Een paukenslag En ogen die in elkaar verdronken We spraken in een taal Die enkel wij verstonden We deelden snel een blik In een zwijgend gebaar We braken muren af En bouwden in vertrouwen En toen ik in je armen lag Werden we verbonden In ziel en geest Voor altijd Voor verder dan de eeuwigheid…

Het leven heeft heel veel te geven, en niet alleen maar mooi Toch wil elk het leven ’t geeft soms wat geluk als fooi. Geluk is als de vlinder. Daarvoor komt mijn kindertijd terug. Wilde ik ze vangen, dan moest ik rennen, vliegensvlug Tot ik me hijgend neer liet vallen, lucht happend en in ademnood En was ik dan tot rust gekomen zat hij…

daar zitten we dan tegenover elkaar twee paar ogen die aftastend verkennen zonder woorden op elkaar weten af te stemmen mekaar begrijpen niets hoeft te worden uitgelegd slechts enkel lieve blikken waarmee alles wordt gezegd nee onze relatie gaat niet meer stuk wij zijn samen een want wij vormen zo in stilte onhoorbaar het zwijgend…

Als achter de wolken de zon verdwijnt En de nacht de dag langzaam verdrijft het duister het licht steeds dooft Dan weet ik dat jij me zult vinden Als doorheen mijn onvervulde dagen Van zoeken en zachtjes vragen Onrust in mijn hart begin te groeien Dan weet ik dat jij me zult dragen Als tegen het ochtendgloren De dag steeds nieuw wordt…

Jij liep langs mij heen en ik keek in jouw eeuwige ziel waar jij nog niet in geloofde al keek jij wel naar de mijne nu zien wij beiden bewust en zie ik jouw charmante gelaat liefdevol opdoemen uit de eeuwigheid voorbij al de rollen die jij zo teder speelde zonder jou is Sinterklaas Sinterklaas niet meer ook al komt dat niet op het Sinterklaasjournaal…

Jij kan harten omarmen harten verzachten harten verwarmen harten doen smachten harten repareren harten doen prijken harten kalmeren harten verrijken En ik? Ik kan er met verbazing naar kijken…

De vergulde haren, schitterend als zonlicht op het water, Doch ongrijpbaar als de golf die breekt en vergaat. Haar ogen, dieptes van de oceaan, mysterieus en eindeloos. Wat is het dat me ontglipt, dat ik niet kan vangen? De lach zo zoet als de vruchten na het rijpen, Doch voorbijgaand als een vallende ster. De lippen zo zacht en teder, Als…

Nu de lichtjes Langzaam doven En wij willen blijven staan Zullen wij meer Dan ooit daarvoor Samen verder gaan…

Hij streelde zacht haar tepeltje zij vlijde zich tegen zijn klepeltje zo vielen zij lepeltje-lepeltje In slaap…

Ik denk wanneer ik denk aan jou waar ben je toch, wat doe je nou en denk ik, als ik denk aan jou dat jij dat ook soms denken zou…

Nu onze voeten zonder lijnen zijn, alles uitgewist werd bij het oversteken is er nog slechts het breken van de sneeuwkristallen om onze opwarmende lijven heen ten teken dat we aangekomen zijn. Willen en streven raken langzaam afgedreven. Bestaan bestaat nog slechts uit al het overige vergeten. Het behoudendste in dit behouden huis staat afgemeten…

Van wat ooit zoveel ophef gaf, verwacht je iets grotesks: een mausoleum à la Tsjernobyl dat in een bundeling van zonnestralen als een kwaad aanhalen verschijnt op de regel van de horizon. Maar al wat je ziet is een kleine kubus van beton met onthande ribben en met name zonder ogen. Binnenin worden de berichten afgewogen, alvorens uitgestuurd,…

Ik blaas van afstand door jouw haren, telkens wanneer de nacht op binnen vallen staat. Hoop dat jij dit op dat moment dan zult ervaren, alsof je door een pijl van Eros wordt geraakt. Om er nog wat meer kracht op te zetten, loop ik in mijn slaap telkens door jouw straat. En in de stilte zonder jou te wekken, roep ik mijn naam zolang de droom…

Ben jij verliefd? Gisteren en vandaag Morgen? Misschien Ben jij van plan ooit Iets anders te zeggen? Ooit zal ik Iets anders zeggen Maar dan zal jij Er niet meer bij horen Jij bent dan reeds overleden Of ergens anders herboren Was je verliefd? Noch gisteren noch vandaag Maar al de dagen voorheen Morgen ? Misschien opnieuw…

Van kus tot kust wil ik je beminnen van mond tot monding stroomt mijn liefde over je heuvels en je dalen ja overal voel ik jou de toppen van jouw bergen gaan mijn lippen niets te boven zoals watervallen laten vallen zo laat ik mij op jou bevallen van land tot landing laat ik mijn zoenen stranden tot de bodem van jouw zee zoef…

Witte watten wolken, voortgedreven door de wind. De schaterlach van een kind. Kwetterende vogels in de tuin. Op zoek naar vetbollen en broodkruim. Natuur gesluierd door de dichte mist. Beroerd door de muziek van een solist. Een teder gebaar. Een streling door je haar. Een vreemde die vriendelijk groet. Een verfrissende wandeling doet zo goed…

Zie hoe zij haar ronde loezen torst Die haar een dubbele schoonheid verordenen En ons mannen opzadelt met een dorst Waaraan ontgroeid wij van gespeend worden Nectarbronnen waar zuivel parelt Uit twee handvol blanke roomfontijnen Voorposten waardoor wij worden gesjareld Welke hotsend op haar torso deinen Weerstand bieden of zich verweren…

Loop langzaam de horizon tegenmoet, het is die onbekende verte die het doet. Dat het hart sneller voor iemand kan gaan kloppen, die je als een Sirene alsmaar opnieuw blijft lokken. In dromerige ogen kan men zijn bestemming terugvinden, wanneer ze echter sluiten is dit het teken dat jij ze niet aan je hebt kunnen binden. Waardoor de zoektocht…

Wanneer sluimerend de ochtend gloort Gewikkeld in een deken die me troost De poes, haar warme zachte vacht Languit liggend langs mijn zij pootjes ontspannen voor zich uitgestrekt Stil is het hier alsof het niet werkelijk kan zijn Een schuchter straaltje zon Schittert vluchtig in het vensterglas Kille tocht kiert zachtjes fluitend door…

Wanneer de dromen niet willen komen, het donker van de nacht steeds donkerder wordt, Wordt de laatste hoop bij mij weggenomen. te achterhalen waar het nu aan schort. Dat de vlinders, na jou, in dit leven wel willen dartelen rond en in mijn hoofd. Maar het blijkbaar niet is gegeven, dat dit met een nieuwe liefde wordt bekroond. Waarom…