Alle inzendingen, met trefwoord dichten

Wat jij bezit ging teder reeds verloren jouw naakte verleden staat nu opgeschreven een boek voor later bindt het broze leven wanneer geen mens jouw stem nog kan horen je zoekt naar liefde die je moest ontberen als wind die bloemen kust met zachte vlagen een middagzon die over ons blijft waken terwijl de uren traag de tijd verteren maar nooit…

Ik heb het te druk om dichter te zijn Want dat vraagt tijd om goed na te denken, Dus niet drinken, maar te staren naar wijn, Ook geen halfjes, doch vol aandacht schenken: Droesem uit de strot van leven schrapen; Troebele gevoelens slikkend herzien; Voor de schoonheid steeds de waarheid kapen; Los van het ik, liefst onder pseudoniem. Zoveel…

Ik had Psalm 150 van César Frank nog in het hoofd met vurige tong meegezongen als bariton van de WesterCantorij in de Westerkerk, Amsterdam op 1e Pinksterdag 24 mei 2026, 10.30 waar het Pinksterweer de tropen had aangeraakt, zoveel ZONdag Frank werd wel wat overstemd na afloop met het lied 'Op een mooie Pinksterdag' op 't hoofd-orgel met trompet…

Ik ben het ditmaal roerend met hem eens gebeurt niet vaak, maar 't kwam zomaar opeens hoewel, opeens is ook weer overdreven een uurtje gamen mindblowen met neven en nichten, meestal in het noors en deens in amazonezit en soms wijdbeens maar in the end werd ik het toch wel eens Een bal masqué zou mooier zijn in 't weens zo'n italiaanse…

Jouw taal was voorheen toch de altoos en immer zwijgende wijsheid der stilte als dat domein van wu-wei, niet-zijn jouw geboortestreek is dan zou jouw verschijning in helikons oorden niet vrij van gevaren van billen op blaren geen sinecure moeten zijn als multi-inzetbare coach en docent en interpersoonlijke lesbegeleider…

Een dichter beeldt in spraak en spreekt in beelden doch overvloed van 't een gaat mank aan 't ander en woordgebrek wordt stotter en gestamel dat juist de overhand krijgt bij 't ontberen van metaforen die de mensen raken als zij de zucht van de herkenning slaken aha-erlebnisse doen hen ontwaken gevoed door beeld, geluid en fantasie verwijlend…

Zo eenvoudig als een waterdruppel, zo helder als een splinter berkenhout, Omdat het veulen geduldig en voorzichtig uit het paard valt en kan staan, De vis als een metalen traan ontluikt en kan vliegen, de mens after all Moeizaam leert zwijgen en wegzijn tussen zijn gewapend steenslag, Zo eenvoudig, zo helder is het niet wat ik overhoud…

het begon te dichten in mij mijn gedachten werden gedicht het gedicht in mijn hoofd sloot zichzelf ik legde er een vaatdoek over…

Neen. Zo'n oppervlakkig schijnbaar gat - gedicht met een water ballet zonder zicht volledig sprekend monddood gemaakt de snaren werden doorgesneden diep in mijn bestaan gekerfd verstrikt in smalle ruimten verstikkend de croton woekerde volledig doorgedraaid op zoek naar een plek veroordeeld tot niet verdiend liefhebben…

het dichten van gaten is begonnen met taal en teken gladgestreken op het grensvlak van pen en papier niet met grote woorden maar ontheemde aarde ‘n lege halte langs versteend spoor in een uiterste poging de gaten te dichten…

Ik vraag me af: wat is dichten? Is dat gewoon er voor te zwichten woorden fraai te rangschikken om het geheel te laten klikken. Dat klinkt heel makkelijk niet waar? Daar is de dichter toch zo mee klaar? Of schuilt er een adder onder ‘t gras? Daar is de dichter niet mee in z’n sas. Zowaar heeft de dichter al twee strofen en dat zonder zich…

Dichten Is geen sinecure, Door het strikt verband, Liefst in rijm, Met ritme En soms, Enjambement, En zo kan ik nog wel Een tijdje door, Liefst Over liefde, Engagement, Passie en erotiek, Huwelijk en huwelijksleed, Overlijden en rouw, Natuur en weer, En jaargetij, Politiek, Oorlog en geweld, En niet te vergeten dichters Fantasie…

Ik heb een vrouw bemind, die best een tweede Troje zou verdienen, en die door drank en heroïne onder mijn ogen werd verpest. Tot ziekbed kromp het liefdesnest, en ik zou zachtjes willen grienen, omdat alleen dit clandestiene sonnetje van ons tweeën rest. Zo'n veertien regeltjes waarmee je een tipje van de sluier licht, wat zout om in…

Lees! Er staat immers nimmer precies wat er staat - onuitwisbaar in groeven voor eens en voor altijd tot op het bot gebeiteld Ergo! Vat het in de hand voel het aan de tand laat het op uw tong smelten uw kiezen traag malen vat dit alles dan samen in l'écriture automatique kies voor doorsnee waren gewoon basale namen Echter…

Zie hoe dichters dichten en waarom, als je 't wil weten, men überhaupt dicht zie wat voor vrouwen en mannen zich uiten eloquent in gevoel en rijk aan eruditie Niet per se zeggen zij driemaal daags heel gedwee 'geef ons heden ons dagelijks brood' dank, hoezee ach welnee... Ik ken één, die beeldentaal bindt aan kwatrijnen…

Het goud in de hemel verbleekt de vogels zijn stil om mij heen in ijle, etherische schemer houdt een stem mij, gekooide, gevangen onzichtbaar, maar wezenlijk tastbaar en sprekend van vurig verlangen In 't domein van mijn diepste impulsen daar worden de klanken gesmoord van woorden, herkenbare echo's zo vaak meer dan eens al gehoord maar…

stenen dichter het laat je koud des te meer het beeld dat je beschrijft het kolkende water dat je koel, met denken naar de oppervlakte verdrijft… stenen dichter je hield het koel maar het beeld begon te schuiven het kolkende water kwam omhoog langs de scheuren van je denken en even warmde iets in jou de oppervlakte aan… stenen dichter…

‘t Gordijntje wordt daarboven Van ’t venster weggeschoven, En door de heldre ruit Blinkt Miekes hoofdje uit. Ze heeft me in ’t oog gekregen, En lacht en knikt me tegen… Zo slaat dan op den duur Toch eens het liefdesuur! Maar neen! Mij geldt haar blikje, Haar lachje noch haar knikje! Ginds kuiert hare nicht… Ach! doe ’t gordijntje…

een kloof dichten is iets anders dan een gedicht schrijven beide gevallen zijn niet geheel zonder risico bij de één moet je waakzaam zijn voor een val terwijl je bij het andere onderwerp verdacht moet zijn om niet alsnog op je bek te gaan omdat ook kritiek nog wel eens meedogenloos kan zijn...…

Daar weet geen één de stille troost, Die door m'n kale kamer bloost, ‘t En is geen zonlicht van de Oost, ‘t En is geen lief dat kust en koost... Het is een oude beeltenis Van hem, die schoon van eenvoud is en prachtig droeg z'n droefenis... Gezelle... m'n goede Gezelle! Daar, op uw voorhoofd staat geprint Het lijden van een mensenkind,…

Elk woord is zwanger van een nieuw gedicht. Wanneer je in de verte kijkt druppelen woorden uit jouw ogen. Als je verliefde gedichten wilt nodig mij dan uit in je bronnen. ----------------------- Noachs Kat, 2000.…

Het centrale zenuwstelsel van de dichteres wordt doorgaans 's ochtends op gezette tijden na de wekker of radio op smartphone of bij volle maan de rode haan geactiveerd en non-verbaal naar buiten toe gekeerd reeds voor de bel van deur of school danwel de telefoon licht heel de onderhaarse binnenwereld in haar op haar brein loopt…

Daar zit je dan Pen in 't knuistje Nu komt het er van Fijn gezellig in 't huisje Maar vlotten Wil het niet Even nog wat ravotten Dan forceren dat verdriet Op de bank achter de ruit Half in de lig half in de zit Pers er wat woordjes uit En dan krijg je dit…

O, wat is het dichten zoet! Altijd... als men dichten moet,- Dichten is niet ieders zaak, Geen ontspanning over vermaak. Dichten is: uit vol gemoed Storten zijn gedachtenvloed, Als een brede waterval, In zoetvloeiend woordgeschal. Moest ik zoeken naar een woord - 'k Zou niet dichten, zooals 't hoort; Moest ik denken bij mijn lied -…

de opdracht was: schrijf ‘n klein gedicht ik begin net pas en doe de deur al dicht…

------------------------------------ Als ik talent voor bijv. schilderen had gehad, zou ik elke dag jou schilderen, slechts in je schoonheid gekleed. Als ik kon schrijven, schreef ik elke dag een zinderend gedicht dat zingt als een sonnet. Als ik maat kon houden, zou ik elke dag, op je bronzen billen trommelen. Was ik een morsige…

Ik heb een chronisch dichtend brein En dat is echt niet altijd even fijn Want net als ik graag wil gaan slapen begint mijn brein weer woorden bij elkaar te rapen Ik wens dan toch wel eens wat rust daar bovenin Maar dat brein dat doet gewoon zijn eigen zin En niet één, maar wel duizend zinnen laat het rollen Die ik ook niet zomaar weg kan scrollen…

ik wilde woorden schrijven tekens van de taal eenvoudig als gras lichte woorden hebben hun eigen leven zijn uit de ziel ontsnapt sober en sereen ingetogen kleuren op het schrijverspalet lagen strijken fragiel penselen op wit papier schitterend transparant jij pakte het schildersmes zei dat eenvoudig als gras onhaalbaar maar…

Toen kinderboekenschrijfster Dumon Tak Zich plotseling tot Theo Maassen richtte En aan hem vroeg of hij misschien ook dichtte Gevoelde het of er bij mij iets brak. Nog zie ik hem in Amersfoort daar staan, Maar: “Dichten?....nee.….daar deed Theo niet aan.”…

Er wordt mij zoveel toegedicht en met name negatief Ik vind dat prima maar dan wel graag in dichtvorm klinkt licht positiever…