Alle inzendingen over natuur

Reiger wit blinkend zilver dal en beek al de vogels vallen De bomen in de wind gebroken gedogen wild trillend de richting van hun vingers In wrange wortels waardoor de tranen gaan zingt de orchidee vrijwel ongeoefend noch sterker niks wilder niet wilder Alsmede vaagt licht uit alsmede zachterbij Zachte blauwe-lucht-vleugels eerste…

De zonne zit zo snel en blinkt, en bloeit al in het westen, dat wolkenloos heur stralen drinkt, in lentemaand, ten lesten. 't Wil zomer zijn, van nu voort aan: vroeg morgen zal ik meugen -'t wil zomer zijn!- vermeien gaan mij, morgen, en verheugen! --------------------------- uit: Tijdkrans (1893)…

Omroep Max heeft weer een TV-voltreffer net als 'Goede Tijden, Slechte Tijden' al zo lang met de geplande opvolgers: Seks, drugs en Rock en Roll op de Volkstuin Swingend en Alcoholverslaving op de Volkstuin Criminaliteit en Onderwereld op de Volkstuin Moord en Doodslag op de volkstuin voor oneindige half uurtjes televisie levenslang…

Kwetsbaar op de grond vleugels drinken zacht het licht veilig in het nu De geur van natte aarde stijgt langzaam op, een uitnodiging om de adem diep te laten zakken. Het ruisen van bladeren filtert het lawaai, totdat alleen de hartslag van het bos nog overblijft. Mijn vingertoppen tasten naar mos, een textuur die langzaam de wirwar in…

Woorden die opengaan als licht dat zijn oorsprong nog niet heeft gevonden. Warmte die belooft dat ze komen zal, kreet uit gesloten monden. Een merel heeft vanmorgen bericht: de seizoenen draaien verder, de schaapjes zijn reeds op zoek naar weiden en een herder. Kan vrede dan niet geboren zijn? Of merkten we niet de weeën? Er is zoveel…

O Stokebrand, laat een ding helder zijn de varens rond de zilverreigervijvers de poelen des verderfs aan gene zijde waar schraapzucht heerst in schorre herenkelen rond tillen van de duiven bij kastelen daar zullen cijfers, nimmer letters walmen de mondiale vloek der mammon galmen in naam der trust van magatrump en musk En zal het frans…

Nergens sneeuw onder de bomen, alsof ze bloed- warme dieren zijn.…

De maan hangt stil te dromen boven het slapend veld zij fluistert aan de bomen een zilver zacht verhaal verteld De nacht houdt haar gevangen toch straalt zij zonder spijt in licht dat blijft verlangen naar zon die 's nachts verdwijnt…

Voorzichtig tonen zich kleine blaadjes. Nog ietwat beducht voor wind en regen. Het is nu wachten op de zon. Die knoppen zal verleiden zich te openen in kleuren die nu nog verborgen zijn. De boom voor mijn huis staat weer in bloei.…

Gangen vol dwalers zoekend naar de dag ik kom ze tegen mijn kamer is stil sereen tussen bomen geen kille leegte de merel zingt nu het lied vult de rust vogels in het groen de dag is gevuld stilte die ademt ik ben niet alleen…

Wanneer de dageraad ontwaakt en zacht het eerste zonlicht raakt, verschijnt hoog boven water en land een wijdgespannen, zwijgende hand De grote vlieger- zijn spanwijdte machtig en wijd draagt hem in trage majesteit geen drift, geen haast geen luid gebaar enkel het heersen van het daar zijn vleugels openen de lucht in brede…

Plotseling hoorde ik hem zingen even na zevenen mijn dierbare merel na jaren van ondenkbare stilte teruggekeerd op zijn oude nest. Ik pakte mijn telefoon zette de recorder aan hield hem gespannen en stil buiten het raam. Vast en zeker een teken uit het niets een korte serenade ‘eine kleine Nachtmusik’ —speciaal voor mij? met melodieën…

Donkere wolken koppen boven woeste golven drijven naar de duinen  staande op het lege strand zie ik ze komen boze luchten word ik nu de schaduw van mezelf? Of laat ik nu gebeuren wat er komt? De wind trekt aan mij en word ik gegrepen door de ontembare natuur en verliest nu mijn eigen overmoed…

Lentewind waait zacht bloesems dwarrelen neer als fluisterende sneeuw Nog voordat de kou is verdwenen en de aarde ontwaakt, breek jij open met bloesems die lijken te zweven op het eerste licht. Wit als een verre gedachte, een fluistering van hoop, alsof de winter zich omdraait en verwonderd naar je kijkt. De vrije wind danst tussen je takken…

Zie nu 't vorm-slorpend grijs fantoom van mist Zich vlijend om 't gebied van stad en land; De lichten schijnen met een matte brand, Gehuld in damp'ge waâ van amethyst. 't Lijkt àl verwazigd wat ik helder wist Gezien door dof-beslagen, glazen wand, Waarboven zich de grauwe hemel spant, In nevelzee, half zichtbaar, half gegist. Het maanlicht…

Een donkere lucht zeven kleuren fluisteren door de harde stad Nu de boog rust in het geheugen van de aarde, blijft de lucht nog even dragen wat bijna niet te zien is. Elke kleur laat een trilling achter, een zachte echo die door het bloed blijft zingen. De stad ontwaakt met haar scherpe randen en het rumoer dat als glas langs de ziel…

Witte sluier zweeft adem van vroege morgen wereld wordt weer stil De vroege morgen ademt een bleke stilte uit over velden en water, alsof de wereld haar grenzen even neerlegt. In dit zachte vervagen van lijnen leert het oog opnieuw hoe langzaam kijken voelt. Zonder haast en in eigen tempo loop ik door nevelig gras, terwijl gedachten rijzen…

Dood ben je. Dood blijf je. Levend was je. Vliegen kon je. Zwemmen wou je. Mooi was je. Vergaan zal je.…

Groen varenblad krult stilte ontvouwt zich langzaam hier kom ik thuis Het licht breekt hier in vele bleke scherven door het bladerdak van de eeuwenoude beuken. De tijd verliest zijn haast in het mos terwijl de aarde diep en traag ademt. Elke ritseling vertelt een stil verhaal zonder de noodzaak van harde woorden. Mijn huid herkent de…

Goud licht op het pad stammen bewaren stilte ver weg wacht de dag De winterzon schuift traag omhoog en breekt door de nevel. Tussen de stammen opent zich een bleke hemel boven het bos, waar alles nog vastzit in een koude omhelzing en elke beweging wordt ingehouden. In de vroege uren hangt er een zilveren waas en ademt de aarde zacht.…

De ether vulde zich vandaag met purperen zegeningen de stof, zo dacht men voor een eeuw die in de ruimte hing als deel van 't ondermaanse firmament en nodig voor de voortplanting van Catweazle's magic licht niet te verwarren met de diepe slaapverwekker diethylether die in de huizen der geneeskunst de bolwerken der betermakers…

Na de regen straalde de avond En breidde zijn blauwe armen wijduit En hief het lachend gelaat van de aarde Door de dunne nevel van tranen Voor hare fonklende wimpers Weder blozend omhoog; Laat mij zo lachen hemel, En hef mijn ziel tot uw borst, En laat de dampen van mijn leed En van mijn kleinheid en van mijn duffe gedachten En van mijn…

25 februari. Al vier citroentjes gezien, de sneeuwklokjes nemen de wijk voor de krokusjes, het getierelier der vogeltjes is niet uit de lucht. Ik versmelt met de schaduw van de struik, langgerekt. Niet lang meer of de zon in het zenit doet ons krimpen.…

Kakofonie van bos en weide Gekwetter, getjilp, gefluit en gekoer van jewelste. Een kauw klinkt kaka kaka als Komrij’s kakafonie hilarisch doch geen woord gemaakt Tie tie put Kruuk kruuk Srrrie, srrrie Nog geen woord gemaakt Onomatopee vogels Koe-koek, oehoe-hoe o-grut o-grut o-grut Tjif tjaf tjif tjef Kiejuh-wie-wie-wiet…

ik buig mij voor de bomen hun wortels diep in stille aarde ontroerd door het groen dat ademt voor elke bloem die zacht mijn dag kleurt de wind vertelt mij oude verhalen de bijen brengen zon in hun vleugels ik adem in en voel dit alles is een geschenk de regen kust het dorre gras de zon streelt de waterkant ik glimlach naar de wereld om…

De maan is achter het huis, Nu moet gij met mij komen! Over het bladgeruis Zijn zilvernachtstromen... De tuin ligt blank beneden, Ziet gij het wel? O! alles was tot heden, Het héle leven, maar spel... Kom! en geef mij de hand En laat mij u leiden door lanen, Waar bloemen aan de kant Glinsteren nat van tranen. Kom! en geef mij uw hand…

Alleen met de overschenen wemeling der golven, met die langdeinende bewogenheid alleen, onder de volte van het middaglicht bedolven, en met de bodemloze ruimte over zich heen. - met de onafzienbaarheid alleen, die van haar voeten tot aan de horizon onrustig is en glanst, en met de wind alleen, en met de wolkenstoeten rondom haar aan de lucht…

Stille reiger staat beeldhouwwerk in grijs en blauw wacht op de rimpel De wereld stroomt in hem binnen als zachte prikkels, gekleurd door zonlicht op de rimpels van de sloot. Hij staat stil en laat de ruis langzaam zakken, tot het water weer zijn bodem toont. Zijn fijngevoelige, ontvankelijke blik weeft stilte uit lucht en beweging, en…

De dochter van de onbekende rots verdraagt vijftien graden vorst en steekt bij dooi de kop weer op Dit witte sterretje, dit eenzaam godsbewijs door vaders gele klomp elk voorjaar aangewezen -------------------------------------------- uit: 'Binnen de wildroosters', 2012.…

De zilverreiger staat roerloos bij de rivier. Zal geduld lonen?…