Alle inzendingen

Zo is het maar net, Sie wah, debuteren moet je leren! Geen plankenkoorts, geen honderd paar ogen en oren, geen redactie die jou een strobreed in de weg, geen angst voor censuur goede raad van mij is beter dan gratis soep of klein bier en ook voor jou niet bepaald duur! Moet je debuteren dan leren? Welnee, geen eindeloze reeks loze exercities…

Langzaam kleurt het bladerdak naar pastel van vele kleuren op het pad hier en daar een dode tak een zachte bries brengt herfstgeuren. Een oudere man loopt over de paden genietend van de herfstzon de grond bezaaid met blad en zaden nu stervend nadat in de lente hun leven begon. Zo is het leven dacht de man één jaar is voor 't blad genoeg…

Longen voelen zilte lucht langs oude lanen en wegen in mystiek van wrange stilte witte meeuwen in hun vlucht zoekend naar de juiste winden wat is er waar van de geruchten het landschap gaat ten onder of gebeurt er toch een wonder groeien er spoedig nieuwe bomen komt er bloei in de gehuchten waar de stervelingen dromen weidse luchten…

Ge moet chance hebben in ’t verkeer, dat ge niet valt, niet zijt gebroken, dat dromen blijven ongekrenkt gesproken, en ge nog thuiskomt, keer op keer. Ge moet chance hebben op uw werk, dat ge nog trots moogt ademhalen, dat ge niet buigt voor loze talen, maar voelt: ik doe wat het maakt mij sterk. Ge moet chance hebben in de min, want…

Er vliegt een duif door de Westerkerk in Amsterdam niet zo'n mooie slanke ranke witte zo'n mooie boeiende vredelievende maar een dikke stadse duif een duvel van een grijs, zwarte kluif van een duif die behoorlijk schijt heeft aan alles en iedereen ze, we kerkgangers proberen duiffie te vangen maar deze is duivels lenig en sluw wel handig…

Dat je van alles wilt onthouden, vastleggen, dat je daar en toen zo’n mooie tijd had dat je die en die naam nooit vergeet, terwijl zoveel namen je ontglippen, dat je de plantennamen vooral wilt onthouden dat je de gezichten onthoudt en herkent dat je bepaalde waarheden altijd onthoudt terwijl alles permanent verandert, de gezichten…

het licht dringt door het wolkendek als de ratelende regen op het bladerdak afzwakt daarentegen word ik niet minder nat noch en evenals mijn hond zit ik bij thuiskomst opgescheept met doorweekte feitelijkheden en bijpassende lucht waarbij de blues alsnog niet doorbreekt.. -overleden katers vluchtten in het verleden bij de geringste…

In het verre zuiden, op ijzige grond, Waar de winden fluisteren hun koude mond, Daar heerst de vorst in zwart en wit gehuld, De keizerpinguïn, met majesteit gevuld.…

O Don O'Van! Heer van...ja van wat eigenlijk?... enfin Een halve eeuw...wat zeg ik... zestig jaren zonder grijze haren te krijgen van talomaanwezig wereldleed, alwat madame Nature van haar Grand-Mère op onze mondiaal een en andermaal getransformeerde tot massa's biomassa in haar schoot heeft te verstouwen aan, ik noem een…

In de zwarte nacht is een mens aangetreden, de zwarte nachtwolken vlogen, de zwarte loofstammen bogen, de wind ging zwaar in zwarte rouwkleden. 't Gezicht was zo bleek in 't zwarte haar, de handen wrongen, de mond borg misbaar, de nek was zwart een hel was 't hart, van daar kwam het zwarte en worgde haar. Met de wind, met de bomen en…

Als aan de minimum eis: onsterfelijkheid, eeuwige jeugd zonder lichamelijke of geestelijk ongemakken, voldaan is, zouden we er eens over kunnen praten of het de moeite waard is je ergens voor in te spannen. ----------------------------------------- uit: 'Gedichten 1939-1998', 2000.…

Ik wacht in de branding op het hemelse genot waarvoor ik besta Verlangen schuimt tussen mijn benen waar mijn hart klopt om aangeraakt te worden door vreemde handen die me uit laten stromen in de wereld, een oceaan van zon en maan, eb en vloed wit van zoetzilte vlokken die de kusten bevruchten met mijn onsterfelijke ziel mijn wezen…

Zij razen door de nacht, Hun luister wordt verbrijzeld In het draadkruis van de goden. Nog een wende En het is gedaan. Zullen zij lachen, Huilen op de wind. Bomen zien, en vogels, Vissen in het water. En boven hen ontwaren Een verre zee van licht.…

Zilvren sporen in ’t bedauwde Gras door het gouden licht Bestreken van de prille zon In deze vroege ochtendstond. Verderop zweven bonte koeien Met hun doorkliefde torsen, Gewekt door d’nieuwe dag, In d’stilte van licht zonder geluid. De stad achter de kim ontwaakt Met motor- en mensgeluiden, Door het stadsleven uitgebraakt. Jongeren…

Als lijsttrekker krijg ik de wind van voren Ik ben te links, te ijdel en te oud Maar ik ga door, ik ga gewoon voor goud En ik weet zeker dat wij woensdag scoren Wij geven ons volledig voor het land Maar, O, Lahlah, wat lees ik in de krant?…

We tellen met cijfers, met winst en verlies, met grafieken, rapporten, een kille analyse. We wegen de mens als een last of een kans, maar vergeten de ziel, het licht en de dans. Een leven, ooit heilig, nu soms een getal, een naam op een lijst, een bericht, een geval. We praten van nut, van groei en beleid, maar waar is de warmte, de menselijkheid…

het verleden mag blijven ware waar het was ten tijde van dat verleden daarentegen moet de wereld heden ten dagen liever nu dan morgen de deur uit alle kanalen leeggeveegd weggeswiped of afgewimpeld opgeblazen bubbels lekgeprikt en onwelriekende bladzijdes dienen als aanmaakpropjes in de brandstapel voor haat wat op zal gaan in rook…

Dames en heren kent u ook dat gevoel van altijd maar moeten weinig laten, vooral moeten wat zelf in dromen doorgaat van lekker rustig slapen is geen sprake Dames en heren kent u ook dat gevoel, gewoel van ook zelfs uren wakker liggen de slaap niet kunnen vatten, de wereld niet te snappen laat staan te kunnen bevatten, omvatten zelfs als…

Oudere jongeren wonen nog thuis Een eigen stek is onbereikbaar Ongemerkt kruipen de jaren voorbij Spaargeld verdampt door dieverij Een huwelijk met kinderwens blijft uit en verdwijnt in het niet De volkspiramide staat op z’n kop Eigen volk sterft uit in stil verdriet Onze bestuurders falen Ze dreutelen en dralen Verstoppen zich achter…

In een mengeling van blues en folk de hemel vóórdat de deur gesloten wordt pogen te bereiken. In roerloze middagen langs het lange diepe water gaan een prevelend lamenteren dat altijd alles dat je nooit meer In het verschiet van verre wolken de tranen van de moeder zien wolken die nooit nooit meer terugkomen nooit als in een litanie…

Tien jaar echo’s van stilte, kamers vol woorden die nooit durfden te landen. Gesprekken over intimiteit hingen zwaar aan het systeemplafond, hoog, onbereikbaar, ongemakkelijk. En toch, een nieuwsgierige drang: wat betekent mijn lichaam? Wat vraagt mijn ziel? Kan aanraking een verlengde zijn van voelen, in plaats van een doel dat nooit bereikt…

Treuren rouwen deze dagen Loofbomen worden bij het vriezen snel kaal geplukt wintervogels dapper de kou trotseren troostpalet in kleuren bij het doven van licht. De Mattheüspassie van Bach ziekte, pijn, lijden, sterven, aftakelen, 'k moet er niks van weten te zwaar om dragen harde noten om te kraken. Rouwbeklag doods beleven bezoekrecht…

het heeft geen zin om nu nog weg te kruipen in een hoekje met je potlood en je aantekenboekje want de zekerheden zoek je onder versleten beelden -uit het verleden nog wel er is geen duizend-dingen-doekje langs dwingende drang of anti-bloedstolling door vals gezang voor dag- en nachtblinde non-vlinders te verzinnen -zeg dan maar wat ‘zij’…

er woont een groot zwijgen en een diep verdriet in het wuiven van het riet laat de wind me zeggen wat het is ik weet het niet…

Er zweeft nog stof van woorden, die nooit zijn uitgesproken. Een naam, een kind, een ogenblik — in rook, in angst, gebroken. Maar uit de as van duisterheid groeit zacht een stille eed: dat wie toen werd uitgewist, nooit meer vergeten heet. De aarde draagt hun echo voort, in lied, in licht, in steen. En wie vandaag hun namen leest, laat…

Zo gaat het, zo ging het en zo zal het altijd gaan. Afspreken in cafés op de sluitingsdag. Aan de verkeerde zijde van bruggen staan. Tussen duim en wijsvinger, als brandende as, het fout begrepen telefoonnummer. Parken te nat, hotels te vol, Parijs te ver. Liefde als een veelvoud van vergissingen. Onbeholpen woorden als zo-even op zak en zoveel…

Als somtijds de boze lusten van het vlees je mogen kwellen Zou ik je maar raden om je weet wel wat ik meen tot in Holland uit te stellen Want de Engelse hoeren zal niemand je recommanderen Ze liggen net als bevroren monumenten in de veren En om te maken dat een Engelse hoervrouw onder het naaien een beetje leeft Zou je er een ander onder moeten…

Dozen stapelen zich op, maar sommige leegtes passen nergens. Het mandje, het etensbakje, het rode halsbandje – alles mee naar zolder, alleen herinnering blijft beneden. Een teckel die niet meer springt, een zoon die nooit meer zwaait, en toch ademt het huis in elk hoekje van verdriet. Ze lacht bij het beeld van opspringende oren, bij…

Zie het harde blad op deze windstille dag valt uit eigen wil Bladeren dwarrelen traag naar de aarde, hun kleuren branden in mijn blik. Elke stap op het pad draagt een fluistering, een ritme dat mijn adem volgt en zich mengt met de geur van de aarde. Wind beweegt tussen kale takken, zijn aanraking is koel en tegelijk vertrouwd. Ik voel…

Ik leef nog, tussen zon en schaduw, tussen stilte en geluid. Ik adem nog, al voel ik soms de leegte die door mijn dagen waait. Ik glimlach nog, al is het soms voorzichtig, al is het soms wat klein. Maar ik leef nog, en dat alleen al, is een klein wonder!…