Alle inzendingen

Je bent weggebleven uit de oude telefooncel waar je ooit sprak met witte vogels en geluk dat uit de lucht viel je stelt me dikwijls teleur met jouw culturele adviezen alsof je niet weet wat een warme scheet in de oudheid betekende voor de arme mensen in de goot je doet je slimmer voor dan je bent maar het maakt mij helemaal niets uit…

Voorzichtig tonen zich kleine blaadjes. Nog ietwat beducht voor wind en regen. Het is nu wachten op de zon. Die knoppen zal verleiden zich te openen in kleuren die nu nog verborgen zijn. De boom voor mijn huis staat weer in bloei.…

De trein glijdt langs schapen, zon zakt achter bomen, avondrood vertoont een blauwe maan, maar ik voel mijn hart sneller slaan, want ik ben bijna bij jou. Als de nacht zich vouwt om het huis en de stilte als een deken valt, dan komt het verlangen sluipend terug, in golven van herinnering die nooit helemaal doven. Zij…

Over het fietspad blaast een oude eik nieuwe bladerlucht, toont trots de zwarte spleet binnen zijn kruin en voet: felle bliksem streed met de sterke stam; snel nam het vuur de wijk. Als onkreukbare vorst schouwt hij langs de dijk aan rivier de Mark, is voortdurend gereed tot waken bij spel van vreugde en leed in zijn klein, beschermd, niettemin…

De rijzende zon giet kleurpracht over het zwarte van de nacht die dan afloopt een wekker rinkelt zij vangt aan met donkerblauw een enkele ster die nog twinkelt beëindigt ze soms met een grauw weer wordt op mij gewacht zo vaak verkleurt ze vervolgens van paars door rood naar roze om daarna te komen tot het helderste blauw een merel…

De magie van hout. Klief- en stapelwerk troost ons op weg naar eeuwig.…

Groen blad aan de tak bloesem danst zacht op de wind leven begint weer Jonge vogel zingt uit het ei kruipt nieuw leven regen geeft de kracht Zachte ochtendzon dauw glinstert op fris grasveld dag wordt langzaam warm Bij zoemend bijtje tussen bloemen vol nectar lente ademt licht Warme lentewind knoppen openen stilaan zon wekt elke…

een kaars in de nacht brandt niet om het licht alleen de vlam buigt zich tegen haar eigen was alsof warmte een lichaam zoekt handen willen langer vasthouden dan ze kracht hebben en vinden toch hun rust in wat nabij blijft een vogel stijgt maar blijft even hangen in de adem van de lucht alsof hij wordt gedragen een stem wordt zachter…

Met die typische toon en foute houding sprak ze me weer aan Ik kaatste het terug onverbiddelijk en wees naar haar Zij was uit contact om dezelfde reden waarom ik vertrok Hij mag zichzelf zijn binnen de grenzen van haar angst en pijn…

Hé, hallo! roepen ze tegen hun buren op het feest in de zaal van het dorpshuis Kratten drank, plastic stoelen en schragen met theelichtjes op schoteltjes, zo armzalig Wat lachen ze, openlijk handtastelijk in nette kleren uit de tijd dat ze jong waren wat ze nu weer zijn, proost! Alsof er niets is gebeurd want vanavond kijken we weg…

jij zong het lied over de poort je zag het toen open staan helaas was jij toch zo bang om dood te gaan spreken daarover kon ik met jou helaas niet meer elke keer werd jij verdoofd zozeer voor ons nog op deze aardbol rest het volledig vertrouwen dat dit hemels geluk ons wordt gegeven zonder angstcomplex een…

Waar je ook stemt, je wordt als vorst ontvangen met bonzend hart is op jouw komst gewacht gehoopt dat je verschijnt, maar niet verwacht dat jij jouw plicht vervult voor hún belangen Ik heb er één op 't oog, een zij, geen hem ik hoop dat zij het haalt, dankzij mijn stem!…

Wanneer de dageraad ontwaakt en zacht het eerste zonlicht raakt, verschijnt hoog boven water en land een wijdgespannen, zwijgende hand De grote vlieger- zijn spanwijdte machtig en wijd draagt hem in trage majesteit geen drift, geen haast geen luid gebaar enkel het heersen van het daar zijn vleugels openen de lucht in brede…

De leugen kan traag zijn moe niet vooruit te branden, kan dik zijn kortademig amechtig of zelfs dood -op sterven na- maar als het om de waarheid gaat dan springt zij op en begínt toch te rennen... juich de waarheid toe maar geef nooit een cent voor haar kansen ---------------------------------------------- uit: 'Daar zijn woorden…

Liefde is niets dan daaglijks verder gaan Door dorre woestenijen, Om na de nacht saam moe weer op te staan Uit duistere valleien. Liefde is niet een wijdverklaard begrijpen, Een stijgen tot het licht, En niet oneindig zijn en ook niet rijpen Tot innerlijk gezicht. Want leven is geen vast geluk, maar een rampspoedig Dolen in 't labyrint…

Ga stemmen op bijvoorbeeld Leefbaar Zeist Op Hart voor Haarlem, Samen voor Bourtange Veendam Vooruit of Bemmelse Belangen Of kies de Snelsonnettendichterslijst Gebruik dat rode potlood dus massaal En stem lokaal straks in het stemlokaal…

Een vlucht tegen wil en dank Een vlucht naar de fles en de drank Goed is het niet voor me geweest Maar ik dacht dat ik zo m'n zorgen kon vergeten Soms wist ik niet eens meer waar ik was Totdat iemand mij de weg wees Het is een verschrikkelijke tijd voor me geweest…

we klooien maar nog wat want we hebben niets beters te doen ik zeg dit, mijn vrouw zegt natuurlijk dat een briefje op de koelkast met de gebruikelijke zoen al die jaren, we hebben er niets van gemaakt voor mij drank en het sigaretje, voor haar bingo en spa citroen de avond alléén is het enige wat me nog smaakt Zij wou toch ouder worden en andere…

Mijn vingers dwaalden over jouw lijf, Tekenden mijn liefde in jouw huid, Vertaald via ’t bloed in jouw brein Stroomend naar jouw hunkrend hart. Mijn handtekening zo eeuwig gegrift In de herinnering van jouw zijn, Uit mijn, ons verleden ontglipt, Blijft in ’n toekomst jij niet mag zijn. Die herinneringen zijn heerlijk zoet, Voeding voor…

In de greep van je wrede pen,schrijf je mijn naam in giftig lood, verpletter mijn botten onder zwartgeblakerde laarzen van leugens. Maar zie: mijn aders barsten open als vulkanen, spuwen lava-rode woede, een feniks uit as van verraad, vleugels snijdend door je stikdonkere nacht.De kooi splijt, mijn stem een mes dat uienhuid en vlees openscheurt,…

Het leven laat soms littekens na op je ziel Je draagt ze onzichtbaar mee Maar wanneer je hart ze verwerkt heeft Wegen ze meestal lichter…

Plotseling hoorde ik hem zingen even na zevenen mijn dierbare merel na jaren van ondenkbare stilte teruggekeerd op zijn oude nest. Ik pakte mijn telefoon zette de recorder aan hield hem gespannen en stil buiten het raam. Vast en zeker een teken uit het niets een korte serenade ‘eine kleine Nachtmusik’ —speciaal voor mij? met melodieën…

Een beeldenstorm valt uit de dageraad waanzin knalt door het raam als de wekker wakker kraamt Nee, nee, laat me slapen tril me, tril me langzaam Jij bent het drukventiel dat opendraait graai groengele boeketten uit het vers gemaaide gras Adem door de gaatjes van mijn mondharmonica draai de volumeknop van mijn ballade Wiegend…

beladen met verwachtingen kwam hij als laatstgeborene in het gespreide bedje van falen waar elke lichtstraal gebroken werd voor het tot glas verworden kon in opgeblazen zuchten in de oververhitte luchtstromen van verwoestende eenzijdigheid van onvervalst valse hoop afgetuigd met teleurstellingen ging hij als eerst gestorvene als gebundelde…

De Boekenweek, het jaarlijks boekenfeest Het stimuleert ons om een boek te kopen Sla ook weer eens een dichtbundeltje open Het leven is veel rijker als je leest Voor het geschenk, dat boek van Hendrik Groen, Hoeft u het dit jaar echter niet te doen…

De bezette, laaiende stad verwoest door het leger des heils Angst & slijk versterkt door mortieren Vluchtenden aan het kruipen in brandende kelders Het horen van vuur en het zien van kogels verbrandt voor altijd je gezicht en menselijkheid…

“te vroeg om op te staan, te laat om nog te slapen” alsnog vroeg ze of ik mee wilde gaan terwijl ze wist dat ik wist wat mij te wachten stond dit was geen horror in ochtendstand doch een wildemansrit rond de honderdtachtig per uur wat zij minimaal vroeg van pandjesklanten -zoals zij zei zij droeg die strakke rok tot boven…

Die avond, die avond nog, en een roos die bleef liggen. Het riet zei iets, het riet zei het weer, zacht in het water, zacht en nog eens zacht. O water, krinkelend water, waar gaat gij, waar gaat gij heen. De roos bewoog niet, de avond ook niet, alleen het riet wist mijn naam. Ik bleef staan, ik bleef nog staan, bij het veld…

--- — korte fluister Op de vensterbank een zucht, een oude zucht, niemand raakte hem nog aan. De wind zegt namen, zacht, te zacht om te blijven, te zacht om te verdwijnen. De kast weet iets, de kast weet het nog, in het hout trilt iemand na. Ik verzamel stiltes, leg ze naast elkaar, de zwaarste blijft bij jouw stoel. Jouw…

‘k Was net bezig alles te benoemen waar ik zo tegenaan liep in mijn huis, de volle kast bijvoorbeeld, de enorme overvloed, alles dat ik bewaarde, toch geordend, of die wil het te ordenen zelfs touwtjes, eindjes wol, garens, elastiekjes, de zaden en takken die wortelen in een vaas, dankte dat alles want ieder ding had ook ergens…