Alle inzendingen over woud-bezitter

De tragedie is niet dat er bezitters zijn en bezitlozen, maar dat de wereld geen zier zou veranderen als de bezitlozen morgen de bezitters werden en omgekeerd.…

Probeer nooit Maar dan ook nooit Mij te vertellen Wie ik wel of niet mag zien Wie mijn vrienden zijn Of met wie ik het niet mag stellen Dat bepaal ik En ik alleen En als jij boos wordt Omdat ik toch Mijn eigen keuzes maak Dan ben jij geen vriend Van mij Want vriendschap is vrijblijvend Met de nadruk op VRIJ…

(Tot de Woud-bezitters tussen Hilversum en 's Gravenland.) Waartoe toch dat verbod? Wat zoude ik stelen? O alles, alles, wat mijn hart begeert. Hier vond ik vette kost, waarmee geneert Mijn nooddruft zich. En 'k zoude ervan uitdelen.…

Aan Irmlinda De dievegge, die ook bezitter te goeder trouw was, bleek mijn hart te hebben gestolen...…

Uit onderzoek blijkt dat eigenaren van een Porsche meer vreemdgaan dan bezitters van andere automerken. Dat is geen verrassing. Het betreft immers een activiteit waarbij niet zelden snelheid geboden is. Is het niet bij het komen, dan toch wel bij het gaan.…

Er zijn soldaten die voor de eerste kogel de vlucht opslaan. Er zijn er die ook dood nog rechtop blijven staan...…

Confronterend de dag Waarop ik ontdek Thuis te lijken op elke plek En niemand iets zag Als overtreffend Of buitengewoon Alles wat ik beding Altijd de stoel maar nooit de troon Nooit boven het maaiveld Altijd in de middenmoot Nimmer de held Nimmer iets groots Er is er één In iedere plaats of tijd Nooit iets gewonnen Nooit iets kwijt…

wanneer de avondvogel zwijgt de hemel hoge sterren krijgt en al het leven rust dan zweven geuren door het woud waar rood het zoete wit ontvouwt als nacht haar kelken kust…

aan de rand van de dag ligt stil gesloten en ingekeerd een glanzende scherf op bruine aarde zij spreekt een taal vogelstemmen in hoge bomen verstommen iemand loopt voorzichtig door het woud wie is nog hier en wie is al weg…

De schedel, midden in de duisternis, kent meerdere mysterieuze kanten; 't is platina, bedekt met diamanten en niemand weet wie de bezitter is. "De dood", zo heeft het Rijksmuseum verklaard, "was nog niet eerder zó het aanzien waard."…

Ik die had kameraadschap uitgegeven tot levenswachtwoord in mijn jong getij, ik word nu door de makkers uitgedreven en kan geen schred meer houden met hun rij. Er is geen plaats in het broederlijk leven, bij 't volk der makkers is geen plaats voor mij: nu moet ik mij in d'eenzaamheid begeven en hullen in herin'rings grauwe pij.…

dood hout in het woud een onderhoud van de natuur de passie stijgt en laait het kampvuur genegenheid ontstaan door brandhout dan weet je… echte liefde wordt nimmer… koud!…

Qua wapens was die mafkees geen bezitter Wat blijkt: Hij was slechts crimineel op twitter…

Bezitters echter, varen wel daarbij. Thuis vind ik met het allergrootst gemak Voor een vermogen in mijn prullenbak.…

Tja, dat kan Groot ongemak voor de account-bezitter En voer voor quasi-lollig vals getwitter Er kwam online weer heel wat deining van Met achteraf de tijdlijn-commentaren Die na wat likes alweer vergeten waren…

Niet als de bezitter; als een bezetene zal ik je liefhebben en vluchten, lieveling. ------------------------------------------------------------------------------------------- uit: 'klacht van een grootgrondbezitter & 20 andere gedichten' (1985)…

de donkere sparren in het bos, de stronken en het groene mos, de rode grond, de wilde planten die ik vond, het brokkelige hout, vermolmd en haast vergaan, in wonderglanzend zonnevuur heft alles in dit morgenuur een zang van nieuwe schepping aan…

ik voel je adem tintelend op mijn huid ik hoor je stem huiverend in mijn oor ik proef je zilt in mijn mond ik ruik je geur krachtig in dit vreemde bed ik zie je opwinding stralend, bezitterig en ik lach zo moet het zijn Kom mijn lief ik wacht straks mag je terug naar haar.…

Donkre bomen uit mijn kostbaar woud, Geboren naar de hemel op te schieten, En uit uw waaiend koepel-dak te gieten Koelte, waarvan de grijze aarde houdt, Zoals een orgel zijt gij opgebouwd: Pijpen van klank en fijne hoge sprieten, Die uit hun steigering stemmen loslieten, — Te roepen staat gij, klankenwachtend hout.…

Gij leeft, arme Woud, Lijdt ende klaagt — daar ge leeft.…

In de verte ligt een uitgestrekt woud, heel donker en oud Daarin zingt een fluistering, indringend en niet te verstaan Als de maan die tussen de bomen door, licht schijnt op de verduistering, Waar de stemmen over gaan Is gekerfd in het zwarte hout Deze bomen met hun tekens eeuwenoud Door maanlicht als van goud Zijn onzichtbaar en eeuwig…

In dit woud onder het zachte ruisen van oude bomen rust ik stil als een vlinder zo sterfelijk dat we nauwelijks leven Hoewel ik ook rouw verheugt mij dit bos van mos, stammen, takken van nu en eeuwen her Ik dacht dat ik eeuwig wilde leven maar ik heb me verzoend En ik voel alleen aan de dingen die hier blijven: het zachte groene mos…

Monumentaal – beuk in grootmoeder’s tijd geborgen worden. Evenzeer een eik, erfgenaam in vader’s lijn verbonden zilver. Heelal biedt ruimte om te kiezen - langs maansknoop in eigen leven: vast te houden aan het oude web dat nu werkt en te blijven zijn óf een berk te worden en nieuwe werelden in zelf op te bouwen…

En hoewel normaal helemaal niet zo bezitterig, neemt ze resoluut plaats aan de eettafel, veegt alles terzijde, en slaat met spanning het blad open. Haar gedrevenheid? De schoolrubriek; plaatjes uit vervlogen jaren. De laatste tijd zendt ze zelf ook wel eens een foto in. Onlangs moest de klassenfoto van de oudste er nog aan geloven.…

Liefde is zoet, maar soms ook erg bitter Liefde geeft moed maar,is soms een bezitter Liefde maakt emoties los en geeft glans aan je bestaan Liefde is een meerwaarde aan je leven Liefde is, niet mis-verstaan! Liefde wil niet alles hebben maar wil geven, altijd weer Maar van zogenaamde liefde krijg je echt een maagzweer...…

Bier en biljarten in een overuur? Niks zeggen van die kras bij het parkeren? De iPhone en de iPad registreren Elk wespennest zorgvuldig en secuur En wie 'm kwijtmaakt en dat kan vervloeken: Je iPhone is nu simpel op te zoeken…

HEIMWEE eindelijk weer thuis dan besef je heimwee is een kleine leugen VERLANGEN als het verlangen is bevredigd dan mis je het meest verlangen HET WOUD weer in de Wouden waar mijn hart heen wou mis ik het missen van woud…

Mijn lievlings-plekje in 't woud, waar 't groene dak Een blauwer schoort, en schemer-schijn doet dalen Op levend loof en vol-getroste tak, En zonnegoud langs blader-goud laat dwalen - Vaarwel, vertrouwde stilte! waar ik sprak Wat nooit mijn hart tot mensen kan herhalen....…

de donkere tovenaar dompelt het woud in een roes voor de verdoofd windende lianen en de roze vogels in een diep gehechte groene schemer zonder enige dierenkreten.…

In het woud van twijfel rijgt onzekerheid zich aaneen in het collectieve zwijgen, brengt stilte onder twijgen die zich nederig buigen in het lover, zilveren nerven die de werkelijkheid kleuren waarin de wereld zich herkent, synthese als een levende bewijs dat het weefsel slechts materie is, een handvol gedachten maskeert de wereld…