Alle inzendingen

Hoe probeer ik in de eindeloosheid te blijven van een tijdelijk verblijf hier op deze planeet hoe kus ik een maagd zonder te blozen vergeet ik morgen alles wat ik weet luister de muziek gaat over regenbogen de hoogste noten vangen nu een zoete wind er zijn nog zoveel dromen over ik waan me nu gelukkig als een kind laat me leven liefde geven…

Zon zakt in de zee een golf breekt het laatste licht de avond verstilt Waar de dag zijn laatste adem uitblaast en de ontvankelijke zee het brekende licht langzaam opneemt, lost de rand van de wereld zich op in een fluistering van blauw en asgrauw goud. Golven dragen het zwijgen verder dan woorden; schepen verdwijnen tot gedachten zonder…

Ver weg ligt het land van mijn dromen het land waar de hoop wordt geboren hoop dat ieder mens die daar zal komen van vriendschap en vrede zal horen. Ver weg ligt dat vredige land dat kent geen grenzen of palen vrijheid kent men daar van rand tot rand daar zal geen goede wil ooit falen. In dat land bloeien de bloemen en palmen staan aan…

‘De eenzaamheid in Amsterdam is groot.’ Het is zorgbarend, zegt de plaatselijke krant. Ouderen verkommeren, opgesloten in hun pand. Maar liever eenzaam binnen mijn kleine koninkrijk dan buiten te worden doodgereden door een fatbike.…

Hoe stil het huis, hoe leeg de wanden, nu jij niet langer bij mij bent. Ik hou mijn weemoed in mijn handen, een pijn die geen grenzen kent. Ik dacht: het is een duister raadsel, dat ik je mis, zo diep en zwaar. Maar het antwoord is geen ingewikkeld weefsel, het antwoord lag infeite al voor me klaar. Want zolang mijn geest jouw beeld blijft…

Alles wat ik nodig heb zit in het opblazen van ijzig witte wegen Het opblazen een schreeuw in de nacht In de nacht wandel ik de zee in loom en moegestreden En nog één keer schreeuw ik om mijzelf te verstoppen Om mijn stem te laten schieten in de diepte van de duisternis Om de nacht mijn kracht te laten horen Om de nacht in…

‘k Besloot alleen nog digitaal te sturen, want kaarten, zegels kopen, ‘t posten, ’t kostte overuren Maar ja, kreeg toch nog wel tien enveloppen in de bus k schrijf niet terug, want zo hou je ‘t in de hand, dat dacht ik dus Maar append je familie, vrienden, buren kon het precies, of door ‘t gemak even lang wel duren Hoe kwam dat, wat…

voorzichtig pak ik de doos met het nieuwe jaar    ik draai de doos  om en om  bekijk hem  aan alle kanten   wat zal dit jaar ons brengen...   ik til de deksel op en kijk nieuwsgierig naar de dagen die netjes opgestapeld  in de doos zitten   ik zie mooie, vrolijke, trieste en gelukkige dagen en zie ziekte, verdriet  en blijdschap…

oudejaarsavond - de rest van de bollen eet ze volgend jaar…

Vandaag sprak ik met de bultrug Nee ik luisterde meer Mijn taal schoot tekort Ik nam de harp ter hand De harp en de walvis verstonden elkaar Zij zongen samen een lied Ik was verward waarvandoen Bracht hun samenzang mij Een vloed van tranen Van geluk of toch van verdriet…

Vroeger lazen bakvisjes van wat toen nog gymnasium was Homeros en Vergilius Latijnse ministories die zij moesten gaan vertalen Wat kregen ze - geschiedenis van goden sagen koningen een vleugje Alcibiades de jarenlange Perzenstrijd de schier onoverwinnelijke baarddragers, barbaren de tienduizend van Xenofon net als Plato biograaf…

Wensen voor iedereen nu het oude jaar is weggeslopen en het nieuwe alweer voor ons staat zijn het voornemens en beste wensen waar het vooral weer over gaat vaak zijn het van die zaken die je wenst in 't algemeen bijna zonder na te denken geluk en liefde voor iedereen we storten ons weer op diëten met een Herma ten Have dvd ook met roken…

Een lieve groet voor al die mensen voor wie dit jaar heel duister leek; voor wie ondanks de goede wensen het geen gelukkig jaar toch bleek. Veel groeten voor wie erg moest lijden; een warme wens voor wie alleen en machteloos moest zien te strijden, voor wie de zon zo zelden scheen. Een blije groet voor al die velen die snakken naar wat…

Hoppy kijkt je aan met zijn lieve kraalogies in de winterkou bij een graad of nul rechtop wachtend in de sneeuw met een bonzend hart van zijn rechterpoot spat en knettert dichtersvuur tot de nieuwjaarsnacht met een vreemd gevoel denkt hij terug aan wat dit jaar hem heeft opgebracht leed in lichterlaaie poetry in a big slam beide…

Films kijken op het eind van het jaar: hoe het kan, hoe het moet en thuis niet is? Voorbeelden genoeg Ik zoek en vind mensen en vrienden die ik nodig heb en ook mijzelf - in hun gevoelens, en hun behoefte aan mij, zo blijven wij aan elkaar haken en vieren we samen het geluk dat ons hart uit bloedt en zich mengt…

Als niemand mij viert, vier ik mijn verdriet zelf. Ik dek de tafel voor één, met stilte als gezelschap en herinneringen als brood. De kamer ruikt naar vergeten dagen, naar koffie die te lang koud bleef. Ik hef mijn glas op alles wat niet werd — de liefde, de hoop, het kind dat ik niet meer ben. Buiten zingt de regen een lied dat niemand…

bloed Er vliegen vingers door de lucht en zelfs een afgeschoten hand niet als gevolg van bloedige  drone-aanvallen in de Oekraïne maar als gevolg van illegaal vuurwerk rond de jaarwisseling in ons Koninkrijk zweet die hand die zie je niet meer en de ogen staren blarend door in 't gezicht uitspattend siervuurwerk naar een rookgordijn…

De wolken waren nog nooit zo opgewonden Als magere zwarte honden doorploegen zij de nachtrivier. Er staat een sterke stroom van dwarreltijd naar klokkentijd, naar eindtijd. Maar er is nog zoveel adem over dat men van alles afsteekt in dit laatste uur dat naar hoogten reikt, even wacht, uit grote ogen kijkt, zich kroont met vuur. ----…

't Nieuwjaar! Och! 't is altijd 't oude: zitten beven van de koude; dan, deur slijk en moze gaan; later, in de zonne braên; als het zwijn zit in de kuipe, 't keerske brandt al in de puipe; en, van zo de winter fluit, 't keerske is dood, en 't jaar is uit! --------------------------------- uit: Jaarkrans (1893)…

Als stenen konden praten Als bomen zouden dromen Als zand zou kunnen huilen Zou de zee dan zwijgen Als wolken konden luisteren Als bloemen zouden dansen Als regen zachtjes gaat lachen Zou de zon dan juichen…

Liefde, centrum in m’n leven, D'essentie voor krijgen nageslacht En niet te vergeten ’t intens genot, Daarom is ieder erop verzot. Kunnen er geen genoeg van krijgen, Ervaar je keer op keer, Echt ’t fijnste dat er is, Om samen hemelhoog te stijgen. Geeft energie en goede zin, Is goed voor ieders lijf en leden, Daarom jij en ik graag bemin…

Alweer een einde van een heftig jaar, Je vraagt je af hoe men het vol kan houden; Gazanen, Oekraïners in de koude, Wanneer is die ellende nou eens klaar? Voor mijn part wordt die regel uitgebreid, En geldt het knalverbod ook wereldwijd.…

Tranen in m'n ogen Maak je geen zorgen Er komt altijd een nieuwe morgen Ik voel me door het leven en de mensen bedrogen Voor altijd door het leven Met tranen in m'n ogen…

Er is geen maat, geen klok die tikt, alleen een spanning die nergens zweeft. In de leegte een begin dat zich niet kent. Een botsing, dun als ruis, op een plek die nergens is. Wat beweegt, heeft geen handen. Wat ziet, geen ogen. Deeltjes vinden elkaar. Een trilling merkt dat zij kan reizen. Iets vouwt zich, niet omdat het wil, maar…

Wie zonder zorgen is die komt niet in het Guiness Book of Records want zonder zorgen bestaat niet in mindere of meerdere mate, tussenmaten: zorgen, zorgen, zorgen zorgen bestaan van jong tot oud van het lichaam en van de geest en daarbuiten en wat zonde of heel jammer zou het zijn als we dat niet onderkennen, weten natuurlijk "Als ik…

Nog één keer is het afsteken legaal Dus koopt het vuurwerkgekke deel der natie Dit jaar wat extra knalwerk uit frustratie Het wordt een ledemateloos kabaal Zo tonen de vasthoudende fanaten Dat vuurwerk wijselijk wordt losgelaten…

Oude films kijken Je weet al hoe het afloopt Lekker gezellig Geknal van buiten Hopelijk dit jaar voor t laatst Raam dicht, muziek aan Het jaar afsluiten Achterlaten wat klaar is Nieuw avontuur wacht Geknal van binnen Kurk van een feest fles bubbels Traditie die blijft En ja natuurlijk Gevulde oliebollen Oerhollands…

terwijl waarheden ontvouwen onder ede verklaard het evenbeeld dooft luwte hoorzaam blijft het idee nestelt schijn bedriegt we ons in kielzog vervoeren men voorouders herdenkt waarmee woorden uitdrukken oren zich vullen dagen zich stapelen vulkanen slapen de straat, het park zolang ik luister…

Trouwe gelovigen zijn beducht voor Gods vijand die griezel van een duivel doodslager of woeste leeuw klaar voor de aanval om een ieder af te kraken dan is hij licht herkenbaar maar ik vrees veel meer de Boze zich voordoende als een stralende engel omgeven door schone lichtglans prachtige beloftes brengt mijn ogen vorsen en priemen…

Ik ben de steen waarop stormen slaan, de rots die weigert ooit te gaan. Zelfs als de zee mij opslokt en vreet, blijft mijn hart stil, mijn ziel incompleet. Ik ben de deur die altijd dicht blijft, de adem die nooit een naam prijst. Een zware stilte, een kamer vol pijn, waar verloren dromen verdwijnen. Ik ben het mes dat weigert bot te worden…