Die innige zoen Teder, zacht en Voorzichtig Zwoel en zweverig Vlinders In mijn buik Roze dagen met Rode gezichten…

In zwoel avondrood vouwt zij open dicht haar stem klinkt hees wanneer zij tijd verleidt naakt staat ze voor hem vraagt verlegen naar ogen om het nu te aanschouwen als vertrouwen even ontspiegelt terwijl pijn lagen schrijft trekken golven haar terug al dansend omarmt zij onder een sinister blauwe lucht lichtvoetig haar afscheid…

Als een vuur vergeven van kleuren in kromming van water aan weerskanten hetzelfde maar vanuit een hoek verschillen Na neerslagen komt zij dikwijls, maar wat later Zoek de spiegeling waar haar tinten minder hard gillen Een zon moet eerst stijgen en doordrongen worden met regen tot haar stralen doorbreken waar wolken bewegen Tegen het blauwe linnen…

Ik mis je het bed is zo leeg was je maar hier zodat ik je kon strelen Ik mis je de warmte, je adem je lichaam tegen dat van mij gedrukt Ik mis je en mijn tranen laten me beseffen hoeveel ik naar je verlang…

En zo lopen wij door de dalen heen waarachter toekomst is, te weten aan de stappen in het heden…

Ik zie daar rode wangetjes nog genietend van de zon ik zou wel willen dat dat ook vandaag nog kon. Lekker niets vermoedend genietend van vrije tijd ik zou wel willen wandelen hand in hand met mijn meid. De dagen gaan zo voorbij maar het weekend altijd te snel ik hoef je dat niet te zeggen want dat weet je ook zelf wel. De eerste dag…

Afstand neem je stilte om je heen ik weet dat dit niet goed is je laat mij straks alleen. Dit was de laatste keer ik ben alleen met mijn verdriet ik voel de pijn en huil alleen jij ziet het niet.…

je was net binnen of je zag me staan je keek me aan en liet mij branden het was weer tijd om op te staan om te gaan en de verleiding te weerstaan misschien zwak door weg te lopen maar beter zo dan weg te zakken in het zwakke vlees…

mijn hoofd huist meer atomen dan menig atoombom soms is er even moeilijk aan te komen als aan een echte bom al die atomen laten mij denken voelen dromen haten tasten gaan en komen in bed lag ik vannacht te woelen denkend aan al die atomen meer atomen nog dan de planeten electrisch gekoppeld en gespleten ontstaat in mijn hoofd meer licht…

De duif op het dak De zon op een tak De wind in mijn haar Een arm om elkaar Een schelp op het strand Een kneep in mijn hand Het zout op mijn huid Een zoen op mijn kuit Mijn voet in het zand De vloed over land Een golf en een lach Een schitterende dag…

lief, zo lief jouw woorden steken niet zij strelen zacht de puntjes op de i ik heb je lief, zo lief als zinnen een web van lentedraden weven en vochtig de dageraad raken ik heb je lief zo lief wanneer lippen zwijgen en de taal der minne laten spreken ja, dan heb ik je lief zo lief…

Ik haalde de brief weer uit mijn jas alwaar de naam van 't restaurant op geschreven was Mijn hart bonkte in mijn keel " Ristorante Vigo Salvatore " de muziek was luid en klonk ceremonieel Nieuwsgierigheid duwde mijn voeten naar voren liep op de ingang af kon hierdoor de klassieke klanken beter horen Bij de deur kreeg ik een masker…

Mijn hart vol van verrukking verraadt mijzelf door mijn gezichtsuitdrukking De warmte die door m'n lijf raast gevoel van passie kan het niet geloven haast Dat 'n gedicht mij zo raken kan draai ik rondjes in de kamer wie zal mij ooit geloven dan Betoverd door vele woorden van weleer neemt het bezit van mij hij moest eens weten…

Zachtjes glijdt er een brief in de bus hij ruikt zelfs lekker lijkt heel bijzonder dus Met zorg haal ik de brief eruit loop dan de kamer in zink op de bank lekker onderuit Lees ik mijn eigen adres hardop 't is heel mooi geschreven zegel van Bea d'r op Geen afzender staat er op de achterkant van wie zal dit nou wezen wie is zo…

liefste je bent liever als je lacht je bent veel mooier dan ik dacht en ik, zit hier maar foto te staren zo ben je dichterbij en dwaalt er weer een uur voorbij liefste er zijn nachten van duisternis met een hoofd vol wildernis waarin de tijd in traagheid fluistert zie de sterren urenlang glinsterend op je wang liefste er zwemmen…

je kijkt door de holle ramen van een gebannen toekomst ik drijf af uit jouw horizon verslonden in ogenblikken in een vingerafdruk van verdriet onuitwisbare liefde ik kon je niet meer troosten mijn woorden niet sterk genoeg jij was het gebroken wit wat verloren ging in het zintuig van vergeten door het zure heen…

Jouw overtuiging overtuigde mij twijfelen mocht niet meer Daarmee zou ik je tekort doen en doe ik je lieve hartje zeer Ik zag de beperkingen voor me en negeerde constant mijn gevoel Alles beter dan jou mis te lopen dan maar liever "op mijn smoel" Nu alweer enige weken later voelt het echt zo vreselijk goed Weet nu ineens weer hoe het…

De hemel is van glas in deze dagen met een tint blauw die ik nergens vinden kan. Ik voel het wel in de woorden - van onze stiltes lange uren - die wij samen opvullen. De glinsterende weerkaatsing van mij in jouw ogen - en de tranen - waren zuiver en puur. Al zal het zoet nu bitter smaken. Ik blijf wel hier. We draaien en wentelen om…

Door jou kan ik niet meer slapen mijn hart bonkt uit mijn lijf Ik kan de rust pas vatten als jij terugkomt en blijft Pas dan kan ik functioneren en weer zijn die ik ooit was Ik heb altijd van je gehouden maar besef dat nu zelf pas Soms zie je pas wat je had als je het even hebt verloren Maar nu weet ik het echt zeker ik wil voor altijd…

Als bladeren in de wind wiegen we op en neer. Als golven op de zee telkens weer keer op keer. Als een blad wiegend in de wind heb ik jou voor het eerst ontmoet. Uitbundig, vrij, als een spelend kind je te zien deed mijn hart zo goed. In de wind hebben we ons even geraakt. het moment was kort en maar voor heel even Maar alles bleef heel…