Alle inzendingen

Stil eindeloos wiegend dompelen in omhelzing luisterend naar bladmuziek kijken met gesloten ogen naar schilderenden lentekleuren berust in de eenvoud van het leven, dat ik veranker in een rustige plek, een ligplaats in een wereld op hol. Ik laat mijn woorden ijl en teer deinen op luchtbellen terwijl zonlicht regenbogen kleurt dauwdruppels…

Ik beloof je geen gouden bergen te bouwen op slappe grond, ik beloof je geen liefde voor het leven uit blinde lust ik beloof je geen grote daden maar oprechte te doen wat ik kan te zijn wie ik ben dat is: jouw wijsheid wanneer je boos bent weerwal om je angst hand onder je hoofd nest voor je verdriet ik ben jouw begrijpende antwoord…

De tegenmotie werd niet aangenomen “We zijn geen gekkies” zei Frans Timmermans Want zonder Iron Dome is er meer kans Dat heel die Joodse kliek daar om gaat komen Op links wordt men behoorlijk radicaal En in de kern ook nog genocidaal?…

ik heb ze nog even uit het zicht gezet gedachten waarmee je nog steeds niet uit de weg kunt waar aan stukjes schuld en boete kleven over zaken die door geen van de twee partijen zijn te vergeven of mogelijk zijn te vergeten ook al is de rode draad van aanwezigheid soms duidelijk zichtbaar in vaak pijnlijke en duidelijke…

Elk woord gezegd hier was al veel. In doods gemompel: torentijd, de namen van de wielerkoers of 'hoi' tegen een leuke meid. 's Zaterdagsavonds tentmuziek. Dan sloot het dorp de wereld af. Fietsers verstarden tot publiek. Dichter und Bauer, waarom niet. Straat langs het water. Kritisch punt. Wat kwam na de muziek tot stand? Kijk zonder…

Hoe vreedzaam ligt dat dorpje Daar aan de voet des heuvels, Met al zijn boerderijen, Zijn kleine lage hutten. En bruine rieten daken, Met groen bemoste vakken, Zijn peer- en appelboomgaards, Zijn brede lindenbomen, Die wandelpad en hutten Omschaduwen en koelen! Hoe sterkend is die aanblik Der rijk bebouwde landen, Met welig…

graden veranderen door de richting die ik kies door lijnen die kruisen en nooit meer parallel willen zijn. mijn graden kantelen wanneer ik naar jou kijk – een ander soort zwaartekracht trekt me scheef. de kou in mijn botten toen ik bleef staan op het kruispunt waar jij allang parallel was gegaan.…

ken je dat gevoel de eerste aanraking — druppels die wachten om te vallen, om te zeggen wat geen woorden durven. in mij rupsen, jarenlang stil. één trilling, en ze worden vlinders. vluchtig, mooi, en sterfelijk. en ik vraag me af: hoeveel rupsen heb ik nog over?…

Ze voelden als het leven, de verlossende woorden; maar als adem bleven zij stokken. Waarop zij doelden, ’n verontrustend gevoel, zette aan tot het zoeken van scherpte om te zien. Met gezouten ogen starend naar een dor en wee land waar de einder verder reikt dan de tocht terug over zee. Of is dit schrikbeeld de illusie, en staan velen…

Ergens kronkelen zoete golven in zacht bewegen op en neer vissen springen boven water zwanen stijgen op uit zilverpapier emoties buitelen over elkaar penselen schetsen tederheid van de wind, een lentewind tussen oorlog en vrede en haar zijdezachte haar een landschap vol met groene oevers gele lissen en libellen gloed van een rode…

Leven is de weg naar de hemel en sterren in oneindigheid.…

Vroeg begon deze dag zoals overigens alle dagen zonder byzondere beloften gewoon bewolkte lucht zo afentoe gewoon een zonnetje en natuurlijk gewoon zo nu en dan een gewone plensbui. Door de straten lopen gewoon gewone mensen die zich gewoon haasten om hun gewone dagelijkse inkopen doen en vervolgens zich gewoon haasten naar hun gewone…

ik heb de schaduwen van duizenden mensen voorbij zien flitsen zonder hoofdletters of opvallend stukjes identiteit waar zelfs de kleuren mengen zonder enige personality heel af en toe flitst er iets markants voorbij in de lay-out van pijn liefde en verdriet een view met een opkomende zon wit rijpende vorst aan de…

Ik heb er zo de klere in of aan! kent u die uitdrukking? ik, ja ik heb er zo de klere in of aan aan vooral m'n kledingkast en dan met name het opruimen, het opvouwen, het ordenen en zeker het strijken, gladstrijken het wassen dat gaat nog wel en wit scheid ik keurig van bont en ik weeg af: 30, 40 of 60 graden en het ophangen dat wordt al…

ijle lucht was koud en zilt liep waar strand zich liet verdringen door de branding meeuwen kliauwen in hun vlucht hun schaduwen op het natte zand sommeerden mij te wachten hurkend bij een stuk drijfhout waar een veer lag, zilvergrijs achtergelaten met betekenis even was er niets dan adem niets dan huid in de wind licht genoeg om door…

==================== vrouw op bankje in het park ziet de film van haar leven tegen het licht van de zoveelste lente ze weet de mooiste scènes gauw te vinden en de rest was nodig voor het verhaal show, don't tell denken is een wisseltruc, besef is woordenloos het - ik - verdampt in helder licht. Na het verhaal is de stilte onaangedaan, oneindig…

in al zijn vergankelijkheid was ineens de zomer daar toen de zang van de merel iedereen die maar luisteren wilde uitnodigde voor een helder gesprek de zomerwind streek over het hoge gras beroerde gedachteloos de mensenhuid glanzende goudsbloemen bloeiden zij zouden in de herfst vervagen ergens rolde een zandkorrel om niemand zou van…

Wat ik zo graag weer horen zou, Is jouw ‘Ik hou van jou’, Niet eenmaal hoorde ik ’t weer, Al vraag ik ’t keer op keer. Soms in mijn dromen hoor ik jou, Niet jouw ‘Ik hou van jou’, Verwijten doe ik ’t je niet, Hoewel ‘t mij doet veel verdriet. Vóór m’n stervensuur zal gloren, Hoop ik nog te horen Jouw ‘Ik hou van jou’, Het enige ik…

Als ik alleen maar liefde heb wanneer ik jou ontmoet heb ik alles om te bestaan om te zeggen en geborgen te zijn Als ik liefde ben verdraag ik de dood en de pijn, mijn tranen om de wereld stromen en samen kunnen we gelukkig zijn…

je lach haalde de scherpste medeklinkers uit je woorden terwijl klinkers de melodie van je tekst zacht uitrolden met de stemming van je album die met uitvoeringen uit de diverse hotspots het hemelse van de geplaveide weg was wil melker…

Waarom moest ik een nieuwe laptop kopen? Account en wachtwoord en gebruikersnaam.... Gelukkig bleek het ‘mannetje’ bekwaam Waar ik de neiging kreeg mij op te knopen. Het kreng was ook voorzien van Windows 11, Maar harakiri kan ik goddank zelf.…

Het staat niet op de kaart, maar alles moet een naam hebben. Net als de jongen die met een ernstig gezicht uit zijn treinwachtersjasje een kaartje haalde en het aan me gaf. Het is een net station. Er staat niemand op het perron zonder kaartje. Er staat niemand naast Momo en mij. Ik vroeg hoe laat de trein verwacht werd maar hij haalde…

Wat afvalt van de hoge God, Moet vallen. Een zelfde schuld: een zelfde lot Voor allen. ’t Gezin, ’t geslacht, het volk, de staat, De kleinen en de groten: Verlaten wordt wat God verlaat, Wat God verstoot, verstoten. Wel hoort men daaglijks stem op stem Weerklinken: „Geen nood! wij redden ’t zonder Hem!” Maar die het zeggen — zinken. --…

soms worden we met huid en haar ’t leven ingetrokken dat we nooit wilden of binnen zagen komen de wilde jaren ver achter ons en geliefde muzen gelaten luisteren we vandaag naar de gevolgen van nalatigheid en uitstel ’t concept voor herstel aan ’t oppervlak en in de diepere lagen vraagt om investeringen die de vrede terugbrengen die…

je staat alleen op een uitgespreid, verlaten strand. niets om je heen. geen geluid. geen golven op de wilde zee. geen zon, maar wel licht. geen maan, maar een spiegelbeeld in de zee. het water zo hard als beton. en je begint bloemen te plukken op zee.…

Top voor je Rutte, die NAVOTOP Marcie voor Europa, voor de Wereld. Dick Schoof, Nederlands hoogste ambtenaar ga jij nu zijn puinhopen eens opruimen je weet wel de puinhopen van zijn Nederlandse kabinetten je weet ook wat, daar heb je geen inlichtingendienst voor nodig! was tot tranen toe getekend: de gewone Nederlandse zeer gedupeerde…

Zolang ik leef zal mijn ziel altijd tegen de stroom in stromen, alsof elke stap een weigering is om me te voegen in wat hoort. Misschien is dat wat geloof betekent: blijven hopen dat zelfs de dwalenden ergens een plaats vinden onder het licht.…

kom je liggen in het groene groene gras en kijken en kijken en voor je het weet val je met een zucht naar boven in mijn blauwe blauwe lucht…

Verloren stemmen fluisteren in stilte zacht ik zoek mijn echo Vertel mij wie ik vroeger was, toen stilte nog een veilige plek was om te schuilen, toen ik sprak met bomen en luisterde naar het licht, en elke traan mocht vallen zonder uitleg of schaamte. Was ik altijd al geraakt, of was mijn huid te dun voor het gewicht van de wereld, leerde…

Ik staar naar mijn papier of feitelijk mijn scherm droef denkend aan hoe fier de kunstenaars eens ferm hun gedichten weefden, met vaste hand het hart waarin woorden zweefden als een frêle mistflard wisten wel te vangen in machtige muziek hoe kan ik soms verlangen naar de gave van metriek…