt, je gaat naar boven,
maar waar je ook heen gaat,
je moet alleen en bedenk,
je bent alleen op aarde gekomen,
je moet het ook alleen verlaten…
Moeder Aarde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
3.270 ademtocht begeleidt ons
door het wonder van de natuur geschonken
eeuwen geleden gaf zij al kleurrijk
haar schoonheid aan ons, puur en ongerept
zonder schroom omhelste zij het leven
Ik kijk omhoog en ruik, proef en voel dat,
wat zij in haar onschuld liefdevol wilde
geven, niet langer gedeeld kan worden,
gespleten door scheuren in haar lichaam
verlaat…
Wijnrood
gedicht
3.4 met 20 stemmen
12.478 Handlangertje van de dood, de tijd, haast
zich nooit, verlaat zich nooit, treft,
geluidloos en rattig in zijn tred. Spoorslags
ijlt vooruit al wat de wereld najaagt.
De rust tijdens de vlucht.…
Een paradijs
hartenkreet
4.7 met 10 stemmen
1.789 liefde bloeide open
Als een rode roos
Wanneer de lente begint
Ik kreeg het gevoel van
Opnieuw geboren te zijn
Verlost van alle verdriet en pijn
In het verleden
Was mijn hart van steen
Zo koud als ijs
Maar jij ontdooide mij
Maakte van mijn leven
Een paradijs
En nu stort mijn wereld weer
Als een kaartenhuisje in elkaar
Je gaat me verlaten…
liefde voor muziek: Norah Jones
hartenkreet
1.8 met 8 stemmen
1.492 elke melodie gezongen
over voortkabbelend water
schemerlicht zwijgt aan de oevers
met ogen gesloten tot toe
wanen dromen over gekleurde wolken
waarachter de zon teder schijnt
het refrein trekt het vel samen
pure passie waarborgt hartkloppingen
glinsterende ogen schijnen mysterie
waaronder teksten met liefde spelen
wegsukkelend in een verlaten…
Ik werd hem
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.015 vergrootglas,
commanderend waar ik bij sta,
Totdat alle liefde van mij dood was,
Geobesedeerd door de destructie,
Nam hij me alles af,
Door de jaren.. geen reductie,
langzaam werd t erg donker.. waar ik mij begaf,
Enkel door 't kijken en bestuderen,
Door alles in mij te haten,
En door al zijn controleren,
Ben ik mezelf toen onbewust gaan verlaten…
madrid
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.130 stopt
en in die stilte
de wolken
mij vertellen
wat ze onderweg
hebben gezien
als speling van
het lot
staat de wereld
maar even stil
voor ik mijn blik
weer omhoog richt
en mij spiegel
in een blauwe hemel
spoelt de regen
mijn tranen
het dal in
waar rivieren stromen
naar oceanen van verdriet
vermengd met bloed
van onschuldigen
verlaat…
meubelmaakster
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.569 ligt
licht knisperen van woorden als ijspegel
vallend, het kraakt van jou en mij, bliksemt
dondert de hamer van Donar op een donker gezicht
dan het een worden en deel van het al zwijg jij
zenuwen gespitst, te gevoelig geworden voor aanraken
door ademhaling, strijken van zijde, kijken naar aura's
verglijden als zand tussen vingers op een verlaten…
Vaarwel mijn lief
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
1.757 Ze heeft zo’n moeite met de dood,
daarom wil ze niet dat je gaat
ziet je bent in ademnood
en nog wil ze niet dat je haar verlaat.
Ze wil niet dat je die grens overgaat,
de grens naar dat soort
niemandsland en haar
zo heel alleen hier achterlaat.…
Verzonken land
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.425 over de laagte van het veld
glijden mijn vingers naar
een schaduw wanneer
mijn handen traag bewegen
ik schrijf wolken leeg
in het ondergelopen veen
waar afgestorven bomen
het landschap verlaten
langs oude baggerputten
en het smal begroeide spoor
verstomt de avondwind
op het dorre blad papier
steeds dieper schreeuwt
een vogel in…
Teloorgang (acrostichon)
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.061 Schoksgewijs voel ik frustratie in de
charade van acrostichon
hevig zwetend op verkrampte zinnen
ruwweg neergeschreven woorden
ijzig brokkelend op het witte vel
vervagen tot onzinnigheid
ergens in mijn dwarse leeghoofdigheid
rafelen stoffen in dunne
slappe bedrading zonder samenhang
verlatenheid overvalt mij
als een kind dat zonder…
Dag zonder
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
2.023 De zon verdwijnt terwijl het nog dag is
verlaten de vertrekken van vertier
flarden van voorbij die ik nu opvis
vage restanten van verkoold plezier
Het treurlied kent slechts de laagste bassen
de fluiten schuilen in de schemering
gestaalde naden niet meer te lassen
alsof elk drijvend schip die dag verging
Verre kusten bleken onbereikbaar…