Alle inzendingen over oude straat

Nu begrijp ik wat ze wilden, Nu versta ik de vreemde talen Nu loop ik door die oude straten, die uit gewone stenen bestaan.…

Dat is waar ik vandaan kom: kanaalervaring, besef dat er poorten bestaan en daarna Ook later oude straten opnieuw met verbazing gezien: is hier iets gebeurd, een geboorte? Wonen van vroeger weten ervan achter de warmte van roze vulva’s rechtlijnig baksteen en muizenvallen.…

zwervend door oude straten geven steegjes nog altijd geen antwoord op vragen die blijven spoken door mijn hoofd ook al glimlach ik ziet alleen de weerspiegeling mijn echte ik, zij weerkaatst de leegte die al zolang in mij huist bladeren heb ik volgeschreven al verstierven de woorden in de herfst heb ik ze geprobeerd te vangen stuk voor…

De oude straat herinnert mij aan een tijd van lang geleden dat ik er als kind wilde spelen Vaders Huis in het midden van de rij doet mij gevoelen een oud leed dat moeder elke avond kienen ging en vader in de kerk weer uren bidden deed broers en zussen speelden dan als muizen op een kale tafel en dan was het even of…

Onder het asfalt van de nieuwe tijd liggen de klinkers van de oude straat, die nog op vale ansichtkaarten staat met een allure die men hem nu benijdt. De straat is zijn karakter echter kwijt. Dat wordt met vage termen goed gepraat, door de bestuurderen met een gejat citaat, maar de bewoners steeds vervult met spijt.…

De oude straat is niet erg breed, toch splijt de avondzon 'm in twee delen: links mag het licht de wand nog strelen, maar rechts is de nacht al compleet. Dat zie je vanuit de zuidkant, maar kom je uit 't noorden wellicht, valt het omgekeerde in het zicht.…

Doordrenkt van nachtelijk oranjelicht Kunstvuren neerkijkend op voorbije tochten De oude straat is nu als enige verlicht Een levensweg in alledaagsheid vervlochten Mijn schaduw komt als een tweede bij de lantaarn Draaiend snelt hij zich strekkend aan me voorbij Vervaagt en wordt opgenomen door de nacht Terwijl ik het volgende licht nader…

bemint gij mij in het oude gras zo tussen hemel en aarde och lieve, mijn handen verkrampen ik krijg uw strik niet losgepeuterd en het sap van u kussen trekt mij verder in de boezem welke gij de voorbije jaren bijeen gevormd tussen al het volk zo fier tot vrouw liet zijn, schitterde in oude straten hoeveel zonnen gaan er nog onder terwijl…

Hoge bomen en bruine kroegen haveloze zwervers die zwoegen over oude straten en ronde pleinen soms zelfs met betoverde konijnen in groene parken en rode tuinen waarboven grijze wolken bazuinen grauwe stenen en stevig beton een vrouw kijkt vanaf een zonnig balkon naar oude kerken met nieuwe banken en een tongval van religieuze klanken…

Een nieuwe werkelijkheid spreekt zich breed uit over nauwe stegen waar hij de wolken bijna kan aanraken: De euforie is waanzinnig brutaal in de argeloze stenen achterbuurt hij zwerft door de oude straten onderweg naar de havenwijk die openligt voor ongelovigen met hier en daar luid geblaf van een verdwaalde bruine hond en blonde kinderen…

In de oude straat, waar vreemd de voetstap klinkt, En welig gras, voortwoekrend, ongestoord, In groene lijst de grauwe keien vat, Staat, droef vervallen, 't lang verlaten huis.…

Ik gebruik je om bij te slapen de schouder waarop de hand waarin Iemand die ik kan zoenen om alles te delen te voelen ik gebruik je lijf om te kneden vast te pakken om mijn oude straten en vrienden mee te verbinden om de Seinpost die er niet meer is om de boulevard die zo veranderd om het strand, de wolken en de zon daaronder om…

Fraaie, oude straten in Drachtens hart zijn terecht trots op hun ramen en deuren, omrand door vrolijk sprekende kleuren; rood en geel stralen fel; blauw vertoont zich hard. Ook bescheiden schemergrijs en diep zwart mogen het aanzien der gevels opbeuren. Wil de wandelaar het kunstminnend keuren?…

De hoge blanke toren van de ruimdenkende Grote Kerk ziet met voldoening neer op die brede levendige Markt en oude straten daaromheen waar mensen gezellig samenzitten onder zoele platanen wier luchtige onbekende spraak de geest der Middellandse zeekust naar deze stad roept om er te toeven vol bezadigd rijk gemoed de zachtgroene top met…

Mijn voorgevoel zei me: ga door je " oude" straat, en zo toog ik richting mijn geboorteplaats. Moest even zoeken, er stonden flats, het parkje van voorheen was weg. De kerk in het midden houdend met mijn rug er naar toe, dacht ik nu moet ik vooruit, maar weet niet hoe?…

horen bij dat mooie blonde meisje die toen in de bus lachend naast je zit Het rollen van een glazen knikker op de stoep doen je ineens weer denken aan je oude straat waar je met het liefste meisje uit de groep spannend verstopt zat achter het brandblusapparaat Maar ook de gedempte kleuren van een mooie roos geven je warmte als je plots je moeder…

Hoe mooi ook, goed, plots was er een ander met wie ik weer in mijn oude straten langs havens, duinen ging en op een volle boulevard.…

Het is nat en herfst geworden in de oude straten van de havenstad. Blauw verval daalt neer over de daken. De muren van de flats zijn kouder nu, een kille huid van steen die ons omsluit, en de weinige bomen die we hebben verliezen hun bladeren zonder haast, alsof zij weten van de tijd en het verlies.…

Oude straten. De havenstad. Blauw verval druipt van de daken. De muren worden koud. Een kille huid van steen. Het omsluit ons. En de bomen? Een paar maar. Ze verliezen hun blad. Zonder haast. Ze kennen de tijd. Het verlies. Het sterft op het plein. In purper. Het zomergroen? Eerst zo dapper. Nu moe. Het trekt zich terug.…

ik ben er laatst met de trein nog eens langsgereden vanaf het viaduct gezien zag ik nog net de straat zo ogenschijnlijk niets geleden maar ik weet het best 't is van dichtbij een diep doorgroefd gelaat…

Verpulverd karton in de straat: dat oude jaar is nu heus verknald.…

(haiku) Verpulverd karton in de straat: dat oude jaar is nu heus verknald.…

Het boek der straten Slechts te koop voor twee knaken Is door iedereen Verlaten! Godverdomme! Ik zoek me verrot Waar was jij?…

Er brand licht achter een raam in een straat zonder naam en de nacht is koud en kil. De wind ruist verhalen, van hoe het was voor die tijd verscheurd door haat en nijd, je hebt je prijs moeten betalen. Kom sta op, kijk om je heen en probeer te verklaren hoe je voor die tijd hebt liefgehad.…

Intussen is het aardig laat en wordt het donkerder op straat. Goede trouwe vriend ergens dwalend door de stad, met een knorrend klein maagje, want eten heb je nog niet gehad. Ik vraag aan Jan - en alleman of ze jou hebben gezien, bij de bakker, bij de slager, de afhaal chinees bovendien.…

Het bloed van onschuldigen vloeit als tranen over wangen in een straat hier niet ver vandaan waar genade en vergeving door dovemansoren nog verstaan gesmeekt in angst en wil voor leven in een straat hier niet ver vandaan in een straat hier niet ver vandaan werd de schuld niet vergeven en werden we niet verlost van het kwade in een straat…

de straat zingt een droevig lied voetstappen vol van verdriet lopen door de straat van verleden tijd elke voetstap zit vol met lood spijt maar we moeten door wachten op de tekens o geef toch èèns gehoor het is zo donker in de straat zo stil de straat is oneindig de straat is leeg de straat de steeg…

het lied van de straat duizenden melodieën onthoud er een paar…

de mensenmassa duwt zich ademsnakkend tegen de verlichte kijkdozen kinderlijke blikken vlammen gespannen op woorden zinderen de ontembare verlangens kleven tegen de ruiten druppelen bezweet in langzame stralen de harten binnen de dag is gekocht schuld bekend…

het eind der tijd blijkt een nieuw begin erbuiten vallen en wakker worden er precies midden in waar zit jij je intussen straten in verhalen van nu een woord laat je baren het is tijd om uit te varen.…