Alle inzendingen

Het vierjarige meisje wordt door haar pleegvader meedogenloos mishandeld krijgt harde slagen en schoppen kwijnt weg in een nauwe kooi moeder ziet lijdzaam toe tenslotte verdwijnt de stumper veel later vindt men in waters benoorden de Veluwe een verminkt rompje en een kleine hand vlakbij Hoek van Holland geeft de Nieuwe Waterweg een kinderhoofd…

Ongevraagd komen wij uit bloemkegels en herinneringen de grenzen over, we bekoren vriend en vreemde met de geur van vrijheid de zalf van hartelijkheid en onze onverzettelijkheid om klein en stil te leven tot het uiterste het juk te negeren alleen op de lentes en de zomers in de wind te letten en in nacht en mist wegen te vinden naar…

Die trucjes kennen we, van Yezilgöz Ze maakt van één post heel eenvoudig twee Defensie en, jawel, vice-premier Verdeel en heers is haar sterkste kant, dus Hoelang doet er niet toe, dat is de vraag Robs nagel aan z'n doodskist blijft een plaag...…

Ik weet niets dan deze ene zang van 't hart, dat zocht en nimmer vond, en van een altijd-droeve mond, die dorstte, heel het leven lang Ik weet alleen dit ene lied van trouw, die leeg en bitter is, van schrille vreugd en staag gemis, en onvree, martlend als verdriet. Mijn stem was jong en sterk; en stout zong ze de grote wereld in. Mijn…

’t Is nevelkoud, en, ’s halfvoornoens, nog duister in de lanen; de bomen, die ‘k nog nauwlijks zien kan, wenen dikke tranen. ’t En regent niet, maar ’t zevert… van die fijngezichte, natte schiervatbaarheid, die stof gelijkt, en wolke en wulle en watte. ’t Is asgrauw al, beneên, omhoog, in ‘t veld en langs de lanen: de bomen, die…

ik heb een ton in m’n regenton ‘t zijn briefjes, ze groeiden aan m’n boom ‘n zomers briesje, die blies ze in m’n regenpijp ‘n herfstig buitje, nu ben ik alles kwijt…

De zon komt op Het licht jaagt op de schaduwen. Volg!, in de schemer het lijnen spel.. daar fluisteren, daar fluistert.. hoor! je weten is er, je weet.. ik zie je.. ik kijk mee.. tussen twee tijd momenten in.. bezinning en verheldering.. lijnen spel, buigen, tijd kromt boogt tussen zon op.. en onder, de lijnen duidelijk lossen weer op als wolken…

"Die is oud geworden!" waarneming "Die is niet oud geworden!" constatering en de overlap is leven! nog hebben of gehad!…

De oude eik stond er nog steeds, Het huis allang geamoveerd, Voor ’n torenhoog flatgebouw, Toch waande hij zich in ’t toen. Hij sloot zijn ogen, zag de tuin, Zijn vader, moeder, zus, En natuurlijk ook Wolf de hond, Leek hij ’t toen hervond. Zijn ouders keken hem aan, Hun blikken zagen niet, Zijn vader rookte een sigaret. Weer hoorde…

Ze kwamen me onverwacht halen Het had lang genoeg geduurd Na jaren van doelloos dwalen Was er een optrekje gehuurd U weet me nu te vinden En hoeft niet meer op zoek Vierde rij, naast de linden Het is gelegen op een hoek…

Toen waren wij samen in de nacht handen en voeten ogen en lippen Toen waren we samen één adem één ritme in het hoge gras uitgestrekt boven de wolken tot in in diepte van de zee Toen waren wij samen de tijd vooruit gevlogen hebben we veel gelachen wijn uit de aarde gedronken Toen waren wij samen dag en nacht dansend moe geworden…

Het naakte feit heeft haar eigenzinnige jas opgehangen aan de kapstok van dit onzinnige bestaan zonder jou is het leven als de schemering mysterieus zonder de helderheid van jouw lucide gedachten en ik weet niet zeker of het me kracht geeft dat ik zonder jou verder moet in de woordenstorm vol informatie over wat goed is om beter te…

Ik hoor hoe de wind zachtjes woorden draagt, met een oorsprong in het verleden. Zij fluistert deze als echo’s die tot mij komen, zonder oordeel en zonder reden. Altijd dwalend door de eeuwen, totdat zij uiteindelijk abrupt ontwaken in het moment. Daar waar de wereld zingt met een verwachting vol hoop, en de wind fungeert als haar instrument…

Winter is voorbij tussen takken van een boom verschijnt de vink weer…

Bij het krieken der dageraad kraait er geen haan naar het zwijgen der klokken in de leien kerktoren Ach, liet de acanthus der genus galanthus maar een goudzilver bronzen geluid in de velden en wegen der camino horen…

Voor het inslapen verschaffen de doden troost: de eeuwige rust.…

de tragiek van de keuze ze komt zonder stem op onmogelijke tijden en noemt zich: ik ben dat heet dan lijden kiezen tussen licht en last goed doen, kwaad laten wat blijft, wat past laten gaan, blijven staan in mijn breekbaar bestaan diep gebogen, toch gericht naar een aarzelend licht maakt de keuze mij vrij of breekt ze iets in mij…

Bemerk ik hier niet bij het smullen van strofen de blinkende tintelingen? het goud dat er blinkt het zilver dat zingt het brons van de muzen die zingen? de duizendste milliseconden in brainwaves van dichters die doen wat ze konden? barstend uit voegen nauwsluitende pakken na de streep in een flits opengeritst? tonend haar torso…

De stenen rillen. Onder mijn voeten jaagt het ijzer zijn eigen hartslag na. Licht nadert zonder gezicht. Ik bal mijn handen tot ze iets voorstellen. Nog even, denk ik, alsof tijd zich laat kneden door wilskracht. Met gesloten ogen zie ik het kind dat ik was, en het andere dat ik achterlaat. Stemmen lossen op in het geweld van geluid…

Hoeveel zouden we willen? Veel, meer, of zuchtend toegeven dat we beter weten, de wet van oorzaak en gevolg kennen Gezonde geest, gezond lichaam dat we schoonheid niet verslinden en alleen in de lente van ons leven zoals de lente leven, groeiend tegen de verdrukking in, de winter verdrijvend met de levenslust van talloos velen…

Ik tel de tijd niet meer in jaren Maar wel in ervaren Ik ga mijn weg niet meer in afstand Maar in ‘t groene grasland Ik hoor muziek niet meer in noten Maar in woorden als genoten Ik leef en dans en zing Al was het enkel in gedachten Of in beklijvende herinnering Of in ontmoeten en houden van En stilte zo nu en dan. Ik tel de tijd niet…

De wereld draagt niks en onder het ijs hoort hij zekers te weten zijn eigen bloed ruisen de zuchtende aarde neemt hij niet waar Hij voelt de ochtendkou pijn in lijf en leden minder dan gisteren de lucht is milder de zon alsnog verborgen -kon hij maar.. Sneeuwklokjes zijn niet te horen zij kunnen niet klingelen hun witte kelken…

Waarom vruchteloos verouderen van pijn? dus, als een gevederde vriend, in de trein, op naar de Middellandse Zee die ik een kind- erachtige zee voor kinderachtige mensen vind. Wat doen de tranen bij deze zoute zee? wij lopen met een feestende menigte mee, dan, de buik gevuld, gestreeld, een speling der natuur gespeeld - En verder weer, naar…

Het is weer vrijdag, ik moet aan de bak U denkt wellicht zo'n snelsonnetje pennen Dat stelt niets voor dat zou ik ook wel kennen Nou dat valt nog niet mee..het is een vak Wat zegt u "kennen" niet om aan te horen? Ach net als Cruijff ken ik er best mee scoren…

Ik ontmoette Majesteit  jaren geleden had een close-up contact met haar wat mijn ogen toen gevoelsmatig zagen spreek ik nu uit: "Daar zit veel man in" ze is natuurlijk op en top vrouw zeker niet van het, haar mannetje het is een vrouw met ballen die laat ze zien, laat ze spreken zo moeder zo dochter is nu zo dochter zo moeder…

Ik voel de warmte van je hand, op mijn koortsige lippen, die zochten zonder te vinden. Want jij liet mij zitten. Mijn handen zoeken tevergeefs jouw zijn, jouw beeld. Alleen de leegte is nog te voelen onder mijn handen. In mijn gedachten zie ik jou, Voel ik jou als toen, Vergeten mijn verdriet, mijn rouw. Die wens, vader mijn gedachten…

laat ons het vochtig gras verruilen de tintelingen van het snelle lopen smuilend inkuilen in versgespoten sneeuwtoppen het zweet en de tranen bevriezen op ijzige banen der milliseconden de sporters voor ronde plakken in nog strakkere pakken proppen maar laat ons nooit verkiezen te stoppen met zotte bedottende bodems in zinnen als archeologische…

De regen tikt zacht Ik staar naar buiten Zoek naar jouw vlagen In de forse bries De klok beweegt traag Tijd doet pijn Zonder jou Wil ik hier Niet meer zijn De ijskast leeg Mijn kleren in het rond Blikjes op de tafel en Blikjes op de grond Nu jij hier weg bent Heeft schone schijn Zijn venijn verloren Ik ben alleen Met niemand…

wij kennen de verhalen niet die zij delen hooguit zien wij heel misschien iets van warmte in de stilte door dat leven samen zijn hand op de hare waar hij nog altijd graag verdwijnt in haar ogen verstarren wil aan haar stille bedrand zij schijnt door hem heen naar de kale beuk te kijken als de geurige wind levendig streelt door…

Subtitel: 17, met noedels en verdronken 1. Zwart-wit, raam, lichte spiegeling Zij is hier 17 en bloedjemooi Zij staart, in gedachten. Zowel hemel als hel Lijken aan haar ogen voorbij te gaan Zij weet dat zij ooit samen zullen zijn Net als hij weet zij echter niet wanneer De onzekerheid druipt van haar gezicht 2. Hoog…